Μπορεί πολλοί να μην το συνειδητοποίησαν ακόμη, αλλά μάλλον μπήκαμε σε χρονιά αναπαλαίωσης και καλλωπισμού του καπιταλισμού, κάτι που –αν επιβεβαιωθεί- θα αναλύσουμε στο φύλλο 809 της 31ης του Γενάρη. Προς το παρόν, βροχή έρχονται στο ηλεκτρονικό γραμματοκιβώτιό μας οι προτάσεις ανώνυμων και τίμιων νοικοκυραίων ψηφοφόρων της ρυζοσπαστικής αριστεράς (κάτι σαν γράμματα στον Aiwa Silly που στέλνονταν το προηγούμενο διάστημα). Δημοσιοποιούμε ενδεικτικά τέσσερις από αυτές, με την ελπίδα να ικανοποιηθούν στα πλαίσια των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών που αναμένεται να ακολουθηθούν όταν η χώρα γυρίσει σε Λήδα: Ψηφοφόρος από τον Καρβασαρά που επιθυμεί να κρατήσει την ανωνυμία του, προτείνει την κατάργηση του ΕνΦΙΑ και των Μ.Α.Τ. και την αντικατάστασή τους από τον Φ.Α.Ι. (Φόρος Ατομικής Ιδιοκτησίας, διαβάζεται “φαΐ”) και το ΣκαΤα (Σώμα Καταστολής Ταραχών) αντίστοιχα. Η Σούζυ Τουρλουμπούκη από την Αστυπάλαια προτείνει να μην θεσπιστεί η ειδική εισφορά υπέρ της Eκκλησίας, κάτι που ψιθυρίζεται ότι υποσχέθηκε ο αξιωματικός τής αρχηγικής αντιπολίτευσης κατά την όγδοη επίσκεψή του στον Οικουμενικό Πατριάρχη, λίγο πριν τις χειμερινές διακοπές του στη μονή Βατοπεδίου. Ο Π.Π. από τα Κωλοφαρδέικα Αχαΐας προτείνει να καθιερωθεί το γεύμα αγάπης με χρυσά κουτάλια προς αναξιοπαθούντες, μετανάστες και ευπαθείς κοινωνικές ομάδες. Τέλος, ο Α.Χ. από τον πολύ γύρο της Χαλκιδικής προτείνει τη μετονομασία της σαρακοστής σε τριακοσιοστή, αφού μόνο εξήντα πέντε μέρες ετησίως καταναλώνονται πλέον κρέας και ψάρι από τα αναξιοπαθούντα νοικοκυριά της χώρας.
Επειδή οι γιορτές ίσως καταπλάκωσαν το ακόλουθο μήνυμα, η στήλη θεωρεί σκόπιμο να το δημοσιεύσει (αυτούσιο). Είναι η κραυγή αγωνίας ενός έγκλειστου: «Για δεύτερη φορά στη ζωή μου θα κάνω Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και την ονομαστική μου εορτή μακριά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα, μακριά από τους φίλους μου, μακριά από τους Θεσσαλονικείς. Θέλω να πιστεύω ότι η ώρα της δικαίωσης δεν θα αργήσει. Αλλωστε η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Για όλα αυτά κάποιοι -όπως τόνισα και στο τριμελές Εφετείο- θα έχουν τύψεις μέχρι να πεθάνουν. Σήμερα, το σημαντικό για μένα είναι ότι εδώ στον χώρο της εξορίας, της απομόνωσης και των απάνθρωπων συνθηκών και παρ’ όλο που αντιμετωπίζω έναν συνεχή πόλεμο λάσπης, δέχομαι με όλους τους δυνατούς τρόπους άπειρες εκδηλώσεις αγάπης, αγωνίας, συμπαράστασης και αλληλεγγύης από γνωστούς και αγνώστους, από ψηφοφόρους όλων των πολιτικών Παρατάξεων από ανθρώπους που από την πρώτη στιγμή αντελήφθησαν την εις βάρος μου εξόφθαλμη σκευωρία. Δέχομαι άπειρες εκδηλώσεις συμπαράστασης από αγνούς πατριώτες που παρακολούθησαν την μακρά προσφορά μου προς την Ελληνική Κοινωνία, που παρακολούθησαν την ανιδιοτέλεια με την οποία υπηρέτησα τον τόπο είτε με την ιδιότητα του αθλητή, είτε του εκπροσώπου του Λαού της Θεσσαλονίκης στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, είτε του επί 12ετία Δημάρχου Θεσσαλονίκης. Σε όλους αυτούς, αλλά και σε όλους τους συμπατριώτες μου εύχομαι καλά Χριστούγεννα, εύχομαι καλή πρωτοχρονιά, εύχομαι η πολιτική λάσπη που πληρώνω και εγώ να μη καταλάβει τα πάντα, εύχομαι η Πατρίδα να ξεπεράσει την εσωστρέφεια και την εμφύλια αντιπαράθεση και να κινηθεί με ταχύτητα στον δρόμο της προόδου και της ευημερίας. Χρόνια πολλά, καλές γιορτές. Βασίλης Παπαγεωργόπουλος».
“Ακραία” καιρικά φαινόμενα πλήττουν εξακολουθητικά τη χώρα, ενώ καθημερινά είναι τα τρομοκρατικά δελτία όλων των φορέων. “Χιόνι στα βουνά τον Γενάρη, άνεμοι και βροχές στην πόλη! Πέφτουμε από τα σύννεφα, τι θα απογίνουμε; Πού είναι η Πολιτεία, πού ο Διογένης Palace και πού τα Μαμούνια live;” είναι η κραυγή αγωνίας των πολιτών.
«Τέχνη έξω από την κοινωνία, τις τάξεις της και τους αγώνες της δεν υπάρχει. Αυτό σημαίνει πως ο κάθε μάστορας στο πεδίο της διανόησης πρέπει να καθορίσει τη θέση του: ή με τον λαό ή με τους εκμεταλλευτές του» (Νίκος Ζαχαριάδης).
Κοκκινοσκουφίτσα
