Αφότου η εικόνα του αιμόφυρτου και σωριασμένου στο έδαφος αστυνομικού της ομάδας ΔΡΑΣΗ (πρώην ΔΕΛΤΑ), του σώματος που είναι επιφορτισμένο να εφορμά σε διαδηλωτές με τις μηχανές και να σκορπάει την τρομοκρατία στις γειτονιές, ξυλοφορτώνοντας ανυποψίαστους πολίτες, νέους και ηλικιωμένους, άρχισε να προβάλλεται σε όλα τα μίντια, το κυβερνητικό επιτελείο αποφάσισε να παρέμβει με δήλωση Μητσοτάκη εν είδει διαγγέλματος. Νόμισαν πως βρήκαν την ευκαιρία «να γυρίσουν το παιχνίδι», με τη βοήθεια και των ΜΜΕ της λίστας Πέτσα.
Τόσες μέρες που οι πραίτορες της κυβέρνησης διέλυαν πορείες, προπηλάκιζαν και ξυλοφόρτωναν κόσμο στα καλά καθούμενα, παραβιάζοντας ευθέως το Σύνταγμα, έστηναν σκευωρίες σέρνοντας στα δικαστήρια κόσμο που δεν έκανε τίποτα, όχι μόνο δεν παρενέβη ο πρωθυπουργός, αλλά οι υπουργοί του έριχναν λάδι στη φωτιά, με τον Χρυσοχοΐδη να μιλάει, ακόμα και προχθές, για «ασήμαντες μειοψηφίες που ανακυκλώνονται στο διαδίκτυο» και να προαναγγέλλει την εισβολή της αστυνομίας στο ΑΠΘ, αναμένοντας ως στρατηλάτης στημένο σόου επιβράβευσης από τα μίντια. Τη φιέστα του, όμως, τη χάλασαν οι φοιτητές μετά την ακλόνητη στάση όσων συμμετείχαν στην κατάληψη και όσων την πλασίωσαν αμέσως μετά τον ορατό κίνδυνο εισβολής.
Και βέβαια, είχαμε την καθαρά φασιστική δικαιολόγηση του δημόσιου ξυλοδαρμού του πολίτη στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, με την επίκληση ανύπαρκτης «επίθεσης 30 ατόμων» στους μπάτσους, οι οποίοι εμφανίστηκαν ως αμυνόμενοι. Τη γκεμπελίστικη προπαγάνδα κατασκεύασε το υπουργείο Προ Πο και την υποστήριξαν δημόσια τα στελέχη της κυβέρνησης, αφού πήραν γραμμή από το γνωστό πλέον non paper.
Οταν διαπίστωσαν ότι ακόμα και τα «φίλια» ΜΜΕ δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν αυτόν το χειρισμό, όταν είδαν ακόμα και «δικούς τους» δημοσιοκάφρους να καταγγέλλουν την αστυνομία, άρχισαν να το γυρίζουν. Χθες ακούσαμε ακόμα και την ΕΡΤ να μεταδίδει ότι δε βρέθηκε ούτε ένα βίντεο από κάμερα ασφαλείας μαγαζιού ή άλλη πηγή, που να δείχνει επίθεση ομάδας σε αστυνομικούς. Επομένως, και το υπουργείο Προ Πο είπε ψέματα, υιοθετώντας το σενάριο των μπάτσων-βασανιστών, και η κυβέρνηση με τη ΝΔ έκαναν ό,τι μπορούσαν για να υπερασπιστούν αυτά τα ψέματα, μετατρέποντάς τα σε «αφήγημα» με το non paper. Δεν ακούσαμε όμως ούτε μια υποκριτική αυτοκριτική από πλευράς μπατσαρίας, υπουργείου Προ Πο, μεγάρου Μαξίμου και ΝΔ. Κι ο κόσμος δεν τα καταπίνει αμάσητα κάτι τέτοια.
H λαϊκή απάντηση είχε εκφραστεί ήδη από το βράδυ της Κυριακής, με την αυθόρμητη διαδήλωση 1.000 (και βάλε) Νεοσμυρνιωτών στους δρόμους της πόλης τους, που τους συνόδευαν τα χειροκροτήματα από τα μπαλκόνια, όσων επέλεξαν να μην κατέβουν στο δρόμο. Κορυφώθηκε χθες με μια ογκωδέστατη συγκέντρωση που κανένας δεν μπορούσε να τη «μετρήσει» με ακρίβεια. Ξεπέρασε, πάντως, τα 10.000 άτομα, αριθμό πρωτοφανή για μια συνοικία.
