Στις 30 Μάη, ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση του Κιέβου ο διορισμός του διαβόητου πρώην προέδρου της Γεωργίας Μιχαήλ Σακασβίλι στη θέση του κυβερνήτη στην περιφέρεια της Οδησσού, αφού λίγες μέρες νωρίτερα του είχε δοθεί ουκρανική ιθαγένεια. Γεγονός το οποίο, εκτός από έκπληξη και σκωπτικά σχόλια, έχει προκαλέσει ανησυχία και ερωτηματικά σχετικά με τη σκοπιμότητα του διορισμού στην ευαίσθητη αυτή περιοχή ενός διεφθαρμένου πολιτικού εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί διεθνές ένταλμα σύλληψης.
Υπενθυμίζουμε ότι ο Σακασβίλι, υποσχόμενος να μεταρρυθμίσει τη χώρα και να την οδηγήσει στην Ε.Ε και στο ΝΑΤΟ, κέρδισε τις προεδρικές εκλογές το Γενάρη του 2004 και παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το Νοέμβρη του 2013, χωρίς να υλοποιήσει καμιά από τις υποσχέσεις του. Αντίθετα εγκαθίδρυσε ένα αυταρχικό καθεστώς και κυβέρνησε τη χώρα ως προσωπικό του φέουδο. Το 2008, εξαπέλυσε πόλεμο ενάντια στην αποσχισθείσα επαρχία της Νότιας Οσσετίας προκαλώντας την επέμβαση του ρωσικού στρατού, που κατατρόπωσε μέσα σε λίγες μέρες τα γεωργιανά στρατεύματα. Στα μέσα του Νοέμβρη του 2013, μετά τη νίκη στις προεδρικές εκλογές του συνασπισμού της αντιπολίτευσης, εγκατέλειψε τη χώρα και κατέφυγε στη Νέα Υόρκη, προστατευόμενος του γνωστού πολεμοκάπηλου γερουσιαστή Τζον ΜακΚέιν. Το 2014 εκδόθηκε ένταλμα σύλληψής του στη Γεωργία με κακουργηματικές κατηγορίες, μεταξύ των οποίων της υπεξαίρεσης 5 εκατομμυρίων δολαρίων δημόσιου χρήματος και της βίαιης καταστολής των διαδηλώσεων και των πολιτικών του αντιπάλων, και λίγο αργότερα το Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Γεωργίας ζήτησε από την Ιντερπόλ την έκδοση διεθνούς εντάλματος για τη σύλληψή του. Στις αρχές του 2015 έκανε την εμφάνισή του στην Ουκρανία, όπου η κυβέρνηση των εθνικιστών του Κιέβου του ανέθεσε την ευθύνη των μεταρρυθμίσεων, αρχικά τοποθετώντας τον επικεφαλής του International Reform Council, στις αρχές Μάη μέλος του γνωμοδοτικού συμβουλίου του ουκρανού προέδρου για τις μεταρρυθμίσεις και τέλος κυβερνήτη στην περιφέρεια της Οδησσού.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σακασβίλι, ως άνθρωπος των Αμερικάνων και φανατικός πολέμιος της Μόσχας, επιλέχτηκε για να φέρει σε πέρας «βρώμικες δουλειές».
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στις 21 Μάη, λίγες μέρες πριν από το διορισμό του Σακασβίλι στη θέση του κυβερνήτη της Οδησσού, καταργήθηκαν από την ουκρανική βουλή όλες οι συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας με τη Ρωσία, μεταξύ των οποίων μια συμφωνία του 1995 για τη διέλευση από το έδαφος της Ουκρανίας των ρώσικων στρατευμάτων που συμμετέχουν στην ειρηνευτική δύναμη στην αποσχισθείσα από τη Μολδαβία δημοκρατία της Τρανσνίστρια.
