Θυμόμαστε τον Σαρκοζί, κάποια εποχή που ήθελε να περάσει μια αντεργατική μεταρρύθμιση, να δηλώνει ότι η Γαλλία πρέπει να απαλλαγεί από την κληρονομιά του Μάη του ’68. Από τη σκοπιά της γαλλικής κεφαλαιοκρατίας είχε απόλυτα δίκιο ο τότε πρόεδρος και νυν κατ’ οίκον περιορισμένος με βραχιολάκι κρατούμενου. Το ’68, φοβούμενη επέκταση του εξεγερτικού κύματος των πανεπιστημίων, η γαλλική μπουρζουαζία αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις στην εργατική τάξη. Ηταν το τίμημα που κατέβαλε, ώστε με τη βοήθεια των ρεβιζιονιστών του «Κ»ΚΓ και των ρεφορμιστών της τότε πανίσχυρης CGT να κρατήσει την εργατική τάξη στο πλαίσιο της κοινωνικής συναίνεσης.
Εκείνες οι κατακτήσεις βάρυναν με ιστορικό τρόπο στην πορεία της ταξικής πάλης της Γαλλίας. Κάθε φορά που το γαλλικό κράτος επιχειρούσε να πλήξει τον πυρήνα αυτών των κατακτήσεων (κυρίως στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης, αλλά και στον τομέα των εργασιακών σχέσεων), αντιμετώπιζε κύματα εργατικής αντίστασης, με αποτέλεσμα η συντηρητική ανασυγκρότηση του γαλλικού μονοπωλιακού καπιταλισμού να καθυστερεί σε σχέση με τους βασικούς ανταγωνιστές του στην Ευρώπη (τον γερμανικό μονοπωλιακό καπιταλισμό κυρίως).
Τηρουμένων των αναλογιών, τα ίδια λένε σήμερα διάφορα παπαγαλάκια του αστικού Τύπου και αναλυτές των ελληνικών «δεξαμενών σκέψης» της συμφοράς για τον αντιαμερικανισμό της λεγόμενης Μεταπολίτευσης. Θα μας πείτε πως όπως κάθε μυστική υπηρεσία που σέβεται τον εαυτό της έχει στο pay roll της δημοσιογράφους και διανοούμενους που μπορούν να επηρεάσουν την «κοινή γνώμη», έτσι και κάθε Πρεσβεία που σέβεται τον εαυτό της έχει στο pay roll της κόσμο που μπορεί να επηρεάσει την «κοινή γνώμη». Οι σχέσεις αυτού του κόσμου με τις μυστικές υπηρεσίες ή τις Πρεσβείες παραμένει πάντοτε κρυφή, αν και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που έγιναν «κραγμένες». Αυτό οφείλεται κυρίως στην ατζαμοσύνη των δημοσιολογούντων. Θα πρέπει, όμως, να τους αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό ότι συχνά έχουν να παλέψουν με υπέρτερες δυνάμεις.
Τι να κάνει, για παράδειγμα, ο αμερικανόδουλος δημοσιολόγος τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν ο αντιαμερικανισμός-αντιιμπεριαλισμός σάρωνε τη χώρα; Οταν ήταν τέτοιος ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός που ο Καραμανλής επέλεγε υποκριτικά να βγάλει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (στα λόγια, φυσικά), ενώ ο Παπανδρέου υποσχόταν ότι θα διώξει τις αμερικάνικες βάσεις και θα βγάλει την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ και θα την εντάξει στο λεγόμενο «κίνημα των αδεσμεύτων» (των Τίτο, Νεχρού, Νάσερ, Νιερέρε, Μακάριου κ.ά.).
Τώρα, όμως, θεωρούν πως έχει έρθει η ώρα να πάρουν τη ρεβάνς. Οι πολιτικές ηγεσίες των αστικών κομμάτων, από τη Δεξιά μέχρι τη ροζ κοινοβουλευτική Αριστερά, έχει διανύσει τις τελευταίες δεκαετίες πολύ δρόμο. Εκεί που κάποτε δονούσε την ατμόσφαιρα το πάνδημο σύνθημα «έξω οι βάσεις του θανάτου» (αντανακλώντας όχι μόνο τον εγχώριο αντιαμερικανισμό, αλλά και ένα πασιφιστικό κίνημα που αναπτυσσόταν διεθνώς, με βασικό στόχο του τα πυρηνικά όπλα και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε διάφορες χώρες του πλανήτη, κυρίως πρώην αποικίες), τώρα κυριαρχεί η αστική λογική «ποιες βάσεις μας συμφέρουν».
Θυμάστε ασφαλώς τον Καμμένο, υπουργό Αμυνας του Τσίπρα, να καλεί τους Αμερικανούς να φτιάξουν αεροπορική βάση στην Κάρπαθο, χωρίς να ακουστεί «κιχ» από πλευράς Τσίπρα ή άλλων συριζαίων. Θυμάστε ότι τότε εκχωρήθηκαν στους Αμερικανούς τέσσερις νέες βάσεις (την έτοιμη συμφωνία υπέγραψε τελικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τώρα την επεκτείνει). Και βέβαια, έχετε διαβάσει ή έχετε ακούσει πως η ελληνική πλευρά πρότεινε στους Αμερικανούς να στήσουν και μια αεροπορική βάση στη Σκύρο κι άλλη μια στο Πετρωτό Ξάνθης, όμως οι Αμερικανοί δεν είχαν κάτι τέτοιο στα άμεσα σχέδιά τους.
