Πριν ψηφιστούν τα πολυνομοσχέδια-Αρμαγεδδώνας της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου Μνημόνιου, ο Μητσοτάκης φρόντισε να δημιουργήσει μια ψεύτικη απειλή, βοηθώντας τους Τσιπροκαμμένους να συσπειρώσουν τον κοινοβουλευτικό τους λόχο: ο Μητσοτάκης θέλει να μας ρίξει από την εξουσία – ή ψηφίζουμε «ναι σε όλα» ή πέφτουμε.
Τώρα, καθώς ο λαός βιώνει τις πρώτες συνέπειες αυτών των πολυνομοσχεδίων (τα «σκληρά» δεν τα έχουμε δει ακόμα), την ψεύτικη απειλή την έφτιαξε το ίδιο το Μαξίμου. Αναγόρευσε σε… υπ' αριθμόν ένα εχθρό του λαού και της χώρας μια δράκα νεοφιλελέδες οπαδούς του «Πάμε Ευρώπη», τους έδωσε πολιτική υπόσταση και επί μια ολόκληρη εβδομάδα εγκλώβισε την πολιτική ατζέντα σε συζητήσεις για το ρόλο και τα κίνητρα του «Παραιτηθείτε!».
Τετάρτη ήταν να μαζευτεί ο συρφετός των νεοφιλελέδων, η Πέμπτη ήταν αφιερωμένη στον Τσίπρα. Σε εκδήλωση οργανωμένη από τρία υπουργεία (Σταθάκης, Σπίρτζης, Σκουρλέτης) στο Μουσείο της Ακρόπολης (in χώρος και για τον Τσίπρα, μετά τον Σαμαρά), θα εκφωνούσε -σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση- βαρυσήμαντη ομιλία με τίτλο «Ελλάδα 2021: Δίκαιη Ανάπτυξη – Παραγωγική Ανασυγκρότηση».
Γιατί 2021; Γιατί τότε κλείνουν 200 χρόνια από την εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821 και πρέπει κάθε πολίτης του σημερινού νεοελληνικού κράτους να καταλάβει ότι ο Τσίπρας είναι ο Κολοκοτρώνης του σήμερα και η Ολγα Γεροβασίλη η μετεμψύχωση της Μπουμπουλίνας (ιδιαίτερα όταν στροβιλίζεται στην πίστα λιώνοντας με τις γόβες-στιλέτο τα γαρούφαλα που έστρωσε η συνοδεία της, για να στείλει το μήνυμα «τούτ' η γη που την πατούμε, όλοι μέσα θε' να μπούμε» – οπότε τι νόημα έχει να γκρινιάζουμε για τα Μνημόνια;).
Αυτές οι εκδηλώσεις, βέβαια, δεν κρατούν πολύ. Ο απόηχός τους χάνεται την επομένη κιόλας. Ομως το γκεμπελίστικο επιτελείο του Μαξίμου έχει έτοιμη τη συνέχεια: πρόταση για νέο εκλογικό νόμο. Και στις 24 Ιούλη, ο θίασος θα μετακομίσει από τα ριζά του λόφου της Ακρόπολης στα ριζά του Λυκαβηττού, απ' όπου ο Τσίπρας θα απευθύνει στο πανελλήνιο (ξανά σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση) τη βαρυσήμαντη ομιλία που ήδη συγγράφει ο πικραμένος μόδιστρος της Σταδίου 29, με τίτλο «Ανοίγουμε το δρόμο προς την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία».
Αν το καλοσκεφτούμε, πρόκειται για φτύσιμο. Είναι σαν να μας βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα, ειδικά μετά απ' όσα ψήφισαν πρόσφατα στη Βουλή. Αλλά και ενόψει αυτών που θα ψηφίσουν το φθινόπωρο.
Πόσο μακριά πέφτει η Γαλλία; Καθόλου, με τα Μέσα που υπάρχουν σήμερα. Εκεί η εργατική τάξη, αντιμέτωπη μ' ένα νομοσχέδιο που θέλει να της αφαιρέσει δικαιώματα, παλεύει. Απεργεί, διαδηλώνει, συγκρούεται με τις δυνάμεις καταστολής, συχνά σώμα με σώμα. Ούτε εκεί υπάρχει πολιτικός φορέας που να στέκεται στο ύψος των εργατικών συμφερόντων. Ούτε εκεί υπάρχουν ταξικά συνδικάτα. Τρομαγμένες συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες υπάρχουν, μαθημένες να συμβιβάζονται, να υποτάσσονται, να υπονομεύουν, να ξεπουλούν. Δεν τολμούν, όμως, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, να σαλπίσουν υποχώρηση και συμβιβασμό. Γι' αυτό και η εργατική αντίσταση συνεχίζεται, «εκθέτοντας τη χώρα».
Είναι ένα καλό παράδειγμα για όλους. Οταν δεν αντιστέκεσαι, τότε υφίστασαι το βάθεμα της εκμετάλλευσης και την κοροϊδία στο καπάκι.
