«Πρώτα θα ανασχηματίσουμε το κόμμα και μετά την κυβέρνηση» είπε ο Τσίπρας στους νεολαίους του ΣΥΡΙΖΑ, με τους οποίους κάποια στιγμή στη διάρκεια του συνέδριου του κόμματος συνομίλησε. «Θα πρέπει όλοι να κατανοήσουν πως είναι σημαντικό για ένα μέλος του κόμματος να είναι εκλεγμένο μέλος της Πολιτικής Γραμματείας, δηλαδή της ηγεσίας, παρά να είναι υπουργός» είπε στην ομιλία του και παρά λίγο να γκρεμιστεί το Τάε Κβον Ντο από τα γέλια (των τσιμέντων, όχι των συνέδρων).
Φαντάζεστε τον Τσακαλώτο, τον Σταθάκη, τον Δραγασάκη, τον Φίλη, για ν' αναφερθούμε μόνο σε μερικά από τα γκεσέμια της κυβέρνησης, να κάνουν παρέα με τον Λάμπρου, τον Ρήγα και τη Σβίγκου, αφήνοντας τις θέσεις τους στην κυβέρνηση σε άλλους; Πόσες φορές, αλήθεια, συνεδρίασε η πολιτική γραμματεία και οι αποφάσεις της έγιναν στη συνέχεια αποφάσεις της κυβέρνησης; Τις περισσότερες φορές ο Τσίπρας δεν πατούσε το πόδι του στις συνεδριάσεις του κομματικού οργάνου, στο οποίο συνήθως γινόταν κάποιο «μασάζ» στα στελέχη, τα οποία απλώς ενημερώνονταν για τις κυβερνητικές αποφάσεις. Και το υπουργικό συμβούλιο σπάνια συνεδριάζει (και τις περισσότερες φορές που συνεδριάζει οι υπουργοί χρησιμοποιούνται ως γλάστρες για την τηλεοπτική μετάδοση της ομιλίας του Τσίπρα), όμως στα υπουργεία οι υπουργοί έχουν «δουλίτσα». Διαχειρίζονται χρήμα, έργα, διορισμούς κτλ. Στην Κουμουνδούρου τι θα διαχειριστούν; Θα συζητούν για τις… τομές ανάμεσα στη σκέψη του Μπεριλνγκουέρ κι αυτή του Πουλαντζά;
Παραδοσιακά τα αστικά κόμματα, ακόμα κι αυτά που έχουν μαζικές οργανώσεις ή παράδοση μαζικών οργανώσεων, κατατρύχονται από ένα δυισμό ανάμεσα στο μηχανισμό του κόμματος και την κοινοβουλευτική ομάδα. Από την κοινοβουλευτική ομάδα επιλέγεται η συντριπτική πλειοψηφία των υπουργών, όταν το κόμμα είναι στην κυβέρνηση, ή των «σκιωδών υπουργών» (τομεαρχών ή όπως αλλιώς ονομάζονται), όταν το κόμμα περνάει στην αντιπολίτευση. Στη διοίκηση του κόμματος αφήνουν κάποιους για τη λάντζα, οι οποίοι ζουν με τον πόθο να έρθει η σειρά τους να γίνουν βουλευτές και υπουργοί.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καν ένα μαζικό κόμμα, με ιμάντες σύνδεσης με μαζικές οργανώσεις όπως συνδικάτα, νεολαιίστικες οργανώσεις, δήμους κτλ. Ο μηχανισμός του είναι μίζερος και ανταποκρίνεται περισσότερο στο παλιό 4% της «ανανεωτικής Αριστεράς». Βλέπετε, όταν ξαφνικά έγινε κόμμα εξουσίας, είχε τελειώσει η εποχή της μαζικής συμμετοχής στα κοινά. Ακόμα και όταν έγινε κόμμα εξουσίας, δεν κατάφερε να πετύχει μια μαζικοποίηση ανάλογη έστω του εκλογικού του ποσοστού. Εδώ στα συνδικάτα είναι τελευταίος και καταϊδρωμένος, χωρίς να έχει καταφέρει να εκτοπίσει τους «πράσινους» εργατοπατέρες, οι οποίοι με λίγο χαμαιλεοντισμό κατάφεραν να μην έχουν την τύχη του ΠΑΣΟΚ.
Δεν υπάρχει περίπτωση, λοιπόν, να καταστεί ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ ελκυστικός για κυβερνητικά στελέχη, εκτός από το πόστο του γραμματέα ίσως, το οποίο ένα στέλεχος πρώτης γραμμής (όχι σαν τον άχρωμο, άοσμο και με δυνατότητες κάτω του μετρίου Ρήγα) θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί για να στήσει ένα δικό του πόλο εξουσίας μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Επομένως, ο Τσίπρας θα πρέπει «να σπάσει αυγά» παίρνοντας στελέχη από την κυβέρνηση και στέλνοντάς τα στο δήθεν αναβαθμισμένο κόμμα. Οταν όμως πρέπει να βολέψει και κάποιους από τους όψιμους συμμάχους (αν όχι τον Τζουμάκα, τουλάχιστον τον Κουβέλη και την Ξενογιαννακοπούλου), συν κάποιους που περιμένουν υπομονετικά στην κομματική επετηρίδα να έρθει η σειρά τους, έχει στην πραγματικότητα να λύσει ένα δύσκολο παζλ. Αν κάποιοι δέχονταν να πάνε οικειοθελώς στο κόμμα, θα του έλυναν τα χέρια, όμως δεν νομίζουμε ότι θα υπάρξει τέτοια διάθεση. Θα πρέπει, λοιπόν, να τους στείλει με το ζόρι, όπως έκανε κάποτε ο Α. Παπανδρέου, που έστειλε κορυφαία κυβερνητικά στελέχη στο εκτελεστικό γραφείο, θεσπίζοντας ταυτόχρονα ασυμβίβαστο με θέση υπουργού, και βλέπαμε τον Μένιο Κουτσόγιωργα να λιώνει στις ατέρμονες συνεδριάσεις του εκτελεστικού, ακούγοντας τις σχοινοτενείς αναλύσεις του Λαλιώτη, τη γλώσσα των οποίων δυσκολευόταν να καταλάβει.
Είναι ο Τσίπρας Ανδρέας; Ούτε τα χαρακτηριστικά του έχει, αλλά το κυριότερο είναι πως δεν είναι η εποχή ίδια μ' εκείνη κατά την οποία μεσουράνησε ο Ανδρέας και το ΠΑΣΟΚ. Μένει να δούμε πώς θα λύσει τη σπαζοκεφαλιά η παρέα του Μαξίμου, ώστε να αποφύγει τη γκρίνια και την εσωκομματική αντιπολίτευση. Οπως θα δούμε αν όντως ο Σκουρλέτης είναι εκείνος που χτίζει σιγά-σιγά το προφίλ του αντι-Τσίπρα ή αν το σόου του στο συριζοσυνέδριο έγινε σε συνεννόηση με τους Τσιπραίους, προκειμένου να μεταπηδήσει στη γενική γραμματεία του κόμματος έχοντας ως προίκα μια δήθεν σκληρή στάση ενάντια στο Μνημόνιο. Τις επόμενες μέρες θα φανεί τι ισχύει. Ο Σκουρλέτης, πάντως, μπορεί να κερδίσει τη γραμματεία ακόμα και μόνος του, αν δεν βάλουν απέναντί του κάποιο ικανό στέλεχος. Με αντίπαλο τον Ρήγα ενδεχομένως να έκανε περίπατο.
