Πρόκειται για τη νέα ταινία του βούλγαρου σκηνοθέτη («Ο κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία», 2010). Ο πρωταγωνιστής έχει χάσει τη γυναίκα του και με το γιο του δεν τα πάει καθόλου καλά. Οταν τα χρέη του φτάσουν σε οριακό σημείο, αποφασίζει να δουλέψει με τον πρώην διοικητή του στο στρατό, ο οποίος περνά παράνομα μετανάστες στα σύνορα. Ο Μίτιο σκοντάφτει ολοένα και περισσότερο στα ηθικά του διλήμματα, ιδίως όταν καλείται να διαχειριστεί ξανά τραύματα από το παρελθόν.
Ο Κομαντάρεφ μας παρουσιάζει ένα οικογενειακό και συνάμα κοινωνικό δράμα. Απεικονίζει τη σύγχρονη βουλγαρική κοινωνία βουτηγμένη στα προβλήματα της φτώχειας. Οι ήρωές του, αν και λίγο απλοϊκά δοσμένοι (σκόπιμα ίσως, για να λειτουργούν σε συμβολικό επίπεδο), φαίνονται βουτηγμένοι στη σαπίλα μιας καθημερινότητας που όσο πάει γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτη. Με ελάχιστους υπαινιγμούς ο σκηνοθέτης προσπαθεί να ασκήσει κριτική στο «σοσιαλιστικό» παρελθόν της χώρας του, το οποίο -κατά δήλωσή του σε ελληνικό περιοδικό- δε θεωρεί καθόλου κομμουνιστικό, αλλά ολοκληρωτικό. Ταυτόχρονα, πιστεύει ότι η Βουλγαρία έχει μετατραπεί σε εργαστήριο του νεοφιλελευθερισμού με δυσβάσταχτες συνέπειες και αυτό είναι αρκετά εμφανές στο έργο του.
Ελένη Π.
