Τι είδους κυβέρνηση είν' αυτή που δύο κορυφαία στελέχη της, που παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της, επομένως και στη φιλοτέχνηση της διεθνούς εικόνας τους, εκφράζουν διαμετρικά αντίθετες απόψεις και μάλιστα δημόσια; Κυβέρνηση των αρίστων και του επιτελικού κράτους!
Οπως αντιλαμβάνεστε, αναφερόμαστε στο μεγαλοπρεπέστατο άδειασμα που έκανε ο υπουργός Εξωτερικών Δένδιας στον υπουργό Αμυνας Παναγιωτόπουλο, σχετικά με το «επεισόδιο» με το τουρκικό σεισμογραφικό σκάφος «Ορούτς Ρέις». Ο Παναγιωτόπουλος είχε υποστηρίξει δημόσια ότι το τουρκικό σκάφος παραβίασε την ελληνική υφαλοκρηπίδα, όμως αυτός είχε πληροφορίες και είχε βάλει μια φρεγάτα να βαστάει τσίλιες στην Κάρπαθο. Μόλις, λοιπόν, οι Τούρκοι πάτησαν τα ιερά μας ύδατα, ξεμύτισε η φρεγατάρα μας και μόλις την είδαν έκοψαν λάσπη, όπως ο καπουδάν πασάς όταν του έκαψε τη ναυαρχίδα ο Κανάρης. Μιλώντας μάλιστα στην προσωπική εκλογική του πελατεία στην Καβάλα, ο Παναγιωτόπουλος έδωσε και συγκλονιστικές λεπτομέρειες για τη συνεχή επικοινωνία του με τον πρωθυπουργό Κούλη, στον οποίο σύστηνε (ο Παναγιωτόπουλος)… ψυχραιμία. Μιλάμε για ταλεντάρα της πολιτικής, για Οδυσσέα και Κολοκοτρώνη σε συσκευασία του ενός.
Ολο αυτό ήταν, βέβαια, ένα παραμύθι. Αλλο όμως να το λέμε εμείς (γράψαμε αναλυτικά στο προηγούμενο φύλλο) και άλλο να το λέει -έστω και κομψά- ο Δένδιας. «Δεν ήταν τεστ των δικών μας αντανακλαστικών», «δεν υπήρξε επεισόδιο γύρω από τον συγκεκριμένο πλου, του συγκεκριμένου πλοίου» και «δε νομίζω ότι αριστεύσαμε στην επικοινωνία στο συγκεκριμένο θέμα», είπε ο Δένδιας στην εκπομπή της Τρέμη στην ΕΡΤ, καρφώνοντας στον πάσαλο της ατίμωσης τον Παναγιωτόπουλο. Για τον οποίο μόνο… καλά λόγια είχε να πει: «Θεωρώ ότι είναι ένας πάρα πολύ ικανός πολιτικός ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, είναι ένας ευσυνείδητος υπουργός που ειλικρινά παλεύει για να προσπαθήσει οι Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας να είναι στο επίπεδο που τους πρέπει στο τομέα της ετοιμότητας». Το καλύτερο, όμως, το φύλαγε για το τέλος: «Από εκεί και πέρα δεν είμαι εγώ αυτός που θα κρίνει».
Ποιος θα κρίνει; Ο πρωθυπουργός, φυσικά, που είναι αυτός που διορίζει και παύει τους υπουργούς. «Κανονικά», ένας από τους δύο υπουργούς έπρεπε να φύγει. Δεν έφυγε κανένας και δεν νομίζουμε ότι είναι ζήτημα ατολμίας του Μητσοτάκη. Πρώτο, έχει αρκετά προβλήματα αυτή την περίοδο και δεν του χρειαζόταν ένα ακόμα. Δεύτερον, το ζήτημα έχει να κάνει με τα ελληνοτουρκικά και δεν ήθελε να παρουσιαστεί η εικόνα ότι καρατομεί υπουργούς για διαφωνία σ' αυτό το «κρίσιμο εθνικό ζήτημα». Τρίτον, έτσι που είναι απλωμένος ο τραχανάς αυτή την περίοδο, τον βολεύει να τους έχει και τους δύο, για-τί ο καθένας με τον τρόπο του εκφράζει τις δυο τάσεις που εμφανίζονται εντός της ελληνικής αστικής πολιτικής σχετικά με τα ελληνοτουρκικά.
Γράψαμε αναλυτικά στο προηγούμενο φύλλο γι' αυτές τις τάσεις. Η μία είναι οι «ελληνάρες», οι «πίσω τουρκαλάδες και σας φάγαμε», οι «βυθίσατε τα τουρκικά γεωτρύπανα», οι «να δράσουμε εμείς επιθετικά, πριν μας επιτεθούν αυτοί». Από Βελόπουλο και Σαμαρά μέχρι… Παναγιωτόπουλο. Η άλλη τάση είναι αυτή των «μετριοπαθών», αυτών που ζητούν «χαμηλούς τόνους», «επίλυση του Κυπριακού χωρίς ακρότητες», «άμεση προσφυγή στη Χάγη, γιατί αν πάμε αργότερα θα χάσουμε περισσότερα», «συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων» κτλ. Από Σημίτη και Ντόρα, μέχρι Ντόκο και Δένδια.
