Δύο χιλιάδες είκοσι ένα
και δεν αρκεί μόνο η πένα…
Μη νομίζετε ότι δεν απασχολεί τη στήλη η (σωματική και ψυχική) υγεία του σουλτάνου. Και ότι δεν ανησυχεί βλέποντας τη σχετική φιλολογία που αναπτύσσεται σε διεθνή μέσα εξημέρωσης. Απλώς, διακριτική ούσα όπως γνωρίζετε, κρύβει την όποια αγωνία της, δεν ρωτάει και αναμένει τα νεότερα.
Αλλωστε κάποια στιγμή είχε χαλάσει και το αντίστοιχο γερμανικό ρομπότ, αλλά μάλλον το έφτιαξαν αφού πρώτα κόπηκε με μαχαίρι η σχετική φιλολογία.
Ομοίως η στήλη ανησυχεί λιγάκι και για το γεγονός ότι ο ιός με την κορώνα (τι βασιλικός ρε;) προσέβαλε τον Αδωνι. Αλλά είναι πεπεισμένη ότι πρόκειται για επιπόλαιο και μεμονωμένο περιστατικό. Αλλωστε ο Αδωνις είναι από εκείνους που διαρκώς προσβάλλουν και σπανίως προσβάλλονται…
Πάνω απ’ όλα ας μην ξεχνάμε ότι έφτασε πια ο Αύγουστος, μήνας που όλοι και όλα κατεβάζουν τους ρυθμούς (και τους αριθμούς), κατεβάζουν ρολά, κατεβάζουν παντελόνια και βάζουν μαγιό ή ό,τι άλλο, και φεύγουν ή ονειρεύονται ότι φεύγουν για δροσερά και όμορφα μέρη. Με εξαίρεση τον σύντροφο γάμα-γάμα του “Κ”ΚΕ που δεν μασάει από τέτοιες αστικές συνήθειες, ανεβάζει τους τόνους και βάλλει σθεναρά κατά της κυβέρνησης. Ναι, άντε και τον Αλέξη που επιδίδεται σε καθημερινές θερινές παραστάσεις, στα διαλείμματα των περιηγήσεών του.
Εφτασε και ο Αύγουστος που ‘ναι παχιές οι μύγες
κείνες που πάνε στα σκ@τ@, που όλο ενοχλούνε
κι όμως όσο ταλαιπωρούν και όσο εκνευρίζουν
με τίποτα δεν φτάνουνε… (ονόματα μη λέμε).
Η λαϊκή μούσα περιδιαβαίνει δίκην κυνικού φιλοσόφου ή επαίτη τη μακάρια μπανανία, παρατηρεί, μαθαίνει, εμπνέεται και ενίοτε αποτυπώνει στο χαρτί (ποιας υγείας ρε;) τις σκέψεις της:
Αυτός δεν είναι Αύγουστος, δεν είναι καλοκαίρι
αντί να τους τσακίσουμε μας έχουνε στο χέρι
όλο και περισσότερο. Και μας ποδοπατούνε
που δεν τους οδηγήσαμε να πάν’ να… κοιμηθούνε.
Καμιά φορά, επηρεασμένη από τους μαύρους καιρούς που της έλαχαν να ζει, γίνεται και μελλοντολόγος ερμηνεύοντας τα προφανέστατα:
Κι απέ θα ‘ρθει Σεπτέμβριος και για να μας μαζέψουν
θ’ αρχίσουνε τις απειλές, θ’ απλώσουνε το φόβο.
Σχολιάστηκε πολύ καλά και εύστοχα από πολλούς το ότι η Μάγδα Φύσσα δεν πήγε στο προεδρικό μέγαρο, στην καθιερωμένη επετειακή εκδήλωση για την “αποκατάσταση της δημοκρατίας“. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα περισσότερο, παρά μόνο να της σφίξουμε νοερά το χέρι για άλλη μια φορά.
Η μια θαρρεί πως είναι σταρ, ο άλλος το παίζει ωραίος
και μόνη της μία σχολή είναι η Κεραμέως.
Το αφήνουμε εδώ για να υπάρχει, με την ελπίδα να διαψευστούμε: Μετά από τη φρίκη της πανδημίας, η σαπίλα του καπιταλισμού θα θερίσει τους καρπούς ενός νέου ολέθρου που η ίδια έσπειρε, “πότισε” και φρόντισε. Μιλάμε για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, που ήδη διαφαίνεται ότι δεν θα είναι λίγες, βραχύχρονες ή απλές.
Τ’ ανοίγουνε, τα κλείνουνε, χωρίς καμιά πυξίδα
άγουν και φέρουν τους λαούς στη νέα τους παγίδα.
Με τον ανώτατο μισθό θα ασχοληθούμε ποτέ ή θα καταγινόμαστε μόνο με τον κατώτατο;
Μα είναι δυνατόν η βρετανική δικαιοσύνη να καταδικάζει μια προσωπικότητα της βρετανικής ακροδεξιάς (Τόμι Ρόμπινσον) να πληρώσει αποζημίωση 100.000 στερλίνες (116.680 ευρώ) σε νεαρό Σύρο πρόσφυγα που τον μήνυσε για δυσφήμιση; Εχουν παρεισφρήσει τίποτα αριστεροί κι εκεί μέσα και αλώνουν το κράτος, όπως έγινε κι εδώ; Τι κάνει η –έστω και υπέργηρη- αυτής μεγαλειότης; Τι κάνουν τα ανάκτορα, οι ευγενείς κι οι λόρδοι;
Πανηγυρίζει ο πανηγυρτζής που η μπανανία κατάφερε –μετά από τόσους μήνες!- να σπάσει (στα χαρτιά με τα ψεύτικα νούμερα) το φράγμα των πέντε εκατομμυρίων πλήρως εμβολιασμένων πολιτών! Ούτε οι μισοί δηλαδή, την ώρα που η… νέα σεζόν είναι πλέον κοντά.
Ναι ρε, τα λιγουρεύομαι! Μα πιο πολύ εσένα
σ’ ένα σκουπιδοτενεκέ σε απορριμματοφόρο.
Κοκκινοσκουφίτσα
