Σε ποινή-πρόκληση (18μηνη φυλάκιση) καταδίκασε ισραηλινό δικαστήριο τον λοχία Ελόρ Αζάρια, που είχε δολοφονήσει εν ψυχρώ τον Παλαιστίνιο Αμπντελφατάχ Αλ Σαρίφ, τον Μάρτη του 2016 στη Δυτική Οχθη. Η ποινή είναι χωρίς ελαφρυντικό, γεγονός που την κάνει πιο προκλητική (πόση θα ήταν με ελαφρυντικό;). Και γίνεται ακόμα πιο προκλητική, αν αναλογιστεί κανείς τις ποινές φυλάκισης 6,5 χρόνων και 4 χρόνων που επέβαλε ισραηλινό δικαστήριο σε δυο παλαιστίνιους νέους για πετροπόλεμο και ρίψη μολότοφ εναντίον ισραηλινών στρατιωτών, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων στην Ανατολική Ιερουσαλήμ τον Οκτώβρη του 2016.
Ο Αζάρια είχε εκτελέσει εν ψυχρώ τον Αλ Σαρίφ ενώ αυτός ήταν τραυματισμένος και αναίσθητος στην άσφαλτο, μετά από πυρά που είχε δεχτεί από άλλους ισραηλινούς στρατιώτες λίγο νωρίτερα. Σύμφωνα με μαρτυρίες ισραηλινών στρατιωτών (δεν επιβεβαιώνονται από άλλες πηγές, ενώ υπάρχουν μαρτυρίες παλαιστίνιων πολιτών, που βρίσκονταν στο σημείο, ότι τα ενοχοποιητικά στοιχεία φυτεύτηκαν εκ των υστέρων), ο Αλ Σαρίφ μαζί με άλλον ένα Παλαιστίνιο είχαν επιτεθεί με μαχαίρια εναντίον ισραηλινής περιπόλου. Από τα πυρά της περιπόλου σκοτώθηκε ο ένας Παλαιστίνιος και τραυματίστηκε ο Αλ Σαρίφ. Μετά, ανέλαβε δράση ο λοχίας Αζάρια.
Λίγο πριν εκτελέσει εν ψυχρώ τον λιπόθυμο Αλ Σαρίφ, ο Αζάρια ακούστηκε να λέει: «Αυτό το σκυλί είναι ακόμα ζωντανό» και «αυτός ο τρομοκράτης πρέπει να πεθάνει». Η εν ψυχρώ δολοφονία του Αλ Σαρίφ θα είχε κουκουλωθεί, αν δεν την μαγνητοσκοπούσε Παλαιστίνιος που βρισκόταν κοντά στο σημείο και δεν την έδινε στη δημοσιότητα ισραηλινή ανθρωπιστική οργάνωση.
Η πολιτική αγωγή, που έτσι κι αλλιώς λειτούργησε προσχηματικά, ζήτησε η ποινή για τον Αζάρια να είναι μεταξύ τριών και πέντε χρόνων, όταν οι ποινές για ανθρωποκτονία σύμφωνα με την ισραηλινή νομοθεσία φτάνουν τα 20 χρόνια. Οι δικαστές δέχτηκαν ως αληθείς τους ισχυρισμούς της πολιτικής αγωγής ότι ο Αζάρια σκότωσε τον παλαιστίνιο νέο χωρίς να απειλείται, ενώ ο Αζάρια δεν έδειξε την παραμικρή μεταμέλεια για την πράξη του. Προκειμένου να αιτιολογήσουν την ποινή, προέβαλαν τη «μοναδική ατμόσφαιρα μετά την επίθεση», την «πολυπλοκότητα της υπόθεσης» και τη «σύγκρουση αξιών που την χαρακτηρίζει». Με άλλα λόγια, οι δικαστές αποφάσισαν να απαλλάξουν ουσιαστικά το δολοφόνο, Αζάρια επειδή αυτό απαιτούσε η ισραηλινή ακροδεξιά πολιτική ηγεσία και ο αφιονισμένος σιωνιστικός όχλος που στήριξε από την αρχή τον Αζάρια για την πράξη του. Το μόνο ελαφρυντικό που του αναγνώρισαν, το οποίο κατά δήλωσή τους έπαιξε εντελώς δευτερεύοντα ρόλο στην απόφαση, ήταν ότι ο Αζάρια συμμετείχε για πρώτη φορά σε αντιμετώπιση «τρομοκρατικής» επίθεσης.
