Με την «ημέρα της κρίσης» παρομοιάζουν σύριοι πρόσφυγες την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην επαρχία Ιντλίμπ, το τελευταίο προπύργιο των αντικαθεστωτικών ανταρτών στη Βορειοδυτική Συρία, που για περισσότερο από ένα μήνα βάλλεται ανελέητα από τα πυρά του κυβερνητικού στρατού του Ασαντ, με την υποστήριξη της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας.
Η Σάρα, μια 38χρονη Σύρια που κατόρθωσε να γλυτώσει από την επέλαση του κυβερνητικού στρατού και πήγε στα σύνορα με την Τουρκία, δήλωσε στο Αλ Τζαζίρα ότι μοιράζεται ένα δυαράκι με άλλους 20 ανθρώπους! Το νοίκι είναι 150 δολάρια και δύσκολα το πληρώνει αυτή και η αδελφή της, με την οικογένεια της οποίας μοιράζεται τη στέγη. Η Σάρα είπε ότι δεν έχει δει καμία ξένη ΜΚΟ να μοιράζει φαγητό ή οποιαδήποτε άλλη βοήθεια, την ίδια στιγμή που η τιμή του ψωμιού για τα παιδιά της έχει εκτιναχθεί. Ενα πακέτο με δέκα φέτες ψωμί κοστίζει 450 λίρες (μισό δολάριο), ενώ πριν από ένα χρόνο κόστιζε μόλις 15 λίρες. Δηλαδή αυξήθηκε τριάντα φορές! Το μαγείρεμα με αέριο έχει γίνει κι αυτό ακριβό, με αποτέλεσμα να καίνε ξύλα για να μαγειρέψουν! «Πολυτέλεια» αποτελεί και το καθαρό νερό, τα λαχανικά και τα φρούτα!
Ενας εθελοντής που εργάζεται για τη ΜΚΟ «Syria Relief and Development» (Ανάπτυξη και Ανακούφιση στη Συρία) δήλωσε ότι η κατάσταση είναι είκοσι φορές χειρότερη από πέρσι κι ότι μέσα σε ένα χρόνο είχαμε 1,2 εκατομμύρια νέους πρόσφυγες από τη βορειοδυτική Συρία. Ενας γιατρός, μέλος του ιατρικού συλλόγου της επαρχίας Ιντλίμπ, αποκάλυψε ότι 2.000 οικογένειες αναγκάστηκαν να ζήσουν στην ύπαιθρο σε άθλιες συνθήκες που γίνονται ακόμα χειρότερες λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών που επικρατούν στην περιοχή.
Για να έχετε μία πιο συνολική εικόνα της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στη χώρα, σκεφτείτε ότι από τα 17 εκατομμύρια του πληθυσμού (που έχουν μείνει τα τελευταία χρόνια), τα 5,5 έχουν γίνει πρόσφυγες στις γύρω περιοχές και άλλα έξι είναι εσωτερικοί πρόσφυγες. Μιλάμε για αφανισμό ενός ολόκληρου λαού που έχει σκορπιστεί είτε στο εξωτερικό είτε σε άλλες περιοχές μέσα στη χώρα του. Ο Ασαντ παίρνει τη ρεβάνς από όσους του εναντιώθηκαν, επελαύνοντας διά πυρός και σιδήρου. Κι η Δύση θεωρεί τη Συρία σε γενικές γραμμές… ασφαλή χώρα!
Προτάξαμε αυτά που αφορούν το λαό της Συρίας, αφήνοντας για το τέλος τις ειδήσεις που έχουν να κάνουν με την όξυνση του ενδοϊμπεριαλιστικού και περιφερειακού ανταγωνισμού στην περιοχή.
Η συριακή προέλαση στην Ιντλίμπ, με εμφανή ρωσική στήριξη, οδήγησε σε όξυνση των σχέσεων Τουρκίας-Συρίας (αυτό δεν είναι είδηση, αφού είναι γνωστό ότι ο Ερντογάν ήταν από εκείνους που στήριξαν τις προσπάθειες για την ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ), αλλά και των σχέσεων Τουρκίας-Ρωσίας.
Η Τουρκία είχε ενεργή παρουσία στην Ιντλίμπ, μετά τη συμφωνία του Σότσι (Σεπτέμβρης 2018) ανάμεσα στον Πούτιν και τον Ερντογάν. Η συμφωνία προέβλεπε ότι η Τουρκία θα δημιουργήσει δώδεκα στρατιωτικά φυλάκια επιτήρησης μέσα στη συριακή επαρχία και ως αντάλλαγμα θα φροντίσει να αφοπλίσει τους αντάρτες της Χαγιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ, τον τελευταίο αξιόλογο θύλακα ισλαμιστών ανταρτών που είχε απομείνει στη Συρία, και να αποδώσει στην κυβέρνηση της Δαμασκού τους αυτοκινητόδρομους Μ5 και Μ4. Δεν ξέρουμε πώς τα λογάριασε ο Ερντογάν, αλλά μάλλον δεν πήρε υπόψη του το γεγονός ότι η συμφωνία του Σότσι ήταν ένας απαραίτητος ελιγμός του καθεστώτος Ασαντ (της Ρωσίας δηλαδή), ώστε να ασφαλίσει τα πλευρά του, να μπορέσει να καθαρίσει τους αντικαθεστωτικούς από τα άλλα μέτωπα και μετά να επιστρέψει και να ασχοληθεί με την ησυχία του με την Ιντλίμπ.
