«Πιστεύουμε ότι η δυναμική της σύγκρουσης θα είναι τέτοια που θα ξεπεράσει κάθε σχέδιο ενσωμάτωσης του ΟΧΙ σε μια νέα διαπραγμάτευση με τους δυνάστες μας, θα τροφοδοτήσει μια νέα λαϊκή αυτοπεποίθηση, θα είναι ένα ΟΧΙ που θα εμπεριέχει μέσα του το ΝΑΙ της νίκης των αγώνων μας, το ΝΑΙ σε ένα άλλο δρόμο, χωρίς ευρώ και ΕΕ, χωρίς χρέος και μνημόνια, το δρόμο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής» (η έμφαση δική μας).
Η παράγραφος αυτή περιλαμβάνεται σε ανακοίνωση της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της στις 13:48 της περασμένης Τρίτης (30 Ιούνη). Σημειώνουμε ιδιαίτερα τη μέρα και την ώρα της ανάρτησης, γιατί από το πρωί της ίδιας μέρας είχε γίνει σαφές ότι η κυβέρνηση παζάρευε παρασκηνιακά με τον Γιούνκερ και τους Γερμανούς για να υπογράψει μια νέα μνημονιακή συμφωνία, πριν καν γίνει το δημοψήφισμα, εξετάζοντας το ενδεχόμενο ακύρωσης του δημοψηφίσματος ή της πρόσκλησης των ψηφοφόρων να ψηφίσουν «ναι».
Είχε ήδη κυκκλοφορήσει non paper από το μέγαρο Μαξίμου, που έλεγε τα εξής: «Από την πρώτη στιγμή είχαμε ξεκαθαρίσει πως η απόφαση για διεξαγωγή δημοψηφίσματος δεν αποτελεί το τέλος αλλά τη συνέχεια της διαπραγμάτευσης με καλύτερους όρους για τoν ελληνικό λαό. Η Ελλάδα παραμένει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Η ελληνική κυβέρνηση πρότεινε σήμερα διετή συμφωνία με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) για την πλήρη κάλυψη των χρηματοδοτικών της αναγκών και με ταυτόχρονη αναδιάρθρωση του χρέους. Η ελληνική κυβέρνηση μέχρι τέλους θα διεκδικήσει βιώσιμη συμφωνία εντός του ευρώ. Αυτό θα είναι και το μήνυμα του ΟΧΙ σε μια κακή συμφωνία στο δημοψήφισμα της Κυριακής» (οι εμφάσεις δικές μας).
Κατόπιν των παραπάνω, θα μπορούσαμε ν’ αφιερώσουμε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη γνωστή κινέζικη παροιμία για το δάχτυλο, το φεγγάρι και τον ηλίθιο, όμως η τραγικωμωδία είχε και συνέχεια. Την Τετάρτη (1 Ιούλη) τα πάντα είχαν ξεκαθαρίσει. Είχαν κυκλοφορήσει και η επιστολή Τσίπρα για νέο δάνειο 29,1 δισ. (και νέο Μνημόνιο) και η δεύτερη επιστολή με την οποία δήλωνε στ’ αφεντικά της τρόικας (Γιούνκερ-Ντράγκι-Λαγκάρντ) ότι προτίθεται να υπογράψει την τελευταία πρόταση της τρόικας, ζητώντας κάποιες ανεπαίσθητες αλλαγές. Παρά ταύτα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. «Με το ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ στο δημοψήφισμα, ενάντια στην υπογραφή τρίτου Μνημονίου», ήταν ο τίτλος νεότερης ανάρτησης (Τετάρτη, 1.7.15, 14:20). Ελάχιστες ώρες μετά, ο Τσίπρας έδινε την απάντηση: «Εγώ προσωπικά αναλαμβάνω την ευθύνη της άμεσης λύσης αμέσως μετά τη δημοκρατική διαδικασία»! Και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στα κανάλια εξηγούσαν αναλυτικά ότι το δημοψήφισμα είναι μέρος της διαπραγμάτευσης και έφερε ήδη τα πρώτα αποτελέσματά του, αφού ο Γιούνκερ κατέθεσε κυριακάτικα νέα πρόταση (η οποία δε διαφέρει από την προηγούμενη παρά μόνο στο ζήτημα του ΦΠΑ των ξενοδοχείων) κτλ. κτλ.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όμως, δε μάσησε: «Το ΟΧΙ στην μαύρη πρόταση της τρόικας για ένα νέο βαρύτερο γύρο μνημονιακής λεηλασίας, αποτελεί ταυτόχρονα και ένα βαρύ ΟΧΙ στον κατήφορο των συνεχών «προτάσεων» της κυβέρνησης που αποδέχονται ολοένα και περισσότερους αντιλαϊκούς μνημονιακούς όρους και στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τους υποστηρικτές του ΝΑΙ. Να σταματήσουν τώρα οι διαπραγματεύσεις υποταγής κυβέρνησης και τρόικας. ΟΧΙ σε νέο τρίτο μνημόνιο. ΟΧΙ σε κάθε μνημονιακή συμφωνία. ΟΧΙ και ΕΞΩ από ευρωζώνη και ΕΕ. ΟΧΙ στην πληρωμή του ληστρικού χρέους»!