Σύμφωνα με γκάλοπ που δημοσιεύτηκε στην ισραηλινή εφημερίδα Times of Israel, μόλις το 19% των ερωτηθέντων τάχθηκε ενάντια στο να δοθεί χάρη στον Αζάρια από τον πρόεδρο της χώρας, ενώ εκατοντάδες ήταν οι ισραηλινοί που συμμετείχαν στην καμπάνια αλληλεγγύης στον δολοφόνο λοχία με την ονομασία «Γιος όλων μας». Σύμφωνα με την αμερικάνικη ΜΚΟ Human Rights Watch, η τακτική «πυροβολείς για να σκοτώσεις» του ισραηλινού στρατού για την αντιμετώπιση των επιθέσεων ενάντια σε ισραηλινούς στρατιώτες ή έποικους από Παλαιστίνιους χαίρει ευρείας αποδοχής από την ισραηλινή κοινή γνώμη, ενώ το 47% των Ισραηλινών υποστηρίζει την άποψη ότι όποιος Παλαιστίνιος επιτίθεται ενάντια σε στρατιώτη ή έποικο πρέπει να εκτελείται επι τόπου, ακόμα κι όταν δεν αποτελεί κίνδυνο.
Την Τρίτη 21 Φλεβάρη, ο γνωστός ακροδεξιός υπουργός Παιδείας Ναφταλί Μπένετ δήλωσε ότι «η διατήρηση της ασφάλειας του Ισραήλ επιβάλλει να δοθεί χάρη στον Αζάρια. Ο Ελόρ στάλθηκε εκεί για να προστατέψει Ισραηλινούς (σ.σ. η δολοφονία του Αλ Σαρίφ έγινε κοντά σε εβραϊκό εποικισμό), σε μια περίοδο όξυνσης της παλαιστινιακής τρομοκρατίας. Δεν πρέπει να πάει στη φυλακή, αλλιώς όλοι θα πληρώσουμε το τίμημα».
Κατά τη διάρκεια της δίκης, αποκαλύφθηκε ότι ο Αζάρια έχει ακραίες αντι-αραβικές απόψεις που έχει εκφράσει κατ' επανάληψη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κατά τη διάρκεια της σιωνιστικής εισβολής στη Γάζα, το καλοκαίρι του 2014, υποστήριζε μέσω αναρτήσεών του στο Facebook το μακέλεμα του παλαιστινιακού λαού στην πολιορκημένη Λωρίδα. Επίσης, παραδέχτηκε ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Χεβρώνα είχε επαφές με τους οπαδούς του φασίστα ραβίνου Μέιρ Καχάνε, γνωστού για τις ακροδεξιές απόψεις του και ηγέτη της σιωνιστικής ομάδας Καχ, που τέθηκε εκτός νόμου από τις ισραηλινές αρχές το 1994, όταν ένα από τα μέλη της, ο Μπαρούχ Γκολντστάιν, σκότωσε 29 παλαιστίνιους προσκυνητές στη Σφαγή του Τζαμιού του Ιμπραχίμ στη Χεβρώνα. Αυτές οι αποκαλύψεις όχι μόνο δεν έστρεψαν την κοινή γνώμη εναντίον του, αλλά αντίθετα αύξησαν τη δημοτικότητά του, ενώ τα ισραηλινά ΜΜΕ φούσκωσαν τα πανιά της καμπά-νιας αλληλεγγύης.
Ο συνήγορος του Αζάρια δήλωσε ότι θα ασκήσει έφεση στην ποινή και ότι θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα, συμπεριλαμβανομένης και της προεδρικής χάρης, προκειμένου ο Αζάρια να μην περάσει ούτε μια μέρα στη φυλακή. Ο Αζάρια, ακόμα και την περιόδο της δήθεν προφυλάκισής του μέχρι να εκδοθεί η δικαστική απόφαση, κρατούνταν σε στρατιωτική βάση, όπου κινούνταν ελεύθερα και είχε τη δυνατότητα να βλέπει όποτε θέλει τους οικείους του.
Από την άλλη, ο παλαιστίνιος ακτιβιστής που μαγνητοσκόπησε τη δολοφονία του Αλ Σαρίφ έχει δεχτεί εκατοντάδες απειλές θανάτου, ενώ το σπίτι του έχει δεχτεί δεκάδες επιθέσεις από ισραηλινούς έποικους.
Ο Αζάρια είναι ο μοναδικός Ισραηλινός που διώχθηκε και καταδικάστηκε έστω και προσχηματικά για δολοφονία Παλαιστινίου το 2016, παρά το γεγονός ότι οι δολοφονημένοι Παλαιστίνιοι από στρατιώτες και έποικους την ίδια χρονιά έφτασαν τους 109, σύμφωνα με το Human Rights Watch. Η τελευταία φορά που ισραηλινός στρατιώτης καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία ήταν το 2003, όταν ο Ταϊσίρ Χεΐμπ σκότωσε με πυρά ελεύθερου σκοπευτή τον φιλοπαλαιστίνιο βρετανό ακτιβιστή και φωτογράφο Τομ Χάρνταλ στη Γάζα.
