♦ Η Τέχνη της Αλληλεγγύης σε μια Σχεδία – Διεθνής εβδομάδα πωλητών – Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015 – 12:00-13:00 στο κέντρο της πόλης (Αθήνα-Θεσσαλονίκη) – (ακολουθεί κατάλογος καλλιτεχνών και συγγραφέων που θα συμμετάσχουν) – Για περισσότερες πληροφορίες www.shedia.gr – www.street-papers.org (διαφημιστικό πόστερ)
Ο καπιταλισμός δημιουργεί συνέχεια κοινωνικές πληγές. Η αστική δημοκρατία, που ως εποικοδόμημα στηρίζει τον καπιταλισμό, οφείλει να βρίσκει τρόπους για να δείχνει ότι ενδιαφέρεται για την επούλωση αυτών των πληγών. Οι πληγές, βέβαια, δεν επουλώνονται. Παραμένουν χαίνουσες. Με τους κατάλληλους χειρισμούς, όμως, στο επίπεδο της προπαγάνδας που πλέον αποκαλείται «επικοινωνία», μπορεί να καλλιεργείται η ψευδαίσθηση πως οι πληγές επουλώνονται και πως είναι ευθύνη του κάθε μέλους της κοινωνίας να συνδράμει σ’ αυτό. Δε φταίει το σύστημα για τις πληγές, φταίει η χαμηλή κοινωνική εγρήγορση. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνεται. Παλαιότερα, αυτή τη δουλειά την έκαναν η Εκκλησία και οι σύλλογοι φιλανθρώπων κυριών. Στην πορεία, το αστικό κράτος δημιούργησε και κάποιους προνοιακούς θεσμούς, τους οποίους με τόσο καμάρι επεδείκνυε. Η κρίση σάρωσε τους προνοιακούς θεσμούς, καθώς τους έκοψε τους πόρους. Τότε, δίπλα στους παλιούς φιλανθρωπικούς μηχανισμούς ήρθαν να προστεθούν οι ΜΚΟ. Με τον αέρα της Εσπερίας, με μορφωμένους ανθρώπους στο τιμόνι τους, με διαφημιστική πρωτοτυπία. Εχεις, ας πούμε, την ανεργία. Μια κοινωνική πληγή που στα χρόνια της κρίσης εξαπλώθηκε σαν την πανούκλα. Μεταφέρεις από το εξωτερικό την ιδέα μιας ΜΚΟ που «δίνει δουλειά σε ανέργους». Τι δουλειά; Θα πουλάνε στο δρόμο ένα περιοδικό για αστέγους. Θα παίρνουν αυτοί τα μισά λεφτά, ενώ τα άλλα μισά θα πηγαίνουν για τα έξοδα, μέσα στα οποία είναι και τα έξοδα για τη λειτουργία της ΜΚΟ, μέσα στα οποία είναι και οι αμοιβές των στελεχών της. Αν ο (πρώην πλέον) άνεργος (αλλά και τώρα ανασφάλιστος) πωλητής «πάει καλά», σημαίνει πως κατάφερε να ενεργοποιήσει τα πονόψυχα αισθήματα των διαβατών. Αν δεν «πάει καλά», τότε φταίει ο ίδιος. Γιατί όπως έλεγε στους ζητιάνους του ο «άρχοντας των ζητιάνων» Πίτσαμ, στην «Οπερα της πεντάρας» του Μπρεχτ, εκεί έξω υπάρχουν πολλοί πονόψυχοι άνθρωποι και είναι χρέος του επαγγελματία ζητιάνου να σκάψει την ψυχή τους και να εισπράξει τον οβολό τους. Η ΜΚΟ πρέπει να στηρίξει το μαγαζί της (γιατί αν δεν το στηρίξει, θα πέσει να την πλακώσει). Ενόψει της «διεθνούς εβδομάδας πωλητών», που διοργανώνουν όλες οι αντίστοιχες ΜΚΟ ανά την Ευρώπη, βρίσκει μερικούς καλλιτέχνες και μερικούς διανοούμενους, τους οποίους πείθει να φορέσουν το γιλέκο της δουλειάς και να στηθούν για μια ώρα (μην τους κουράσουμε και πολύ, «ιβέντ» είναι) σ’ ένα κεντρικό σημείο της πόλης, προκειμένου να διαφημίσουν το προϊόν. Αυτοί πείθονται, είτε γιατί η διαφήμιση θα τους κάνει καλό είτε γιατί είναι τόσο βουτηγμένοι στο ρεφορμισμό που δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτ’ άλλο. Και η ζωή συνεχίζεται, με τον επίσημο δείκτη ανεργίας καρφωμένο πάνω από το 25%.
♦ Κeep calm minara (σύνθημα με στένσιλ στην Πάτρα)
Παλιό είναι το σύνθημα, χιουμοριστικό και αυτοσαρκαστικό αναμφισβήτητα, αλλά στις σημερινές συνθήκες αποκτά μια επικαιρότητα που σίγουρα δεν τη φαντάστηκε ο συνθηματογράφος. Μια επικαιρότητα που δεν αφορά μόνο τους «μινάρες» (παρατσούκλι των Πατρινών), αλλά ολόκληρο τον ελληνικό λαό. Τώρα δε χρειάζεται να φωνάξει κανείς ειρωνικά «keep calm», τώρα έχουν καλμάρει όλοι, έχουν καταπιεί ευχαριστημένοι την παπάρα και περιμένουν τη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου να τους λύσει όλα τα προβλήματα. Πολλοί είναι σίγουροι ότι θα τους τα λύσει τα προβλήματα. Δεν το συζητούν. Κι είναι έτοιμοι να σε σκίσουν έτσι και πεις κουβέντα («αμάν πια με τη μιζέρια της άκρας Αριστεράς»). Αλλοι είναι πιο πονηροί: αφήστε το λαό να χαρεί λίγο (τα ίδια μας έλεγαν και μετά το πούλημα της Υπατίας: αφήστε τους απεργούς πείνας να χαρούν λίγο, όταν εμείς φωνάζαμε πως δεν κατοχυρώθηκε τίποτα και πως δε θ’ αργήσει η μέρα που θα χαθούν όλα). Αλλοι είναι επιφυλακτικοί, αλλά βάζουν και ένα μεγάλο ερωτηματικό στην επιφυλακτικότητά τους: ας τους δώσουμε λίγο χρόνο, να δούμε τι θα κάνουν και μετά τους καταγγέλλουμε. Και όλοι υπακούν στο «keep calm». Το χειρότερο είναι ότι καταβάλλονται προσπάθειες το «keep calm» να μετατραπεί σε «support the governement». Υποστηρίξτε την κυβέρνηση. Υποστηρίξτε το θέατρο, ώστε όταν γίνει η κωλοτούμπα να αισθάνεστε όλοι συνυπεύθυνοι. Να αισθάνεστε πως η συγκυβέρνηση αγωνίστηκε μαζί σας τον αγώνα τον καλό και έπεσε μαχόμενη στα μαρμαρένια αλώνια των Βρυξελλών. Για να συνεχιστεί μετά το «keep calm».