Υπάρχουν τέτοια ερωτήματα στο δημοψήφισμα; Δεν υπάρχουν αλλά τα βάζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (και διάφοροι άλλοι μαϊντανοί της «εξωκοινοβουλευτικής», ου μην και του αντιεξουσιαστικού χώρου!, που κινούνται με τη λογική της άτυπης συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ)! Με τη συμμετοχή στις εκλογές υπάρχει τουλάχιστον ένα άλλοθι. Οποπιος συμμετέχει εκθέτει μια πολιτική πλατφόρμα και ζητά ψήφο σ’ αυτή την πλατφόρμα. Η συμμετοχή σ’ ένα εμφανώς φαλκιδευμένο δημοψήφισμα εξαφανίζει αυτό το άλλοθι. Η θέση υπέρ της οποίας καλείς το λαό να ψηφίσει έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και δεν μπορείς εσύ να του βάλεις κάποιο άλλο, ακόμη κι αν έχεις ένα ειδικό βάρος που μετράει κάπως στους πολιτικούς συσχετισμούς. Οταν δεν έχεις καν αυτό το ειδικό βάρος, τότε οι φλυαρίες σου περί «διαφορετικού νοήματος» μιας ψήφου, η οποία όμως θα είναι ενιαία και θα τη διαχειριστεί συγκεκριμένος πολιτικός φορέας, σε μετατρέπουν απλώς σε αριστερό μαϊντανό, ο οποίος προσπαθεί να αρωματίσει ένα φαγητό που ζέχνει.
Το «ναι» στο δημοψήφισμα ξέρουμε ότι θα οδηγήσει στην πτώση της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου και στην υπογραφή του νέου Μνημόνιου, κατά πάσα πιθανότητα, από κάποια κυβέρνηση τεχνοκρατών (γιατί δεν μπορούν να πάνε σε εκλογές χωρίς προηγουμένως να έχουν υπογράψει μια μνημονιακή συμφωνία που θα αποτρέπει την επίσημη χρεοκοπία του ελληνικού κράτους). Το «όχι» στο δημοψήφισμα θα είναι ψήφος υπέρ της παραμονής της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου στην εξουσία (το αν θα τα καταφέρει είναι άλλης τάξης ζήτημα). Αυτή η συγκυβέρνηση το έθεσε και το ζητά, αυτή η συγκυβέρνηση θα διαχειριστεί την επικράτηση του «όχι», και θα τη διαχειριστεί με τον τρόπο που ευθέως δηλώνει: θα υπογράψει μια νέα μνημονιακή συμφωνία, αποδεχόμενη πλήρως την τελευταία πρόταση της τρόικας και ζητώντας ένα νέο δάνειο ύψους 29,1 δισ. ευρώ (μέχρι το 2017), με αποκλειστικό σκοπό -όπως αναφέρεται στην επιστολή Τσίπρα προς τον Ντεϊσελμπλούμ ως πρόεδρο του ΔΣ του ESM- την αποπληρωμή των προηγούμενων δανείων.
(Το αν οι δανειστές θα αποδεχτούν αυτό το επίπεδο υποταγής της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου ή θα απαιτήσουν περισσότερα, όπως δηλώνουν χαιρέκακα οι Σόιμπλε και Ντεϊσελμπλούμ, είναι επίσης άλλης τάξης ζήτημα. Αυτό που έχει σημασία σε σχέση με το δημοψήφισμα είναι το περιεχόμενο του «όχι» και η δεδηλωμένη πρόθεση της συγκυβέρνησης για τη διαχείρισή του).
