Προφανώς και όλοι θα θέλαμε ο ΦΠΑ να είναι χαμηλότερος. Τι συμβαίνει όμως εδώ; Ναι, ο πλούσιος και ο φτωχός – δεν μου αρέσουν αυτές οι λέξεις αλλά ας τις χρησιμοποιήσω και εγώ για την οικονομία της συζήτησης – έχουν διαφορά στην κατανάλωση. Δηλαδή τι συμβαίνει εδώ; Θα πληρώσουν μεν τον ίδιο φόρο στα μακαρόνια, όμως ένας πλούσιος που έχει περισσότερα χρήματα θα καταναλώσει και περισσότερο. Αρα η μεγαλύτερη κατανάλωση, τα περισσότερα πακέτα μακαρόνια, να το πω έτσι, αποδίδουν παραπάνω ΦΠΑ στα κρατικά ταμεία από τα οποία επιλέγει η κυβέρνηση να ενισχύσει αδύναμους και μεσαία τάξη.
Κωνσταντίνος Κυρανάκης
(Ο τύπος είπε μια απίστευτη ηλιθιότητα. Γι’ αυτό και τον κοροϊδεύει το σύμπαν. Γελάει ο κόσμος μαζί του, βρήκαν δουλειά οι χιουμορίστες των ερτζιανών, «σκοτώνονται» οι χρήστες του Τουίτερ ποιος/ποια θα βρει την πιο έξυπνη ατάκα. Τι κυριαρχεί, όμως, σ’ αυτόν τον χαβαλετζίδικο ορυμαγδό; Η παπάρα ότι ο πλούσιος τρώει περισσότερα μακαρόνια από τον φτωχό. Πράγμα που είναι, βέβαια, ένα τερατώδες ψέμα. Σιγά μην μπουκώσει ο πλούσιος με πιάτα τίγκα στα μακαρόνια, όπως κάνει ο φτωχός. Τα ζυμαρικά, σε όλες τις εκδοχές τους, υπήρξαν πάντοτε φαγητό των φτωχών, όπως το ψωμί, το ρύζι, η πατάτα. Οι φτωχοί τα εμπνεύστηκαν, άλλωστε, ως μια κατηγορία προϊόντων με βάση το σιτάρι. Ομως, η ηλιθιότητα του γελοιωδέστατου έχει την ίδια ακριβώς βάση με τη θεωρία των… «Καγιέν». Δεν μειώνουμε το φόρο, γιατί θα ευνοηθούν αυτοί με τα ακριβά αυτοκίνητα, «τσαμπουνούσαν» εν χορώ τα κυβερνητικά στελέχη πριν από μερικούς μήνες. Πόσοι έχουν «Καγιέν» και άλλα ακριβά αυτοκίνητα; Ελάχιστοι. Η κατανάλωση καυσίμων απ’ αυτούς τους ελάχιστους είναι ένα απειροελάχιστο κλάσμα της συνολικής κατανάλωσης καυσίμων, που γίνεται από τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία με τα συνήθη αυτοκίνητα και μηχανάκια. Το ίδιο ισχύει για τα μακαρόνια και τα υπόλοιπα τρόφιμα αυτής της κατηγορίας. Ακόμα κι αν οι πλούσιοι μασαμπούκιαζαν τεράστιες ποσότητες ζυμαρικών –που δεν το κάνουν, γιατί έχουν πιο εκλεκτά εδέσματα για να τέρπουν τον ουρανίσκο τους και όχι να γεμίζουν το στομάχι τους-, ακόμα κι αν κατανάλωναν χοιρινή πανσέτα και όχι ριμπάι από μοσχάρι μπλακ άνγκους, και πάλι η συνολική κατανάλωσή τους θα ήταν ελάχιστη σε σχέση με την κατανάλωση των πλατιών λαϊκών μαζών. Τα φτηνά τρόφιμα, αυτά που αγοράζουν οι λαϊκές οικογένειες, δίνουν τον συντριπτικά μεγαλύτερο όγκο ΦΠΑ στο αστικό κράτος. Οι λαϊκές μάζες πληρώνουν πάνω από το 75% των έμμεσων φόρων. Δικά τους είναι τα λεφτά που δίνει ως φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα ο Μητσοτάκης. Δικά τους, όμως, είναι και τα πολύ περισσότερα λεφτά που παίρνουν οι καπιταλιστές, είτε άμεσα, με τη μορφή επιχορηγήσεων και φοροαπαλλαγών, είτε έμμεσα, ως κέρδος από τις κάθε είδους μπίζνες που κάνουν με το κράτος. Συμπεριλαμβανόμενων των κάθε είδους «μιζών» και «λαδωμάτων». Ο κρατικός προϋπολογισμός είναι ένας σκληρός μηχανισμός αναδιανομής του εθνικού εισοδήματος, σε βάρος της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων στρωμάτων. Αυτό πρέπει να γνωρίζουμε, αυτό πρέπει να τονίζουμε)
