Οι δεσποτάδες είχαν ανακοινώσει ότι θέλουν να γιορτάσουν το Πάσχα στις 26 Μάη. Η κυβέρνηση τους επέτρεψε ν’ ανοίξουν τα «μαγαζιά» τους πιο πριν. Και να κάνουν κανονικότατα λειτουργίες. Με περιορισμό σε όσους θα μπορούν να μπουν μέσα στο ναό και τήρηση των αποστάσεων. Κανένα πρόβλημα για το ιερατείο. Εχει κι απέξω χώρο το μαγαζί. Κι όταν έρθει η ώρα της μεταλαβιάς, μπαίνουν στην ουρά οι μέσα και οι έξω και μεταλαβαίνουν με το ίδιο κουτάλι!
Αυτό οι δεσποτάδες δεν το διαπραγματεύθηκαν. Θεία λειτουργία χωρίς θεία κοινωνία είναι σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. Το είδαμε και στα τηλεοπτικά πλάνα από τις νυχτερινές λειτουργίες της περασμένης Τρίτης, με τις οποίες γιόρτασαν ετεροχρονισμένα το Πάσχα. Την ώρα της λειτουργίας ψιλοτηρούσαν τις αποστάσεις, μετά όμως έγιναν ένα κουβάρι για να μεταλάβουν με το ίδιο κουτάλι.
Πρόκειται ασφαλώς για υποκρισία. Και του ιερατείου, αλλά και της κυβέρνησης. Από τη μια μας λένε να αποφεύγουμε τις χειραψίες, να πηγαίνουμε στην ταβέρνα μόνο με την οικογένειά μας ή με ανθρώπους που κάνουμε συνεχώς παρέα, να απολυμαίνουμε την ξαπλώστρα στην παραλία μόλις σηκωθεί ο προηγούμενος κτλ. κτλ. και την ίδια στιγμή επιτρέπουν την ομαδική μεταλαβιά με το ίδιο κουτάλι. Εστειλαν τα ΜΑΤ να τσακίσουν νεολαίους στις πλατείες (στην Αγία Παρασκευή, στην Κυψέλη, στην Καλλιθέα στη Θεσσαλονίκη) και την ίδια στιγμή δε λένε κουβέντα για τον πραγματικό κίνδυνο που συνιστά η ομαδική μεταλαβιά.
Ποιος να το πει, όμως; Ο Τσιόδρας που είναι παιδί της Εκκλησίας, η Γιαμαρέλλου που μας είπε ότι τα πάντα «κολλάνε» εκτός της «θείας κοινωνίας», ο Χαρδαλιάς που ανακοινώνει πού άναψε κερί ή ο Μητσοτάκης που σε κάθε δημόσια εμφάνισή του φροντίζει να περάσει και από κάποια εκκλησιά και ν’ ανάψει κερί για να δείξει πόσο πιστός χριστιανός είναι; Τον Μόσιαλο, έναν αστό πολιτικό που τόλμησε να γράψει για τους 107 και πλέον εκκλησιαζόμενους σε εκκλησία Βαπτιστών στη Φρανκφούρτη, που μολύνθηκαν επειδή τραγούδησαν και δε φορούσαν μάσκες, οι δεσποτάδες έβαλαν φιλικά τους Μέσα να τον «σκίσουν».
Αν επρόκειτο μόνο για τη βαθύτατη υποκρισία που χαρακτηρίζει το ιερατείο και τους κάθε είδους χριστέμπορους (κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις θρησκείες), μπορεί και να μη γράφαμε τίποτα. Εδώ, όμως, πρόκειται για την προστασία της δημόσιας υγείας. Θα περίμενε κανείς και από μία αστική κυβέρνηση, χωρίς να είναι ούτε αντιθρησκευτική ούτε αντικληρικαλιστική, να υποχρεώσει το ιερατείο να σεβαστεί τη δημόσια υγεία, όπως το απαιτεί από κάθε πολίτη. Αυτό δεν ισχύει για την Ελλάδα, όπου το ιερατείο λειτουργεί ως κράτος εν κράτει.