Οσοι τρέχουν ως αριστεροί μαϊντανοί του «όχι» να μαζέψουν ψήφους υπέρ της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου και του Μνημόνιου-3 (γιατί μόνο αυτό το νόημα έχει πια το «όχι») βρίσκονται πολλά βήματα πίσω από τον Περισσό που καλεί σε «άκυρο», κάνοντας μια αυτόνομη πολιτική σε σχέση με τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, βγαίνοντας έξω από το μνημονιακό κάδρο και προσδοκώντας ενίσχυση της εκλογικής του επιρροής. Στην προσπάθειά τους να δικαιολογήσουν την πολιτική ουράς του ΣΥΡΙΖΑ, τη μετατροπή τους σε «χρήσιμους ηλίθιους» αυτής της εξωνημένης ψευτοαριστεράς, επιστρατεύουν ακόμη και τον… Λένιν και τη στάση των μπολσεβίκων όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα του Κορνίλοφ! Το πολιτικό θέαμα είναι επιεικώς γελοίο, αλλά θα ξεπεράσουμε την τάση εμετού και θα κάνουμε ένα μόνο σχόλιο: πρώτο, να διαβάσουν καλύτερα τι έλεγε ο Λένιν για το πραξικόπημα του Κορνίλοφ και την κυβέρνηση Κερένσκι και δεύτερο να μην ξεχνούν ότι σ’ ένα δίμηνο οι μπολσεβίκοι είχαν εξαπολύσει την Οκτωβριανή Επανάσταση, που ήδη οργάνωναν.
Ας σταματήσουν, λοιπόν, να μπερδεύουν τις βούρτσες με κάτι άλλο και ας μας πουν με ποια συγκεκριμένη ανάλυση τάσσονται στο πλευρό της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου στο συγκεκριμένο δημοψήφισμα (συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης δεν συστήνει ο Λένιν;).
Υπάρχουν, βέβαια, και οι πιο τολμηροί ανάμεσα στους «αντικαπιταλιστές» οπαδούς του «όχι». Αυτοί που φαντασιώνονται ότι άλλαξαν ήδη οι κοινωνικοί συσχετισμοί και πως το «όχι» θα δημιουργήσει νέα κύματα λαϊκής αντίστασης που θα ακυρώσουν κάθε προσπάθεια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υπογράψει τη νέα μνημονιακή συμφωνία! Μόνο ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα επαναστατικής κατάστασης δεν έχουμε διαβάσει, αλλά δεν παίρνουμε και όρκο ότι δεν έχει γραφτεί κι αυτό στα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Θα υπενθυμίσουμε απλώς ότι τα ίδια έλεγαν και έγραφαν και την περίοδο του «κινήματος γων αγανακτισμένων». Κι όταν τους λέγαμε πως αυτό το κίνημα, εξαιτίας του αυθόρμητου χαρακτήρα του, της ιδεολογικής φενάκης στο οποίο είναι κλεισμένο και της απουσίας στοιχειώδους επαναστατικής πολιτικής συγκρότησης της εργατικής τάξης, το μόνο που θα κάνει θα είναι να μετατραπεί σε εκλογικό καύσιμο των αντιπολιτευόμενων «αντιμνημονιακών» κομμάτων (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, σε κάποιο βαθμό και ΧΑ), μας απαντούσαν ότι είμαστε… ελιτιστές, ότι μένουμε «έξω» και ότι «κουνάμε το δάχτυλο» στο λαό. Τώρα πια γνωρίζουμε ποιος δικαιώθηκε στην εκτίμησή του.
Σε κάθε περίοδο πολιτικής κρίσης, οι αστικές δυνάμεις διαμορφώνουν ψευτοδιλήμματα, μέσω των οποίων προσπαθούν από τη μια να εγκλωβίσουν απόλυτα τις εργαζόμενες μάζες και από την άλλη να ανακατανείμουν την εκλογική επιρροή, στο πλαίσιο αυτού του εγκλωβισμού. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Οποιος θέλει να εκφράσει μια πραγματικά ανεξάρτητη εργατική πολιτική δεν προσανατολίζεται στον «πλησιέστερο» πόλο του ψευτοδιλήμματος, αλλά βγαίνει έξω απ’ αυτό και προσπαθεί να απεγκλωβίσει τις εργαζόμενες μάζες. Αυτό σημαίνει λενινιστική στρατηγική και τακτική. Οταν αποδέχεσαι το ψευτοδίλημμα και πολώνεσαι στη θέση που θεωρείς πλησιέστερη ή χρησιμότερη, αγνοώντας την πραγματικότητα, τους κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, δεν έχεις απλά λάθος τακτική, αλλά έχεις ήδη μετατραπεί σε λενινιστή του… λαχανόκηπου, δηλαδή σε αριστερό μαϊντανό της αστικής πολιτικής.
Πέτρος Γιώτης