Μια κυβέρνηση που παραπαίει ανάμεσα σ' αυτές τις δυο τάσεις, που ο υπουργός της της Αμυνας εμφανίζεται ως εκπρόσωπος της μίας και ο υπουργός της των Εξωτερικών ως εκπρόσωπος της άλλης, είναι μια κυβέρνηση χωρίς πυξίδα, μια κυβέρνηση σε διπλωματική απελπισία.
Είναι και άτυχος ο Κούλης, καθώς έπεσε σε μια περίοδο που στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή έχουν απλώσει τραχανά όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανόμενης της Ρωσίας που άλλοτε δεν είχε συμφέροντα και ισχυρά ερείσματα στην περιοχή. Οπότε, η Τουρκία, λόγω μεγέθους και γεωστρατηγικής θέσης, υπερέχει αναγκαστικά στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό. Πήγε ο Κούλης στην Ουάσινγκτον και ο Τραμπ τον έφτυσε στα μούτρα. υπέγραψε τη συμφωνία με τον Σαράζ ο Ερντογάν κι έτρεχε ο Κούλης να κάνει τεμενάδες στον Χαφτάρ, εισπράττοντας τη ροχάλα από τη Μέρκελ αυτή τη φορά. Ο ίδιος είναι αναφανδόν με τους «μετριοπαθείς», αλλά φοβάται πως αν δοκιμάσει αυτός να ενεργοποιήσει διαδικασία για από κοινού με την Τουρκία προσφυγή στη Χάγη, θα στιγματιστεί σε πολλαπλάσιο βαθμό απ' όσο στιγματίστηκε ο Σημίτης μετά τα Ιμια και τη Συμφωνία της Μαδρίτης.
Εχει μια στρατηγική πρόωρων εκλογών, ώστε να «κάψει» την απλή αναλογική και να κερδίσει μια δεύτερη θητεία, την οποία θα προσπαθήσει να φτάσει μέχρι την τελευταία μέρα της, και φοβάται πως άμα πάρει πρωτοβουλίες στα ελληνοτουρκικά θα χάσει τ' αυγά και τα καλάθια. Εδώ του βγαίνει από τα δεξιά ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ, κατηγορώντας τον ότι δεν εκβίασε -ενώ μπορούσε- τους Αμερικανούς, με όπλο τη συμφωνία για την επέκταση των βάσεων, την οποία ο ίδιος ο Τσίπρας -παρέα με τον Καμμένο- είχε ετοιμάσει! Αφήνει, λοιπόν, το χρόνο να κυλάει, κρατάει ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας με την Τουρκία και παράλληλα αφήνει στο εσωτερικό… όλα τα λουλούδια ν΄ανθίσουν.
Βομβαρδισμός
Δεν είναι πάντως τυχαίο ότι από τα δύο Συγκροτήματα που έχουν «καλές σχέσεις» με την αμερικάνικη πρεσβεία (Μαρινάκη και Αλαφούζου) εκπορεύεται ένας βομβαρδισμός άρθρων υπέρ της «μετριοπαθούς» γραμμής. Παλαιοί πολιτικοί της Ελλάδας και της Κύπρου, συνταξιούχοι πρέσβεις, πανεπιστημιακοί, εν ενεργεία και συνταξιούχοι, ελληνικών και ξένων ΑΕΙ και Ινστιτούτων, αρθρογραφούν με ευρεία επιχειρηματολογία υπέρ της ανάγκης για άμεση προσφυγή στη Χάγη.
Θα ξεχωρίσουμε το άρθρο του Μιχάλη Παπαπέτρου, παλιού στο κουρμπέτι της κυπριακής πολιτικής (ξεκίνησε από βουλευτής του ΑΚΕΛ, αποσκίρτησε και έφτιαξε το ΑΔΗΣΟΚ και όταν δεν τα κατάφερε, έγινε κυβερνητικός εκπρόσωπος του Γλαύκου Κληρίδη). Ο Παπαπέτρου «ξεχέζει» τον Αναστασιάδη, κατηγορώντας τον ότι με την «αλλοπρόσαλλη στάση» του οδήγησε σε ναυάγιο τις διαπραγματεύσεις του Κραν Μοντανά, «όταν το Κυπριακό έφτασε πολύ κοντά στη λύση», και καταλήγει: «Θα πρέπει να αντικρισθεί θετικά η πρόταση του Τσαβούσογλου για αναστολή εξορύξεων στην Ανατολική Μεσόγειο (προσωρινά), για να δοθεί ακόμα μία ευκαιρία στις δύο πλευρές στην Κύπρο να φτάσουν σε λύση, περπατώντας το “τελευταίο μίλι“ για το οποίο μίλησε ο ΓΓ του ΟΗΕ στο Κραν Μοντανά»! Αλλες εποχές, ο Παπαπέτρου θα συγκέντρωνε κατάρες για «μειοδοσία». Τώρα, δεν ακούστηκε κιχ. Το ότι αυτά δημοσιεύτηκαν στα «Νέα» έχει φυσικά τη σημασία του.
