είσαι ο μπάτλερ τους, Αλέξη
Ωραίο σόι! Τζάκι ενός αιώνα με συνέπεια λόγων και έργων. Ο… δημοκράτης (τι γελάτε ρε;) εγγονός Θεόδωρος Πάγκαλος δήλωνε ότι «το μνημόνιο είναι ευλογία». Και σαν σήμερα (9 Απριλίου) του 1945, ο δικτάτορας παππούς δήλωνε στη δίκη των δοσίλογων ότι «είναι άξιοι της τιμής της πατρίδος».
Εννιά χρόνια συμπληρώθηκαν στις 5 Απριλίου από τότε που βυθίστηκε στις ακτές τις Σαντορίνης το Shit die-monde (έτσι δεν λέγεται;) παίρνοντας μαζί του δύο ζωές και συνεχίζοντας έκτοτε να ξερνάει πετρόλαδο στη θύρα της Θήρας. Κι οι Σαντορινιοί που είχαν αναθαρρήσει με τις ανέξοδες αερολογίες της νέας πολιτικής ηγεσίας των συναρμόδιων υπουργείων και υπηρεσιών, εξέδωσαν ένα επετειακό δελτίο αλλά με λιγότερη αισιοδοξία από το προηγούμενο…
Οταν ο Γιούρι Φεγγάριν πετούσε προς το γκαγκάρι, κανείς δεν φανταζόταν ακόμη ότι θα έρθει ο σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο βιβλίου (social media – facebook) ούτε ότι οι άνθρωποι θα φύγουν από τους δρόμους και θα μιλάνε με κελαηδήματα (tweets) από τα κλουβιά τους. Ο Τσιπρισμός δεν υπήρχε ούτε ως συνεπεία πολυφαγίας εφιάλτης και τα νεολαμόγια με «αριστερό» προσωπείο περίμεναν αφηρημένα ένα νέο μεσσία, με CIA. Ωσπου τον είδαν να έρχεται και να γίνεται το αμόρε της εξουσίας, της sex ουσίας και της ex-ουσίας, τρέχοντας με τρεχούμενα σάλια λιμασμένος πίσω της και ξεπουλώντας τα πάντα για χάρη της.
Τι είναι αυτό το πράμα! Πέσαμε από τα σύννεφα πάλι με το κύκλωμα αστυνομικών που προμήθευε όπλα σε ποινικούς κρατούμενους. Oh mon dieu, τι κόσμος! Και μόλις είχαμε σηκωθεί από την προηγούμενη πτώση που προκάλεσε η αποκάλυψη των «Panama papers». Ούτε που υποψιαζόμασταν το παραμικρό για όλους αυτούς, νομίζαμε πως τη βγάζουν με ρεβίθια και φασολάδα. Απελπισία. Ετσι μου 'ρχεται να πέσω στις ράγες του μετρό της Θεσσαλονίκης…
Χωρίς διάθεση συκοφαντίας, μηλοφαντίας ή φραουλοφαντίας και μη ων Κ.Κ.Ε. (Καλλιεργητής Κλίματος Εχθρότητας), θα ήθελα να ρωτήσω ευγενικά και πολιτισμένα, όπως απαιτούν τα ήθη των καιρών ακόμη και όταν σου γδέρνουν τις σάρκες: Τελικά στις περί το Πάσχα και Πρωτομαγιά ημέρες, θα έχουμε ανάσταση της οικονομίας (και των ανθρώπων δηλαδή…) όπως αρχικά ειπώθηκε ή ενταφιασμό της;
«Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε / η εποχή, τα βάρη, οι συνθήκες / κι άλλοι την πάθανε που τότε είπαν το ναι / και δεν ακούσανε των παλιών τις υποθήκες. / Τάχα η θέλησή σου λίγη / τάχα ο πόνος σου μεγάλος / η ζημιά ήτανε στο ζύγι / πάντα φταίει κάποιος άλλος. / Καλά-καλά ποιο είναι το κέρδος, ποια η ζημιά / ποιος να το πει δεν ξέρει / το βέβαιο ήτανε πως κάτι δεν πήγε καλά / δεν έφτασε όπου ονειρεύτηκε το χέρι. / Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε / κι οι άνθρωποι γεμάτοι είναι τώρα απαιτήσεις / αφού σήμερα δεν θα 'λεγε το ίδιο το ναι / τώρα περίσσεψαν η σύνεση και η κρίση» (Μανόλης Αναγνωστάκης).
Ο χειρισμός της γλώσσας είναι (και) πολιτική πράξη. Εστω και για την αντίσταση στις άκριτες τάσεις της… μόδας. Γιατί τώρα είναι της μόδας το «δε». Πάει το «δεν»! Τώρα όλο και περισσότεροι γράφουν «&» αντί για «και». Σε (σοβαρά ή σοβαροφανή) κείμενα! Τώρα εξαπλώνεται παντού ο καρκίνος της τελείας αντί υποδιαστολής στους δεκαδικούς αριθμούς! Αυτοί που χωρίς ίχνος αυτοκριτικής τον διαλύουν στα εξ ων συνετέθη, βάλλουν με θρασύτητα κατά πάντων και ζητάνε να φτιαχτεί ο κόσμος…
Αφήστε εκείνο το «πλεονάζον χρόνος» που είδαμε σε έγγραφο του υπουργείου Παιδείας (ή παιδιάς;) και μας τύφλωσε. Ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη ούτε –πιθανότατα- δέκα φορές «αριστερά» φαίνεται να είναι ικανές να αναστρέψουν τη γενοκτονία της γλώσσας. Με ποιον; Με τον Τσίπρα; Με τον Τσακαλώτο; Η με τον Φιλινίκο νταμ νταμ; Πάντα έτσι ήταν όμως. Εκφασισμός και αγραμματοσύνη ρέουν ως ομοιογενές διάλυμα στις μαύρες σελίδες της Ιστορίας…
Κοκκινοσκουφίτσα