Ετσι και έγινε. Ηταν ζήτημα χρόνου να επιτεθεί ο στρατός του Ασαντ στην Ιντλίμπ. Και φυσικά, η επίθεσή του θα στρεφόταν ενάντια και στα τουρκικά στρατιωτικά φυλάκια. Τούρκοι στρατιώτες σκοτώθηκαν και ο Ερντογάν άρχισε να βγάζει καπνούς από τ' αυτιά, να απειλεί με αντίποινα, να μετακινεί στρατεύματα προς την τουρκοσυριακή μεθόριο και να εγκαλεί τη Μόσχα, με την οποία οι σχέσεις του το αμέσως προηγούμενο διάστημα φαινόταν ότι βρίσκονταν στο μήνα του μέλιτος.
Η πρώτη ρωσική αντίδραση ήταν μια παγερή δήλωση του Λαβρόφ, ο οποίος κατηγόρησε την Τουρκία ότι δεν τήρησε τις δεσμεύσεις της για διαχωρισμό της ένοπλης αντιπολίτευσης που είναι έτοιμη να κάνει διάλογο με την κυβέρνηση Ασαντ, συμμετέχοντας στην πολιτική διαδικασία, από τους τζιχαντιστές. Κι ακόμα, κατηγόρησε την Τουρκία ότι έστειλε εκατοντάδες μαχητές του Μετώπου Αλ Νούσρα να πάρουν μέρος στις πολεμικές συγκρούσεις στη Λιβύη. Αποκαλύφθηκε έτσι, ότι η Ρωσία ενδεχομένως επέσπευσε την επίθεση στην Ιντλίμπ και για να εμποδίσει την Τουρκία να ενισχύσει στρατιωτικά τον Σάραζ (ως γνωστόν, η Ρωσία υποστηρίζει τον Χαφτάρ).
Η τουρκική αντίδραση (με απάντηση του Τσαβούσογλου στον Λαβρόφ) θύμιζε περισσότερο κλαψούρα, σημάδι του ότι η Τουρκία δεν μπορεί να κρατήσει τα προγεφυρώματά της στην Ιντλίμπ, εκτός αν εμπλακεί σ' έναν ευρείας κλίμακας πόλεμο με τις δυνάμεις του Ασαντ, διαρρηγνύοντας πλήρως τις σχέσεις της με τη Ρωσία.
Ακολούθησε νέα ανταλλαγή ανακοινώσεων. Το Κρεμλίνο κατηγόρησε ξανά την Τουρκία για απαράδεκτη στάση, επειδή δεν τήρησε την υπόσχεσή της να εξουδετερώσει τους τζιχαντιστές, και θύμισε ότι η τουρκική στρατιωτική παρουσία στην Ιντλίμπ δεν είχε εξαρχής την έγκριση της συριακής κυβέρνησης (μιλάμε για χοντρό ιμπεριαλιστικό δούλεμα, καθώς τη συμφωνία υπέγραψαν Πούτιν και Ερντογάν), ενώ το ρωσικό υπουργείο Αμυνας δήλωσε ότι η Τουρκία επιβαρύνει την κατάσταση στη «ζώνη αποκλιμάκωσης» της Ιντλίμπ, διότι δε διαχώρισε τους μετριοπαθείς αντάρτες από τους τζιχαντιστές, ενώ παράλληλα επιτρέπει τη μεταφορά όπλων και πυρομαχικών μέσω των τουρκοσυριακών συνόρων.
Επειδή οι δημόσιες ρωσικές δηλώσεις υπήρξαν ιδιαίτερα σκληρές, επιθετικές έναντι της Τουρκίας και ανεπιφύλακτα υποστηρικτικές για το καθεστώς Ασαντ, μπορούμε να καταλάβουμε ότι ακόμα πιο χοντρά πρέπει να τα είπε ο Πούτιν στον Ερντογάν, στη μεταξύ τους τηλεφωνική επικοινωνία την περασμένη Τετάρτη. Οπως ανακοινώθηκε από ρωσικής πλευράς, Πούτιν και Ερντογάν συμφώνησαν να συνεχίσουν οι δύο χώρες τις επαφές τους για τη Συρία. Η Αγκυρα ανακοίνωσε ότι τουρκική αντιπροσωπεία θα μεταβεί γι' αυτόν το λόγο στη Μόσχα τις επόμενες μέρες.
Ο Ερντογάν βρίσκεται σε δίλημμα. 'Η θα αποχωρήσει εντελώς από τη Συρία ή -για να πετύχει μια νέα παράταση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας από τον Πούτιν- θα πρέπει να κάνει και άλλες παραχωρήσεις στη ρωσική πλευρά. Εκτός αν κάνει μια ακόμα θεαματική κωλοτούμπα και διαρρήξει τις σχέσεις του με τον Πούτιν, προσαρμοζόμενος πλήρως στις αμερικάνικες απαιτήσεις. Το ιμπεριαλιστικό παιχνίδι στην περιοχή είναι σκληρό.
