«Θα πρέπει να γίνονται μαθήματα και στους γονείς, ώστε να μπορούν να συνεχίζουν στο σπίτι το έργο του σχολείου, όπως και να αναπτυχθεί σχέδιο συνεχούς επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, ακόμη και στα κενά του ωραρίου τους στο σχολείο».
Τάδε έφη Αντώνης Λιάκος, πρόεδρος της Επιτροπής Διαλόγου. Και μόνο αυτά τα λόγια δείχνουν την αντίληψη που έχει ο Αντώνης Λιάκος για το σχολείο.
Είναι, λοιπόν, τόσο άσχετος με την εκπαιδευτική διαδικασία στις δυο πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης (Πρωτοβάθμια, Δευτεροβάθμια) ως πανεπιστημιακός ή διακατέχεται από μια έντονη διάθεση να «βγάλει ξύγκι» ακόμη και από τις ελαχιστότατες δαπάνες για τη δημόσια Παιδεία;
Το δεύτερο απαντάμε εμείς. Διότι πρώτον, είναι ο επικεφαλής του «διαλόγου» και επομένως δεν δικαιολογείται καμία άγνοια. Δεύτερον, είναι μέλος μιας κοινωνίας που έχει γονατίσει από τις χίλιες μύριες συμφορές και γνωρίζει καλά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η εργαζόμενη οικογένεια και ο ταλαίπωρος δάσκαλος. Και τρίτον, είναι γνωστό ότι έχει αναλάβει να διαχειριστεί μια δυσοίωνη κατάσταση στη δημόσια εκπαίδευση σε όφελος του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών δανειστών, στο πλαίσιο πάντοτε αυτών που υπαγορεύουν τα Μνημόνια.
Την άποψή μας ενισχύουν τα επιχειρήματα:
♦ Ο Αντώνης Λιάκος γνωρίζει ότι τα ωράρια των εργαζόμενων γονιών έχουν γίνει λάστιχο. Γνωρίζει ότι οκτάωρο δεν υφίσταται πια στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, ότι οι γονείς τρέχουν από το πρωί ως το βράδυ για να βγάλουν ένα στοιχειώδες μεροκάματο και επομένως, όταν επιτέλους γυρίσουν σπίτι, δεν έχουν κανένα κουράγιο για να «συνεχίσουν στο σπίτι το έργο του σχολείου». Οι εργάτες, οι μη έχοντες υψηλό επίπεδο μόρφωσης δεν έχουν ούτε τις γνώσεις να το κάνουν αυτό και δεν φθάνουν κάποια «μαθήματα» για να τα βγάλουν πέρα. Ούτε στο κάτω-κάτω της γραφής αυτό είναι δική τους δουλειά. Επειτα, οι απαιτήσεις του σχολείου, ειδικά στο Λύκειο (ακόμη και στο Γυμνάσιο) και αυτές της προετοιμασίας για τις πανελλαδικές εξετάσεις είναι τόσο αυξημένες, που απαιτούνται εξειδικευμένες γνώσεις και μέθοδος.
Πολύ γρήγορα, ως φαίνεται, έχουν ξεχάσει οι «επαΐοντες» το σλόγκαν «η τσάντα στο σχολείο».
♦ Ο Αντώνης Λιάκος γνωρίζει ότι ο δάσκαλος έχει ανάγκη από ανάσες μετά από μια διδακτική ώρα για να μπορέσει να αποδώσει στο έργο του την επομένη. Γνωρίζει ότι υπάρχουν εκπαιδευτικοί που τρέχουν από σχολείο σε σχολείο για να συμπληρώσουν ωράριο. Ξέρει ότι το υπουργείο τους έχει κάνει λάστιχο, ενώ μόλις πριν λίγες μέρες ο πολιτικός του προϊστάμενος, Ν. Φίλης, έψαχνε για «πλεονάζουσες» ώρες (συκοφαντώντας ουσιαστικά τους εκπαιδευτικούς, ακόμη και τα μέλη της δικής του διοικητικής πυραμίδας, διευθυντές σχολείων και διευθυντές εκπαίδευσης, ότι δίνουν ψευδή στοιχεία) για να καλύψει λογιστικά τα κενά.
Ξέρει ότι οι εκπαιδευτικοί βαρύνονται επιπλέον και με διοικητικό έργο, πλην της παιδαγωγικής και διδακτικής προετοιμασίας για να αντεπεξέλθουν στο έργο τους.
Πώς, λοιπόν, ισχυρίζεται ότι μπορεί να γίνει επιμόρφωση στα κενά του ωραρίου τους στο σχολείο;
Ή μήπως δεν ξέρει καλά ότι ουσιαστική επιμόρφωση πάνω στα νέα δεδομένα της παιδαγωγικής και της επιστήμης γίνεται μόνο σε πανεπιστημιακό επίπεδο, με απαλλαγή των εκπαιδευτικών από τα διδακτικά καθήκοντα;
♦ Ο Αντώνης Λιάκος γνωρίζει ότι κονδύλια για διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών, σύμφωνα με τις πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης ώστε να καλύπτονται όλα τα κενά, για ενισχυτική διδασκαλία και πρόσθετη διδακτική στήριξη δεν υπάρχουν και ότι ακόμη και αυτοί οι πολυδιαφημισμένοι θεσμοί-ασπιρίνες για τα παιδιά της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, πραγματοποιούνται μόνο ως πασαλείμματα στο τέλος σχεδόν της σχολικής χρονιάς (η ενισχυτική διδασκαλία μόλις τώρα θα αρχίσει, ενώ δεν υπάρχει κονδύλι για την πρόσθετη διδακτική στήριξη). Τα Μνημόνια υπαγορεύουν συνεχώς μειούμενες δαπάνες για την Παιδεία και ο πρόεδρος της Επιτροπής Διαλόγου, που ανέλαβε το επικοινωνιακό σόου της «μεταρρύθμισης», δεν είναι κανένας άσχετος.
Μετά λόγου γνώσεως, λοιπόν, προτείνει όσα προτείνει. Να βάλουν και οι γονείς κουτσά-στραβά ένα χεράκι μπας και καλύψουν τα μαθησιακά κενά τα παιδιά τους (λέμε τώρα!) -τα εύπορα στρώματα έχουν τον τρόπο να βοηθήσουν τα τέκνα τους- και οι δάσκαλοι να αρκεστούν στις άρπα κόλλα «επιμορφώσεις», ενώ ταυτόχρονα το υπουργείο Παιδείας θα διαφημίζει ότι πραγματοποιεί αυτό το αιώνιο αίτημα των εκπαιδευτικών.
Αλλωστε τι τα θέλουν τα γράμματα τα παιδιά των εργατών και μελλοντικοί συνεχιστές των πατεράδων τους και τις παραπάνω γνώσεις οι δάσκαλοί τους;
Το τελευταίο είναι το αβίαστο συμπέρασμα των παραπάνω, αν και ο Αντώνης Λιάκος παριστάνει τον προοδευτικό, που νοιάζεται για την πλειοψηφία των μαθητών και την ανακούφισή τους από τα βάρη του σχολείου.
