Δεν μπορεί κανείς να πάρει εντελώς αψήφιστα ένα σενάριο που κυκλοφορεί στη δημοσιογραφική πιάτσα, σύμφωνα με το οποίο Σαμαράς και Βενιζέλος ρίχνουν στην αρένα τον Σταύρο Δήμα, για να «καεί» στις δυο πρώτες ψηφοφορίες και στην τρίτη να ρίξουν άλλο όνομα και να μαζέψουν τους 180. Είναι η μεγάλη δυσκολία επίλυσης της εξίσωσης 155 + νχ = 180 (όπου χ οι εκτός κυβερνητικής πλειοψηφίας βουλευτές και ν ο αριθμός τους) που επιτρέπει την ανάπτυξη κάθε είδους σεναρίων, τα οποία προβάλλουν ως βάσιμα και πιθανά.
Βέβαια, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς: πόση σημασία έχει το όνομα σ’ αυτή την εκλογή, στην οποία διακύβευμα δεν είναι η εκλογή ενός κατάλληλου προέδρου, αλλά το αν θα διατηρηθεί στη ζωή η κυβέρνηση ή το πολιτικό σύστημα θα οδηγηθεί αναγκαστικά σε εκλογές; Ποιο θα ήταν εκείνο το πρόσωπο που θα μπορούσε στην τρίτη ψηφοφορία να αλλάξει τα δεδομένα και να προσφέρει στην κυβέρνηση μερικές ακόμη βουλευτικές ψήφους που θα φτάσουν το άθροισμα στους 180; Για ν’ απαντήσει κανείς σ’ αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να δει τα δεδομένα αυτή τη στιγμή.
Ο κυβερνητικός συνασπισμός ξεκινά με 155 καταδικούς του βουλευτές. Σ’ αυτούς προστίθενται οι θεωρούμενοι ως σίγουροι: Αηδόνης (κολλητός του Λοβέρδου), Λυκούδης, Ψαριανός, Οικονόμου, Μάρκου (όλοι πρώην Δημαρίτες) και Καπερνάρος, Γιοβανόπουλος, Κουράκος, Νταβρής, Κασαπίδης, Μελάς (όλοι δεξιοί, πρώην ΝΔ και ΑΝΕΛ). Αντε να προσθέσουμε και τον Πολύδωρα, για να φτάσει το προεδρικό σύνολο τους 167. Χρειάζονται άλλοι 13, αριθμός που μοιάζει με το άπειρο υπό τις παρούσες συνθήκες.
Γιατί δεν είναι μόνο τι μαζεύει ο Σαμαράς, είναι και τι «κόβει» ο ΣΥΡΙΖΑ, με δέλεαρ μια θέση στα ψηφοδέλτιά του. Μέχρι στιγμής έχει «κόψει» Τζάκρη, Βουδούρη, Παραστατίδη, ενώ φήμες ακούγονται ακόμη και για πρώην βουλευτές του Καμμένου, όπως οι καραδεξιές Ιατρίδη και Μακρή και την κυρα-Χρυσούλα την Γιαταγάνα. Και βέβαια, υπάρχουν ακόμη ο πρώην Πασόκος Μπόλαρης, ο πρώην Δημαρίτης και πρώην κολλητός του Βουδούρη Μουτσινάς. Χώρια οι νυν Δημαρίτες, που είναι μια ολόκληρη κατηγορία, η οποία χωρίζεται σε τρεις υποκατηγορίες: σε εκείνους που υποστηρίζουν αναφανδόν την εκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ (Ρεπούση, Πανούσης, Κυρίτσης), σε εκείνους που εμφανίστηκαν να συνυπογράφουν κείμενο υπέρ της εκλογής προέδρου από την παρούσα Βουλή (Τσούκαλης, Φούντα, Ψύρρας) και στους σιωπηλούς.
Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μαζέψει στα ψηφοδέλτιά του όλους αυτούς; Μπορεί για παράδειγμα να μαζέψει πρώην Πασόκους και Ανελίτες, αλλά όχι τους Δημαρίτες; Και πώς θα ξεπεράσει η ηγετική ομάδα τις αντιδράσεις που έχουν ήδη εκφραστεί εσωκομματικά, όχι μόνο από την «αριστερή πλατφόρμα», αλλά και από στελέχη της προεδρικής πλειοψηφίας, που δέχονται τα πάντα σε προγραμματικό επίπεδο, φωνάζουν όμως ενάντια στους «σώγαμπρους» γιατί φοβούνται ότι θα τους πάρουν έδρες; Ο Κουβέλης, πάντως, μάλλον επειδή υπάρχει παρασκηνιακή συμφωνία, η οποία κάποια στιγμή θα επικυρωθεί με μια πανηγυρική συνάντησή του με τον Τσίπρα, έσπευσε να ανακοινώσει ότι τάσσεται κατά της εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Αν, όμως, δεν μπορέσει να βολέψει στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ όλους τους βουλευτές που έχουν απομείνει στη ΔΗΜΑΡ (οι περισσότεροι με το ένα πόδι έξω), είναι σίγουρο ότι θα έχει διαρροές.
Εδώ που έφτασαν τα πράγματα, ό,τι δεν εξασφαλίζεται στο ΣΥΡΙΖΑ θα βολευτεί στην κυβερνητική πλευρά. Αυτό είναι νόμος. Για παράδειγμα, ο Τατσόπουλος και ο Ανδρουλάκης δε θα παραμείνουν ουδέτεροι. Προσθέτοντας αυτούς, συν τέσσερις του Καμμένου, που είχε πει ο Μελάς, συν τρεις Δημαρίτες, το άθροισμα φτάνει τους 176. Χρειάζονται τέσσερις ακόμη και σ’ αυτό το επίπεδο κάθε μονάδα είναι από μόνη της ένα πρόβλημα προς επίλυση.
Οπότε επανερχόμαστε στο αρχικό ερώτημα: ποια υποψηφιότητα θα μπορούσε να γείρει αποφασιστικά τη ζυγαριά και να μαζευτούν οι 150; Αποκλείοντας τον Κουβέλη (που ακόμη και αν συμφωνούσε να είναι υποψήφιος στην τρίτη ψηφοφορία, δεν είναι σίγουρο ότι θα τον ψήφιζαν όλοι οι Δημαρίτες, γιατί δε θα έχουν βουλευτική εξασφάλιση για το μέλλον), ο μόνος τον οποίο μπορούμε να σκεφτούμε είναι ο Καραμανλής, που θα διέλυε εις τα εξ ων συνετέθη το κόμμα του Καμμένου, αφήνοντάς τον μόνο με τον Κουΐκ (ίσως όχι και μ’ αυτόν). Υπάρχει τέτοια περίπτωση; Θεωρητικά ναι, αλλά είναι πολύ νωρίς για να δοθεί απάντηση.
Το βέβαιο είναι πως οι εξελίξεις από τώρα και μέχρι τις 29 Δεκέμβρη θα τρέχουν πολύ γρήγορα. Ο Σαμαράς δεν κάνει τον εκβιασμό για να καθήσει με σταυρωμένα τα χέρια να περιμένει το αποτέλεσμα, απαλλαγμένος από το άγχος για την πτώση της κυβέρνησής του. Θα εξαντλήσει όλα τα μέσα.