Στο μήνυμά του ο Μητσοτάκης έριξε τους τόνους και έκανε την εξής έκκληση: «Αυτές τις στιγμές πρέπει να επικρατήσει απ’ όλους αυτοσυγκράτηση και ψυχραιμία. Και απευθύνομαι ειδικά στους νέους μας, που είναι προορισμένοι να δημιουργούν. Οχι να καταστρέφουν. Η τυφλή οργή δεν οδηγεί πουθενά». Εμφανίστηκε ως στοργικός μπαμπάς αντί για οργισμένος παιδονόμος!
Αν ακολουθούσε την ίδια ρότα με πριν, θα περίμενε κανείς να μιλήσει για «αντικοινωνικές μειοψηφίες της βίας, που δεν σέβονται τη δημοκρατία» και να εξαπολύσει απειλές για την επιβολή «του νόμου και της τάξης», μέσω των οποίων θα διασφαλιστεί «η ασφάλεια των πολιτών». Αντί αυτής της συνηθισμένης ρητορικής της καταστολής, ακούσαμε για νέους που μπορούν να γίνουν… δημιουργικοί και να μην καταφεύγουν στην τυφλή βία. Αν αυτά τα έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ μια βδομάδα πριν, το κυβερνητικό επιτελείο θα εγκαλούσε τον Τσίπρα ότι προσφέρει άλλοθι στη βία. Η αλαζονεία, προσωρινά τουλάχιστον, εξατμίστηκε. Ο άτεγκτος «Iron Man», που ζήλεψε τη δόξα της «σιδηράς κυρίας» Θάτσερ, έγινε «γατάκι» μετά από μια ογκώδη πορεία σε μια συνοικία, που συνοδεύτηκε από συγκρούσεις και την εικόνα ενός αιμόφυρτου αστυνομικού στο έδαφος. Μάλλον στο κυβερνητικό επιτελείο άρχισε να κυριαρχεί ο φόβος, ότι η μπατσοκρατία τελικά θα οδηγήσει σε ξέσπασμα ενός κινήματος στους δρόμους, που δεν έχει εμφανιστεί εδώ και χρόνια.
Σε πολύ σύντομο χρόνο από το τηλεοπτικό διάγγελμα του Μητσοτάκη και προτού ακόμα κοπάσει ο αχός από τα δραματικά ρεπορτάζ για «τον αστυνομικό που κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του» (ούτε κατά διάνοια), άρχισαν να κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο οι ειδήσεις από την «άλλη πλευρά»: Το «πάμε να τους γαμήσουμε, πάμε να τους σκοτώσουμε», κάποιου από την ομάδα των νταήδων-κιοτήδων, που παράτησαν τον δικό τους στα χέρια του αγριεμένου πλήθους και το έβαλαν στα πόδια. Οι άγριοι ξυλοδαρμοί μεμονωμένων διαδηλωτών, μέσα σε μαγαζιά, σε εισόδους πολυκατοικιών, όπου εντόπιζαν κάποιο νεολαίο. Το χαστούκι σε μια γυναίκα η οποία απλώς διαμαρτυρόταν. Ακόμα και το βίντεο με τον τραυματισμό του Δρασά, ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Οι νταήδες ορμάνε με τα μηχανάκια, εν είδει ίλης ιππικού που κάνει εφόρμηση, σε κάποιο σημείο που υπάρχουν διαδηλωτές. Οι τελευταίοι βλέπουν το… ιππικό να επελαύνει και αρχίζουν να απομακρύνονται. Ενας θαρραλέος ορμά και γκρεμίζει τον συνεπιβάτη από την τελευταία μοτοσικλέτα. Οι υπόλοιποι νταήδες μαρσάρουν τα μηχανάκια και εξαφανίζονται, αφήνοντας το μέλος τους μόνο του! Ευτυχώς που βρέθηκαν κάποιοι ψύχραιμοι και σταμάτησαν τον ξυλοδαρμό του, αποτρέποντας τα χειρότερα. Μετά επέστρεψαν οι κιοτήδες (αφού είχαν φτάσει και τα ΜΑΤ και ο κόσμος είχε φύγει) για να «γαμήσουν» και να «σκοτώσουν» όποιον είχε την ατυχία να πέσει στα χέρια τους. Ως «κυνηγοί κεφαλών» πλέον: πολλοί με έναν.
Δεν είναι μόνο η ογκώδης διαδήλωση στη Νέα Σμύρνη. Είναι η αγανάκτηση για τον αναίτιο ξυλοδαρμό ενός πολίτη από αστυνομικούς, που μεταφέρθηκε από στόμα σε στόμα και από το Διαδίκτυο και διοχετεύτηκε σε όλες τις γειτονιές της Αθήνας. Ηταν η τελευταία σταγόνα στο όργιο της καταστολής, που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής. Μια λαοθάλασσα εμφανίστηκε στη Νέα Σμύρνη και το σύνθημα «φασίστα, σκουπίδι, Χρυσοχοΐδη» δονούσε τον αέρα. Μια ογκωδέστατη πορεία πραγματοποιήθηκε μια μέρα πριν στο κέντρο της Αθήνας υπέρ της δικαίωσης του αγώνα του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα. Και βέβαια, είχαμε τη νυχτερινή επιχείρηση του Χρυσοχοΐδη στο ΑΠΘ, που κατέληξε σε φιάσκο.
