Το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της πόλης του Μάνστερ, στη βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία αποφάσισε την περασμένη Τρίτη, ότι δύο πρόσφυγες στους οποίους είχε χορηγηθεί άσυλο στην Ελλάδα, δεν μπορούν να επιστραφούν εκεί, λόγω «σοβαρού κινδύνου να εκτεθούν σε απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση», ακυρώνοντας έτσι την προγενέστερη απόφαση του αρμόδιου ομοσπονδιακού γραφείου που κατέληξε να αρνηθεί την παροχή προστασίας, επειδή υπήρξε «παρανόμως» μετακίνηση στη Γερμανία και αίτηση για άσυλο που είχε ήδη εκδοθεί στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με το δικαστήριο, οι δύο άντρες, ένας Παλαιστίνιος ηλικίας 22 ετών, που ζούσε στη Συρία, και ένας 41χρονος από την Ερυθραία, θα αντιμετώπιζαν «σοβαρό κίνδυνο να μην μπορέσουν να καλύψουν ούτε τις πιο βασικές τους ανάγκες αν επιστρέψουν». Η κρίση αυτή βασίστηκε στις ανυπέρβλητες δυσκολίες εύρεσης στέγης για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και στην αδυναμία πρόσβασης στην αγορά εργασίας.
Η απόφαση αυτή έρχεται να αναγνωρίσει ουσιαστικά ένα πράγμα: ότι η ελληνική κυβέρνηση υπηρετεί πιστά την πολιτική της Ευρώπης-φρούριο. Ως κύρια πύλη εισόδου στην Ευρώπη για μετανάστες και αιτούντες άσυλο, έχει κατασκευάσει «στρατόπεδα συγκέντρωσης» στα νησιά της, με τους πρόσφυγες να μένουν εκεί για τεράστια χρονικά διαστήματα, εκτεθειμένοι σε ακραίες καιρικές συνθήκες, στοιβαγμένοι σε χώρους που έχουν φτιαχτεί πρόχειρα, χωρίς υποδομές για να «φιλοξενήσουν» όχι τους ήδη υπάρχοντες αλλά πολύ λιγότερους πρόσφυγες (παρά το σάλο που προκάλεσε η φωτιά στη Μόρια, τον περασμένο Σεπτέμβρη, περίπου 7.000 άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν σε σκηνές μέσα στο κρύο και τη λάσπη).
Από την άλλη, ακόμα και οι πρόσφυγες που μεταφέρθηκαν από τα νησιά στην ηπειρωτική χώρα την περσινή χρονιά, αφού αναγνωρίστηκαν ως δικαιούχοι προσφυγικού καθεστώτος και εκδιώχθηκαν άρον άρον από τις δομές «φιλοξενίας», κατέληξαν άστεγοι και τους κόπηκε η χρηματική βοήθεια, δηλαδή το επίδομα που λάμβαναν για τη σίτισή τους μέσω της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.
Ας μη γελιόμαστε όμως. Ούτε αυτή η δικαστική απόφαση θα βάλει φρένο στις παράνομες ενέργειες, ούτε τα δικαστήρια γενικά μπορούν να αλλάξουν τη ρότα των πραγμάτων, που είναι προ πολλού αποφασισμένη.
