Ουκρανικά τσαλιμάκια

Με σκληρή γλώσσα, πυροβολισμούς και κατάσχεση τριών πολεμικών πλοίων απάντησε η Ρωσία στην Ουκρανία, μετά την παραβίαση από πλοία του ουκρανικού ναυτικού (σύμφωνα με τους ρωσικούς ισχυρισμούς) των κανόνων «αβλαβούς διέλευσης» στον πορθμό του Κερτς, που ενώνει τη Μαύρη Θάλασσα με την Αζοφική, ανατολικά της Κριμαίας (που ανήκε στην Ουκρανία κι έχει προσαρτηθεί στη Ρωσία). Το θερμό επεισόδιο διαδραματίστηκε την περασμένη Κυριακή, όταν τρία ουκρανικά πλοία περιπολούσαν στη θαλάσσια περιοχή που μοιράζεται η Ρωσία με την Ουκρανία, βάσει διμερούς συμφωνίας. Τα πλοία προσπάθησαν να περάσουν από τον πορθμό που χωρίζει την Κριμαία από τη Ρωσία, στον οποίο η τελευταία κατασκευάζει γέφυρα για να μπορεί να συνδέεται με την Κριμαία από το έδαφος. Εκεί, σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά, τα ουκρανικά πολεμικά έκαναν επικίνδυνους ελιγμούς, γι’ αυτό και οι ρωσικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ τραυματίζοντας τρία μέλη του πληρώματος.
 
Η ουκρανική πλευρά φυσικά το αρνείται, ισχυριζόμενη ότι τα πολεμικά πλοία περιπολούσαν στην περιοχή και κατευθύνονταν στην Αζοφική Θάλασσα, στην οποία υπάρχουν ουκρανικές ναυτικές βάσεις και δύο ουκρανικά λιμάνια (Μαριούπολη και Μπερντιάνσκ). Παραδέχτηκε, όμως, ότι στα πλοία επέβαιναν ουκρανοί μυστικοί πράκτορες, αλλά το δικαιολόγησε ως απάντηση στην «ψυχολογική και φυσική πίεση από τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες».
 
Το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας ζήτησε την έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο όμως απέρριψε κάθε συζήτηση (λόγω άρνησης των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών κρατών). Σε σκληρή γλώσσα το ρωσικό ΥΠΕΞ διεμήνυσε ότι «η Ρωσική Ομοσπονδία θα καταστείλει σκληρά κάθε επίθεση εναντίον της κυριαρχίας και της ασφάλειάς της», κάνοντας λόγο για συνδιοργάνωση της ουκρανικής πολιτικής από ΗΠΑ και ΕΕ. Ωστόσο, οι δύο τελευταίες δεν φάνηκε να θέλουν να οξύνουν τα πνεύματα, παρά το γεγονός ότι χρέωσαν στη Ρωσία το φταίξιμο για το θερμό αυτό επεισόδιο. ΗΠΑ και ΕΕ ζήτησαν από τις δύο πλευρές να κάνουν τα πάντα για να «αποκλιμακώσουν» την ένταση. Το είπε ο Τραμπ, το είπε η Μέρκελ, το είπε και ο γερμανός υφυπουργός Εξωτερικών Μίχαελ Ροτ, δηλώνοντας ότι «το τελευταίο που χρειαζόμαστε στην παρούσα φάση είναι μία νέα κλιμάκωση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας». Ομως, ο ουκρανός πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο ζήτησε από το ουκρανικό κοινοβούλιο να αποφασίσει την κήρυξη στρατιωτικού νόμου με… αμυντικό χαρακτήρα! Το ουκρανικό κοινοβούλιο δεν είχε κανένα πρόβλημα με αυτό και ενέκρινε την επιβολή του στρατιωτικού νόμου για ένα μήνα.
 
Τσαλιμάκια, ενόψει των εκλογών που προγραμματίζονται για τον ερχόμενο Μάρτη, προκειμένου να ενισχυθεί το εθνικοφασιστικό φρόνημα των υποστηρικτών του Ποροσένκο; Το πιθανότερο. Τα τσαλιμάκια όμως αυτά δεν πιάνουν σε μία ιμπεριαλιστική δύναμη όπως η Ρωσία, που δεν αστειεύεται όταν πρόκειται για τα γεωπολιτικά της συμφέροντα. Οι πρόσφατες εξελίξεις θυμίζουν ότι το μέτωπο της Ουκρανίας παραμένει ανοιχτό. Ολο αυτό το διάστημα ήμασταν μάρτυρες σποραδικών συγκρούσεων στο Ντονμπάς (τις δύο επαρχίες της Ανατολικής Ουκρανίας που έχουν κηρύξει «ανεξαρτησία» έναντι της υπόλοιπης κι έχουν την πλέρια στήριξη της Ρωσίας), περίεργες βομβιστικές επιθέσεις και πάγωμα των περιουσιακών στοιχείων 68 καπιταλιστών και 322 ατόμων με διάταγμα που εξέδωσε ο ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντιεφ (πριν από τρεις βδομάδες). Μεταξύ των ατόμων των οποίων «πάγωσαν» περιουσιακά στοιχεία σε ρωσικό έδαφος είναι ο γιος του Ποροσένκο και εκλεκτά μέλη της ουκρανικής κυβέρνησης. Τώρα, η αντιπαράθεση εντείνεται και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πότε θα ανάψει ξανά το μέτωπο, στο οποίο όμως η Ρωσία έχει το πάνω χέρι. Ηδη κάνει τις… προετοιμασίες της αποφασίζοντας την εγκατάσταση συστοιχιών πυραύλων S-400 στην Κριμαία μέχρι το τέλος του χρόνου και περνάει από δίκη τους ουκρανούς ναύτες που επέβαιναν στα πλοία που αιχμαλωτίστηκαν, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση της Ουκρανίας. Τι μπορεί όμως να κάνει μπροστά στη ρωσική αρκούδα;
 
ΥΓ. Ας μην παρασυρόμαστε από το φασιστικό κατήφορο της Ουκρανίας, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίζουμε την άλλη πλευρά (τη ρωσική). Ο ρωσικός ιμπεριαλισμός δεν είναι πιο… προοδευτικός, κι αυτό φάνηκε -εκτός των άλλων- από το πώς αντιμετώπισε τους υποτιθέμενους «κομμουνιστές» στο Ντονμπάς, οι οποίοι φαίνεται να πήραν πόδι από τις ρωσόδουλες «λαϊκές δημοκρατίες». Γι’ αυτό όμως θα μας δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουμε σε ένα από τα επόμενα φύλλα της «Κ».