Η κυβέρνηση της Μολδαβίας όχι μόνο συμφώνησε με την απόφαση του Κιέβου αλλά επέβαλε και από την πλευρά της αυστηρότερους κανόνες για τη διέλευση αεροπορικώς ρώσων στρατιωτών από το μολδαβικό έδαφος προς την Τρανσνίστρια. Ηδη έχουν συλληφθεί και απελαθεί ρώσοι στρατιώτες που δεν ήταν βέβαιο ότι προορίζονταν για την ειρηνευτική δύναμη ή δεν είχαν υποβάλει ένα μήνα νωρίτερα ειδοποίηση ότι θα ταξίδευαν για τη Μολδαβία.
Η Τρανσνίστρια είναι μια στενή λωρίδα γης, με μισό εκατομμύριο πληθυσμό (Ρώσους, Ουκρανούς και Μολδαβούς σε ίσο περίπου ποσοστό), που συνορεύει με την περιφέρεια της Οδησσού και τη Μολδαβία. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η Μολδαβία κήρυξε την ανεξαρτησία της το 1990, ενώ η Τρανσίστρια κήρυξε την απόσχισή της από τη Μολδαβία, γεγονός που προκάλεσε τη σύγκρουση ανάμεσα στις δύο πλευρές, η οποία έχει παγώσει από το 1992 με μια συμφωνία που προβλέπει την παρουσία μιας τριμερούς ειρηνευτικής δύναμης (Ρωσία – Μολδαβία – Τρανσνίστρια από ένα τάγμα καθεμιά) με τη συμμετοχή ουκρανών στρατιωτικών παρατηρητών. Σημειωτέον ότι από τους 1500 ρώσους στρατιώτες που σταθμεύουν στην Τρανσνίστρια, οι 500 συμμετέχουν στην ειρηνευτική δύναμη και οι υπόλοιποι σε μια μάχιμη στρατιωτική δύναμη που παρέμεινε εκεί μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, την οποία δεν αποδέχεται η κυβέρνηση της Μολδαβίας.
Η απόφαση της κυβέρνησης του Κιέβου να καταργήσει, εκτός των άλλων, τη στρατιωτική συμφωνία του 1995 που επιτρέπει τη διέλευση εξοπλισμού και ρωσικών στρατευμάτων για την ειρηνευτική δύναμη στην Τρασνίστρια ακυρώνει το ρόλο της Ουκρανίας ως εγγυήτριας δύναμης, αμφισβητεί και υπονομεύει το ρόλο της ειρηνευτικής δύναμης και την ίδια τη συμφωνία του 1992 κατάπαυσης του πυρός μεταξύ Μολδαβίας και Τρασνίστρια. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τη αντίστοιχη στάση της μολδαβικής κυβέρνησης και το διορισμό του Σακασβίλι ως κυβερνήτη της Οδησσού δείχνουν ότι οι κυβερνήσεις της Ουκρανίας και της Μολδαβίας, με την υποστήριξη και την καθοδήγηση των Αμερικάνων, επιδιώκουν την αποσταθεροποίηση στην περιοχή και πιθανόν την αναζωπύρωση της σύγκρουσης. Με στόχο βασικά να πιέσουν και να στριμώξουν με μια νέα εστία έντασης τη Ρωσία και να την αναγκάσουν, εκτός των άλλων, να διαφοροποιήσει τη στάση της στον πόλεμο της Ουκρανίας. Και ο Σακασβίλι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος γι αυτή τη δουλειά. Το γεγονός ότι το ρωσικό υπουργείο Αμυνας ανακοίνωσε ότι θα συνεχιστεί κανονικά η αποστολή ρώσων στρατιωτών, εξοπλισμού και εφοδίων με στρατιωτικά αεροπλάνα δεν αλλάζει την ουσία του ζητήματος.
Συν τοις άλλοις, ο Σακασβίλι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να παίξει σε συνεργασία με τους φασίστες το ρόλο του δήμιου για το λαό της Οδησσού, που στην πλειοψηφία είναι ενάντια στην κυβέρνηση του Κιέβου και θρηνεί τουλάχιστον 32 αντικυβερνητικούς διαδηλωτές θύματα των νεοναζί κατά τον εμπρησμό του κτιρίου των συνδικάτων πριν από ένα χρόνο.
