«Με τις 1749 – 1752/2019 αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας ακυρώθηκαν οι 101470/Δ2/16.6.2017 (Β΄2104) και 99058/Δ2/13.6.2017 (Β΄2105) αποφάσεις του Υπουργού Παιδείας, Ερευνας και Θρησκευμάτων, με τις οποίες καθορίσθηκαν τα προγράμματα σπουδών του μαθήματος των θρησκευτικών αφενός του δημοτικού και του γυμνασίου και αφετέρου του λυκείου. Ειδικότερα, σε σχέση με τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών, η Ολομέλεια του Δικαστηρίου έκρινε, κατά πλειοψηφία, ότι πρέπει να επιδιώκεται η ανάπτυξη της ορθόδοξης χριστιανικής συνείδησης και ότι το μάθημα αυτό απευθύνεται αποκλειστικά στους ορθόδοξους χριστιανούς μαθητές.
Εξάλλου, οι ετερόδοξοι, αλλόθρησκοι ή άθεοι μαθητές έχουν δικαίωμα πλήρους απαλλαγής από το μάθημα με την υποβολή σχετικής δήλωσης, η οποία θα μπορούσε να γίνει με μόνη την επίκληση λόγων θρησκευτικής συνείδησης, η δε Πολιτεία οφείλει, εφόσον συγκεντρώνεται ικανός αριθμός μαθητών που απαλλάσσονται, να προβλέψει τη διδασκαλία ισότιμου μαθήματος προκειμένου να αποτραπεί ο κίνδυνος ‘’ελεύθερης ώρας’’.
Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, τα επίδικα προγράμματα σπουδών, όπως προκύπτει από τους σκοπούς και το περιεχόμενό τους, δεν αποβλέπουν στην ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης των ορθόδοξων μαθητών, διότι τα μεν προγράμματα του δημοτικού και του γυμνασίου δεν περιέχουν ολοκληρωμένη -και διακριτή έναντι άλλων δογμάτων και θρησκειών- διδασκαλία των δογμάτων, ηθικών αξιών και παραδόσεων της ορθόδοξης εκκλησίας, το δε πρόγραμμα του λυκείου είναι αποσυνδεδεμένο από τη διδασκαλία αυτή. Αντιθέτως, δίδεται ιδιαίτερη έμφαση είτε στην προβολή στοιχείων κοινών με τη διδασκαλία άλλων δογμάτων και θρησκειών (δημοτικό-γυμνάσιο) είτε στη διδασκαλία διαφόρων ηθικών και κοινωνικών ζητημάτων, τα οποία είτε είναι αντικείμενο κυρίως άλλων μαθημάτων (δημοτικό-γυμνάσιο) είτε είναι άσχετα ή και αντίθετα με την ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία (λύκειο).
Κατόπιν τούτων, κρίθηκε ότι τα επίδικα προγράμματα σπουδών έρχονται σε αντίθεση με τα άρθρα 16 παρ.2 και 13 παρ.1 του Συντάγματος, με το άρθρο 2 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ και με την αρχή της ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος, άρθρα 14 και 9 της ΕΣΔΑ)»
Ολομέλεια του ΣτΕ
Πρόεδρος: Αθ. Ράντος, Αντιπρόεδρος
Εισηγητής: Π. Μπραΐμη, Σύμβουλος
Ο σκοταδισμός σε όλο του το μεγαλείο. Οι πιο μαύροι, αναχρονιστικοί, σκοταδιστικοί κύκλοι έβαλαν το χέρι τους να βγει αυτή η απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ, που μας γυρίζει στα μετεμφυλιακά χρόνια και απογυμνωμένη από κάθε επίφαση αστικού εκσυγχρονισμού ταυτίζεται με τα προπαγανδιστικά προτάγματα στυγνών δικτατορικών περιόδων (Μεταξάς, χούντα των συνταγματαρχών), όταν οι στρατιωτικές μπάντες παιάνιζαν το «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» στις φασιστικές γιορτές.
Σε κατήχηση και προσηλυτισμό παραπέμπει καθαρά η επίκληση της «ανάπτυξης της ορθόδοξης χριστιανικής συνείδησης», των μαθητών, μέσω της «ολοκληρωμένης -και διακριτής έναντι άλλων δογμάτων και θρησκειών- διδασκαλίας των δογμάτων, ηθικών αξιών και παραδόσεων της ορθόδοξης εκκλησίας».