Από το «έξω οι βάσεις του θανάτου» έχουμε φτάσει στο «στήστε κι άλλες βάσεις». Διότι, σύμφωνα με το παραμύθι που διαπερνά την αστική πολιτική (από τα κόμματα του κοινοβουλίου μόνο το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 δεν συναινούν), όσο περισσότερες αμερικάνικες βάσεις στηθούν στην Ελλάδα τόσο πιο δύσκολο θα είναι στην Τουρκία να εξαπολύσει πολεμική επίθεση! Ο «εξ Ανατολών κίνδυνος» χρησιμοποιούταν έως τώρα για τις υπέρογκες παραγγελίες οπλικών συστημάτων, ενώ τώρα χρησιμοποιείται και για τη μετατροπή της χώρας, απ’ άκρου σε άκρο, ως ένα τεράστιο στρατόπεδο των αμερικανών ιμπεριαλιστών.
«Περνάει» αυτό στον ελληνικό λαό; Εχει περιοριστεί ο αντιαμερικανισμός-αντιιμπεριαλισμός μόνο σε όσους είναι οργανωμένοι σε όλο το φάσμα της Αριστεράς, που διαδηλώνουν κάθε χρόνο στις 17 Νοέμβρη έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία;
Εμείς είμαστε σίγουροι ότι ο αντιαμερικανισμός δεν εξέλιπε. Αλλο ότι δεν υπάρχει το πλατύ ριζοσπαστικό κίνημα των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης, άλλο ότι οι Ελληνες μετατράπηκαν σε φιλοαμερικανούς. Θυμάστε τι έγινε με το χτύπημα στους δίδυμους πύργους του Μανχάταν; Ο αστικός πολιτικός κόσμος και ο αστικός Τύπος είχαν πλημμυρίσει τη χώρα από τα δάκρυά τους, όμως ο λαός αισθανόταν ικανοποίηση και την εκδήλωνε σε κάθε ευκαιρία (στα γήπεδα οι οπαδοί μιμούνταν τα αεροπλάνα με χαρακτηριστική ομαδική κίνηση και στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις ακουγόταν το σύνθημα «Νάτα, νάτα, τα Μπόινγκ στο Μανχάταν, έντεκα Σεπτέμβρη κάθε μέρα να ‘ταν»).
Οι σε διατεταγμένη υπηρεσία ευρισκόμενες γραφίδες ανέλαβαν και πάλι να μετατρέψουν το ευκταίο για την ελληνική αστική τάξη και τους αμερικάνους ιμπεριαλιστές σε γεγονός. Να παρουσιάσουν τις δικές τους απόψεις σαν απόψεις του ελληνικού λαού. Φωτιά πήραν τα πληκτρολόγια καθώς οι αρθρογράφοι βγάζουν τη χολή τους ενάντια στην κληρονομιά της μεταπολίτευσης. Ιδού χαρακτηριστικό δείγμα από αρθρογράφους μόνο του Συγκροτήματος Μαρινάκη (τα ίδια διαβάζουμε και σε άλλα Μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά):
«Υπήρξαν και οι γελοιότητες: η καρικατούρα του αντιαμερικανισμού της δεκαετίας του ‘80, που όμως τον πληρώσαμε και αυτόν πολύ ακριβά. Τώρα, όλα αυτά τελείωσαν. Οριστικά. Από την Αλεξανδρόπουλη μέχρι την Κρήτη, η Ελλάδα καθίσταται πλέον ένα αδιάκοπο όριο που ουδείς μπορεί να παραβιάσει», Γ. Μαλούχος.
«Η Μεταπολίτευση και ο κόσμος της, όμως, απέχουν έτη φωτός από τη σημερινή πραγματικότητα και τις ανάγκες της χώρας. Η στενότερη συνεργασία με τους Αμερικανούς –συνεργασία απαλλαγμένη από τα συμπλέγματα της Μεταπολίτευσης- είναι προς όφελος των συμφερόντων της χώρας», Στ. Κασιμάτης (τίτλος άρθρου: «Οι βάσεις ξανάρχονται»).
«Η ολοκλήρωση και της ελληνοαμερικανικής συμφωνίας είναι απόρροια μιας κατεύθυνσης εξωτερικής πολιτικής που λέει ότι οι διεθνείς σχέσεις στη νέα δομή του κόσμου είναι πλέον πολύ πιο σύνθετες, ότι χώρες όπως η Ελλάδα οφείλουν να εργάζονται πολυδιάστατα… Η ασφάλεια της Ελλάδας, περνάει και μέσα από τα συμφέροντα της Γαλλίας, και μέσα από τα συμφέροντα της ΕΕ και μέσα από τα συμφέροντα των ΗΠΑ», Ηλ. Κανέλλης (τίτλος άρθρου: «Η Ελλάδα θωρακίζεται»).
Ο αντιαμερικανισμός δεν μπορεί να εξαλειφθεί από την Ελλάδα (και από παντού στον κόσμο). Οχι μόνο γιατί έχει ιστορικές ρίζες, αλλά και γιατί ως μια πτυχή του αντιιμπεριαλισμού, τροφοδοτείται διαρκώς από τη ζώσα πραγματικότητα.
Π.Γ.
