Προτού ακόμη μιλήσει ο Στυλιανίδης, ο Μιχάλης Μητσός είχε βγει από τη στήλη του στα «Νέα» και τον είχε δικαιώσει προκαταβολικά: «Αν όμως η πραγματικότητα τον διαψεύσει, το βέβαιο είναι ότι δεν θα κρυφτεί ούτε θα κατηγορήσει την αντιπολίτευση ή την κακιά στιγμή. Αλλά θα βγει και θα το πει ευθέως, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που του αναλογούν. Πρώτον, επειδή είναι ο Στυλιανίδης. Κι όσοι τον γνωρίζουν, ξέρουν ότι εκτός από έμπειρος, είναι και ντόμπρος. Επιπλέον, δεν τον ενδιαφέρει να μαζέψει ψήφους, αλλά να φέρει αποτελέσματα. Γι’ αυτό και δουλεύει αθόρυβα και συστηματικά». (Είδατε τι κάνουν η ευρωδουλεία και οι δημόσιες σχέσεις;)…
Και τι δήλωσε ο Στυλιανίδης το πρωί της μέρας που κυκλοφορούσε το πόνημα του Μητσού; Καταρχάς ζήτησε συγγνώμη σε ένδειξη ευγένειας! Οπως ζητάμε συγγνώμη αν κατά λάθος σκουντήσουμε κάποιον. Μετά, άρχισε να εξυμνεί τον εαυτό του και το έργο του! Να μας λέει πόσο τέλεια τα είχε οργανώσει όλα και πως για την ταλαιπωρία του κόσμου φταίει η εταιρία της Αττικής Οδού. Το κράτος, όμως, δεν το κυβερνά η εταιρία της Αττικής Οδού αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μέλος της οποίας και αρμόδιος υπουργός είναι ο Στυλιανίδης.
Ακόμα και στην περιγραφή της «παρέμβασης» του κράτους είπε ψέματα. Μίλησε για απεγκλωβισμό 3.500 ανθρώπων, που δεν ήταν τόσοι. Μίλησε για διανομή κουβερτών, νερών και τροφίμων, που όμως ξεκίνησε στις 2 τη νύχτα, ήταν ελάχιστη και δεν έφτασε για όλους. Μίλησε για φιλοξενία σε ξενοδοχεία, ενώ η πλειοψηφία όσων μετακινήθηκαν, παρατώντας τα αυτοκίνητά τους, κοιμήθηκε στο πάτωμα του αεροδρόμιου. Οσον δε αφορά την ανάληψη ευθύνης, αφού περιέγραψε τον… τέλειο τρόπο με τον οποία έδρασαν οι κρατικές υπηρεσίες υπό τον συντονισμό του, είπε ότι «δεν είναι τώρα η ώρα του καταλογισμού. Τώρα είμαστε όλοι στο πεδίο και διαχειριζόμαστε αυτήν την πολύ δύσκολη κατάσταση και πρέπει να είμαστε απερίσπαστοι σε αυτό το έργο. Εγώ τουλάχιστον, δεν θα μπω σε αυτή τη συζήτηση». Και στο καπάκι έριξε όλη την ευθύνη στην εταιρία διαχείρισης της Αττικής Οδού! Ο ίδιος δεν έφερε καμιά ευθύνη!
Ενα 24ωρο αργότερα, ο Μητσός έκανε γαργάρα τα περί ανάληψης ευθύνης που το είχε σίγουρο ότι θα έκανε ο Στυλιανίδης, και το γύρισε στο καλαματιανό: «Οσο για τη συυγγνώμη, είναι χρήσιμη, είναι αναγκαία, είναι ευπρόσδεκτη, αρκεί, όπως είπε ο Στυλιανίδης, να μην είναι προσχηματική»! Δηλαδή δεν ήταν προσχηματική η συγγνώμη του Στυλιανίδη; Συνοδεύτηκε μήπως από ανάληψη ευθύνης; Γελάνε ακόμα και οι ευρωλιγούρηδες…
Επειδή ξέρουμε από αστική πολιτική, σημειώνουμε ότι ο Στυλιανίδης είναι τελειωμένος. Ο Μητσοτάκης δεν τον υποχρέωσε αμέσως σε παραίτηση για να προστατεύσει τον εαυτό του. Γιατί αυτός ήταν που μετά το φιάσκο με τον Αποστολάκη έφερε τον Στυλιανίδη από την Κύπρο, του έδωσε ελληνική υπηκοότητα με συνοπτικές διαδικασίες και τον παρουσίασε σαν… μεταγραφή αεροδρομίου. Σαν τον… παιχταρά που θα αναμόρφωνε την Πολιτική Προστασία (γι’ αυτό και ιδρύθηκε υπουργείο Πολιτικής Προστασίας, για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού αστικού κράτους), όπως ο Μαραντόνα έδωσε το πρωτάθλημα στη Νάπολη. Ο Μαραντόνα, όμως, ήταν πράγματι παιχταράς, ενώ ο Στυλιανίδης «φώναζε» από την πρώτη στιγμή ότι ήταν «παλτό». Οι «φίλαθλοι», όμως, δε θα έριχναν την ευθύνη στο «παλτό», αλλά στον «πρόεδρο» που τον κουβάλησε για να τους εξαπατήσει. Αναζητείται, λοιπόν, πιο… ήρεμη περίοδος για να πάρει τον πούλο και ο Στυλιανίδης.
Ο Νικήτας Κακλαμάνης ήταν ο πρώτος που βγήκε και «τελείωσε» τον Στυλιανίδη, παίρνοντας και την εκδίκησή του από τον Μητσοτάκη που δεν τον έκανε πρόεδρο της Βουλής. Δήλωσε ότι «πρέπει να πέσουν κεφάλια υπουργών». Κι όταν του ζήτησαν ονόματα, από τη μια είπε ότι θα περιμένει την έρευνα του εισαγγελέα για την Αττική Οδό και από την άλλη ζήτησε «μια νηφάλια και πλήρη ενημέρωση από την Πολιτική Προστασία». Τι κάνει νιάου, νιάου στα κεραμίδια…