Αντιδραστικά δόγματα, ιδεοληψίες, αναπόδεικτες «αλήθειες», που πρέπει να καταπίνονται αμάσητες γιατί απλώς είναι «θέμα πίστης», ακατανόητες πληροφορίες που αποστηθίζονται (μέχρι και τα ιερατικά άμφια διδάσκονταν πριν από κάποιες δεκαετίες), ψευδείς ιστορίες που παρουσιάζονται ως ιστορικά γεγονότα, μαζί με διαστρεβλώσεις της ιστορίας για τη στάση του κλήρου, ως συνόλου, στους αγώνες της λευτεριάς, και με τις δηλώσεις Κεραμέως για καλλιέργεια της «εθνικής συνείδησης» και ενεργό συμμετοχή των «ιεροδιδασκάλων» στην εκπαίδευση των μαθητών, συνθέτουν την εικόνα του σχολείου που πρεσβεύει η κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από τις αποφάσεις του ΣτΕ, που τάχα είναι ο ακοίμητος φρουρός της δημοκρατικής ισότητας των πολιτών.
Το ΣτΕ ξεμπερδεύει με το να αναφέρει ότι το μάθημα απευθύνεται «αποκλειστικά στους ορθόδοξους χριστιανούς μαθητές» και «οι ετερόδοξοι, αλλόθρησκοι ή άθεοι μαθητές έχουν δικαίωμα πλήρους απαλλαγής από το μάθημα με την υποβολή σχετικής δήλωσης, η οποία θα μπορούσε να γίνει με μόνη την επίκληση λόγων θρησκευτικής συνείδησης». Ακόμη κι αν παραβλέψουμε το γεγονός ότι με τον τρόπο αυτό νέα παιδιά κατηγοριοποιούνται και στιγματίζονται ανάλογα με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, απορίας άξιο είναι, σύμφωνα με το σκεπτικό του ΣτΕ, το πώς το «δημοκρατικό» τάχα σχολείο θα αντιμετωπίσει τα δίκαια αιτήματα αλλόθρησκων μαθητών να προάγουν και αυτοί τη θρησκευτική τους συνείδηση με αντίστοιχα μαθήματα κατήχησης στο δόγμα τους. Η μήπως το σχολείο δεν είναι για όλα τα παιδιά; Και ειδικά την περίοδο μετανάστευσης μεγάλων πληθυσμιακών ομάδων λόγω των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της απίστευτης φτώχειας και δυστυχίας;
Χωρίς αφιβολία η απόφαση του ΣτΕ είναι μια βαθιά αντιδραστική απόφαση, που θα έχει δραματικές επιπτώσεις στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και στη ψυχοσύνθεση κυρίως των μικρών μαθητών (δημοτικού και πρώτων τάξεων του γυμνασίου), όπου το παιδικό μυαλό είναι ακόμα «άγραφο χαρτί». Το «όπιο του λαού» δεν υπήρξε μια ατυχής έκφραση. Οι έφηβοι του λυκείου είναι κομματάκι δύσκολο να μπουν στα καλούπια που επιδιώκουν δικαστές και υπουργείο Παιδείας.
Η δημοσίευση της απόφασης ανέβασε τους συριζαίους «στα κάγκελα». Γαβρόγλου και Φίλης ειδικά έβγαλαν τα σπαθιά από τα θηκάρια. Πρόκειται για μεγάλη υποκρισία, για μια άθλια κοκορομαχία. Και αυτό γιατί το Σύνταγμα της Ελλάδας, που όλοι επικαλούνται, ακόμη και μετά την τελευταία αναθεώρηση (2008) όχι μόνο ξεκινά με το «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», αλλά και αναφέρει στο άρθρο 16, παράγραφος 2 τα εξής: «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».
Αν ήθελαν οι συριζαίοι να κόψουν κάθε γέφυρα σε πατριδοκάπηλους, εθνικιστές, παρεκκλησιαστικούς, σκοταδιστικούς και τα ρέστα κύκλους να έχουν λόγο στην παιδεία, θα φρόντιζαν, τουλάχιστον, να διαγράψουν αυτές τις αναφορές στη διαδικασία για την αναθεώρηση του Συντάγματος που έγινε επί της δικής τους διακυβέρνησης. Αντ’ αυτού απέρριψαν σύσσωμοι (όλα τα αστικά κόμματα) τη σχετική πρόταση του Περισσού να απαλειφθεί η παράγραφος 2 του άρθρου 16. Ο αστικός εκσυγχρονισμός που επαγγέλλονται έχει κοντά ποδάρια. Δεν τόλμησαν και δεν τολμούν να τα βάλουν με το πανίσχυρο ιερατείο ούτε στα ελάχιστα, πόσω μάλλον να προωθήσουν το διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος.
ΥΓ: Σαν έτοιμο από καιρό το υπουργείο Παιδείας δήλωσε ότι «θα μελετήσει τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας προκειμένου ακολούθως να επανεξετάσει εξ’ αρχής το σχετικό κανονιστικό πλαίσιο, προβαίνοντας στις ενδεδειγμένες ενέργειες για την αναμόρφωση του προγράμματος σπουδών του μαθήματος των Θρησκευτικών και για την τροποποίηση της δήλωσης απαλλαγής από αυτό.
Γνώμονάς μας να διασφαλιστεί η συμβατότητα των σχετικών ρυθμίσεων με τις συνταγματικές επιταγές».
Γιούλα Γκεσούλη