Ο Μητσοτάκης είχε το θράσος να μιλήσει ενάντια στο «διχασμό»! Ποιος; Αυτός που εκμεταλλεύεται την πανδημία για να κλείσει «λογαριασμούς». Που προσπάθησε να απαγορεύσει τις πολιτικές συγκεντρώσεις, όχι για να προστατεύσει το λαό από τη διασπορά του κοροναϊού (ξέρουμε καλά πού είναι τα μεγάλα εκκολαπτήρια και υπερμεταδότες: στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, οι οποίες λειτουργούν αδιάκοπα και ανεξέλεγκτα), αλλά για να περάσει ανενόχλητα ό,τι θέλει. Αν ήθελε πραγματικά να μη γίνονται συγκεντρώσεις, θα κήρυσσε ο ίδιος κάτι σαν μορατόριουμ με την εργαζόμενη κοινωνία και τη νεολαία της, αποφεύγοντας νομοθετήσεις και ενέργειες που είναι σίγουρο ότι θα συναντήσουν κοινωνική αντίσταση. Δε θα ψήφιζε το νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη (όταν τα πανεπιστήμια είναι κλειστά εδώ και ένα χρόνο και επομένως δεν υπήρχε καμιά βιάση). Δε θα παραβίαζε τον ίδιο τον φωτογραφικό του νόμο, εξωθώντας σε απεργία πείνας τον Δημήτρη Κουφοντίνα.
Το «όχι στο διχασμό» του Μητσοτάκη σημαίνει «υποταχθείτε στην απόλυτη εξουσία μου». Επεσε έξω, όμως. Και τώρα βλέπει με πολιτική οδύνη τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής, αναλογιζόμενος ότι θα του τα χρεώσουν ακόμα και οι «νοικοκυραίοι» που τον ανέβασαν στην κυβερνητική εξουσία.
Ακολουθώντας πιστά το δόγμα «νόμος και τάξη», υπολογίζοντας ότι η πανδημία θα συγκρατήσει τον κόσμο στα σπίτια του και τα μίντια θα τον πατρονάρουν με τον γκεμπελισμό, η κυβέρνηση άργησε να αντιληφθεί πως όταν σπέρνεις ανέμους, θερίζεις θύελλες. Οταν όλα τα μίντια σε στηρίζουν προκλητικά, ρισκάροντας ακόμα και την αξιοπιστία που έχουν στους «νοικοκυραίους», παραποιώντας ή θάβοντας ειδήσεις με αδίστακτο τρόπο που βγάζει μάτια, τότε έχεις την άνεση να παριστάνεις τον Λουδοβίκο στα πάνελ της τηλοψίας. Χάνεις, όμως, σταδιακά την επαφή με την κοινωνική πραγματικότητα. Σε κάποιο σημείο μπορείς να μην έχεις καν ενσυναίσθηση, σαν τον ακροδεξιό-νεοφιλελεύθερο Κυρανάκη που δεν καταλαβαίνει ότι το χαφιεδισμό δεν τον γουστάρει κανείς στην Ελλάδα, εκτός από μια δράκα επαγγελματιών ρουφιάνων. Ο λαός μας έχει δείξει στο παρελθόν αρκετές φορές ότι δε δέχεται εύκολα φασιστικές συμπεριφορές από τους κυβερνώντες.
Το κυβερνητικό επιτελείο δεν πρόκειται βέβαια να οδηγηθεί σε οπισθοχώρηση έτσι εύκολα. Αν αυτή τη στιγμή επέλεξε τη τακτική του «κατευνασμού», το έκανε για να εκτονώσει μεγάλο τμήμα των «νοικοκυραίων» που έχουν βγει στα κεραμίδια μετά την άγρια καταστολή. Θα ακολουθήσει γρήγορα η τακτική «του καρότου και του μαστίγιου» και πάλι μετά η μετωπική επίθεση με την αλαζονική λουδοβίκεια ρητορική. Τα μέτωπα, όμως, που έχει ανοίξει στην Παιδεία, στα εργασιακά, στο ζήτημα του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα, στην περιστολή του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και βέβαια στην ίδια την ταξική διαχείριση της πανδημίας, όταν οι κατεξοχήν χώροι συνωστισμού και πηγής υπερμετάδοσης συνεχίζουν να δουλεύουν ρολόι, είναι πολλά. Και μια κοινωνία που «βράζει» και ξεσηκώνεται δεν καταστέλλεται εύκολα.
