Με την ανεργία να εκτινάσσεται σε επίπεδο ρεκόρ από τον Γενάρη του 1948 (!), φτάνοντας στα 23,1 εκατομμύρια άτομα τον Απρίλη ή ποσοστό 14.7% (βλ. https://www.bls.gov/opub/ted/2020/unemployment-rate-rises-to-record-high-14-point-7-percent-in-april-2020.htm?view_full) και τις εξαγωγές να κατρακυλούν σχεδόν κατά 10% το Μάρτη (βλ. https://www.bea.gov/news/2020/us-international-trade-goods-and-services-march-2020), η κρίση συνεχίζει να βαθαίνει στις ΗΠΑ. Αν σκεφτούμε ότι από τα μέσα Μάρτη πάνω από 36 εκατομμύρια άτομα έκαναν αίτηση για να πάρουν επίδομα ανεργίας (βλ. https://www.cnet.com/personal-finance/will-there-be-a-second-stimulus-check-whats-happening-with-round-two/), θα συμπεράνουμε ότι η ανεργία αναμένεται να αυξηθεί κι άλλο.
Η καπιταλιστική οικονομία της ισχυρότερης οικονομικής δύναμης του κόσμου περνά δύσκολες στιγμές. Και μόνο αυτό κάνει σκόνη τις θεωρίες συνομωσίας ότι η πανδημία είναι «κατασκεύασμα» κάποιων νοσηρών εγκεφάλων με στόχο να κλειστούμε στα σπίτια μας. Οι εργαζόμενοι είναι οι κύριοι καταναλωτές και η καραντίνα έχει οδηγήσει στο «πάγωμα» του παγκόσμιου εμπορίου με αποτέλεσμα τη μείωση των καπιταλιστικών κερδών. Μπορεί ο Τραμπ και κάποιοι ακροδεξιοί, που κραδαίνουν απειλητικά τα όπλα τους με κάθε ευκαιρία, να θέλουν γρήγορη «επανεκκίνηση» της αμερικάνικης οικονομίας, όμως η έκρηξη των κρουσμάτων αλλά και των νεκρών, με τα πρώτα να ξεπερνούν το 1.5 εκατομμύριο και τους δεύτερους να οδεύουν προς το εφιαλτικό σενάριο που περιέγραψε ο λοιμωξιολόγος της αμερικάνικης κυβέρνησης, Αντονι Φάουτσι, έχοντας ξεπεράσει τους 92 χιλιάδες, δε δίνει πολλές ελπίδες για γρήγορη «επανεκκίνηση».
Από την άλλη, η συνεχής αύξηση των κρουσμάτων διεθνώς, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Βραζιλία, στην οποία έχουν επενδύσει πολλές ιμπεριαλιστικές χώρες (γι’ αυτό και κατατάσσεται στη δεκάδα των χωρών με το μεγαλύτερο ΑΕΠ), δε δείχνει σημάδια γρήγορης ανάκαμψης του διεθνούς εμπορίου.
Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το ΔΝΤ (βλ. https://blogs.imf.org/2020/05/20/tracking-the-9-trillion-global-fiscal-support-to-fight-covid-19/), σε παγκόσμιο επίπεδο τα κράτη έχουν υποσχεθεί να δώσουν μέχρι και 9 τρισ. δολάρια (ένα 10% του παγκόσμιου ΑΕΠ) για να στηρίξουν καπιταλιστές και δευτερευόντως πολίτες, για να ξεπεράσουν την κρίση. Τα 4.4 τρισ. δολάρια προέρχονται απευθείας από τους κρατικούς προϋπολογισμούς, ενώ 4.6 τρισ. αποτελούν εγγυήσεις δανείων και παρόμοιες δραστηριότητες. Το τεράστιο αυτό ποσό είναι κατά 1 τρισ. δολάρια μεγαλύτερο από αυτό που ανέφεραν οι διάφορες εκτιμήσεις πριν από ένα μήνα.
Θα μπορέσουν με τα χρήματα αυτά να αυξήσουν την παγκόσμια κατανάλωση και να ανατρέψουν το βάθεμα της κρίσης; Μάντεις δεν μπορούμε να γίνουμε, γιατί η πλήρης αναρχία της παραγωγής που υπάρχει στον καπιταλιστικό κόσμο, με τον καθένα να παράγει για το μέγιστο κέρδος και με πλήρη ανυπαρξία κεντρικού σχεδιασμού της παραγωγής, κάνει τις οποιεσδήποτε πιο ακριβείς προβλέψεις να είναι στον αέρα.
Ωστόσο, όταν οι πλατιές λαϊκές μάζες, που είναι οι κύριοι καταναλωτές των προϊόντων που παράγονται, στριμώχνονται οικονομικά, τα ψίχουλα που τους δίνουν τα κράτη θυμίζουν ασπιρίνες σε καρκινοπαθή. Πάρτε για παράδειγμα τα 1.200 δολάρια που έδωσε η αμερικάνικη κυβέρνηση στους αμερικάνους πολίτες. Η αμερικάνικη εφορία (IRS) μέχρι στιγμής λέγεται ότι έχει στείλει αυτές τις επιταγές σε 140 εκατομμύρια άτομα (βλ. https://www.cnet.com/personal-finance/when-will-you-get-your-stimulus-check-how-to-track-it-with-the-irs-get-my-payment-tool/), δηλαδή στο 42% του πληθυσμού. Ακόμα κι αν δεχτούμε ως αληθές αυτό το νούμερο, πιστεύετε ότι 1.200 δολάρια επαρκούν για να ζήσει ένα άτομο για πολλούς μήνες;
