Τρία χρόνια μετά την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι, οι συγκρούσεις μεταξύ των διάφορων ομάδων των πρώην αντικαθεστωτικών της Λιβύης έχουν οδηγήσει στη δημιουργία δύο βασικών πόλων εξουσίας, οι οποίοι βρίσκονται πλέον σε τροχιά γενικευμένης σύγκρουσης για την επικράτηση του ενός έναντι του άλλου. Από τη μια μεριά είναι οι ισλαμιστές της «Αυγής της Λιβύης», που ελέγχουν την πρωτεύουσα Τρίπολη αλλά και τη Βεγγάζη, η οποία αποτελεί έδρα της ισλαμικής οργάνωσης Ανσάρ Αλ Σαρία που συμμετέχει στην «Αυγή της Λιβύης», ενώ από την άλλη έχουμε το αποδυναμωμένο και εξόριστο κοινοβούλιο της Λιβύης, το οποίο έχει πλέον την έδρα του στο Τομπρούκ, στα ανατολικά της χώρας, και στηρίζεται από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές, όντας ουσιαστικά υποχείριό τους.
Πίσω από κάθε πόλο εξουσίας έχουν συνταχθεί οι διάφοροι φύλαρχοι και εθνικές μειονότητες της Λιβύης. Η πλειοψηφία των φυλάρχων στο δυτικό τμήμα της χώρας έχει ταχθεί στο πλευρό των ισλαμιστών, ενώ στο νότο η εθνική μειονότητα των Ταμπού έχει συνταχθεί με τις δυνάμεις του εξόριστου κοινοβουλίου, φοβούμενη ότι η στήριξη που παρέχει στους ισλαμιστές η αραβική πλειοψηφία της περιοχής και η πιθανή επικράτηση των ισλαμιστών θα της δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα που μπορούν να οδηγήσουν μέχρι και σε εκτοπισμό της.
Από τις συγκρούσεις μεταξύ των αντίπαλων στρατοπέδων έχουν εκτοπιστεί περίπου 100.000 Λίβυοι, ενώ 150.000 ξένοι εργάτες έχουν φύγει από τη χώρα. Κατά τη διάρκεια της μάχης για την κατάληψη του διεθνούς αεροδρομίου της Τρίπολης και οι δυο πλευρές βομβάρδισαν κατοικημένες περιοχές και απήγαγαν πολίτες τους οποίους υποπτεύονταν ότι συνεργάζονται με την αντίπαλη πλευρά. Μετά την κατάληψη της Τρίπολης από τους ισλαμιστές, οι κρατικοί υπάλληλοι αρνούνται να δουλέψουν, παρά τις απειλές των ισλαμιστών, με συνέπεια καμία δημόσια υπηρεσία να μη λειτουργεί και η Τρίπολη να παρουσιάζει εικόνα πλήρους διάλυσης. Τα χρήματα από την εξόρυξη πετρελαίου τοποθετούνται στην Κεντρική Τράπεζα της Λιβύης, αλλά καμία από τις δυο κυβερνήσεις δεν έχει πρόσβαση σ’ αυτά, αφού ο διοικητής θεωρεί ότι καμία από τις δύο δεν είναι νόμιμη κυβέρνηση της χώρας.
Η διαφαινόμενη κατάληψη της εξουσίας από τους ισλαμιστές έχει σημάνει συναγερμό στις ιμπεριαλιστικές χώρες, η επέμβαση των οποίων πριν από τρία χρόνια έχει οδηγήσει στο σημερινό χάος, το οποίο μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στο διαμελισμό της χώρας. Η πιθανή σύσταση ενός κράτους στην περιοχή από ισλαμιστές, τους οποίους η Δύση θεωρεί «τρομοκράτες», μπορεί να δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών σε μια περιοχή πλούσια σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ενώ παράλληλα η χώρα θα λειτουργούσε ως βάση ανεφοδιασμού για τις διάφορες ισλαμιστικές οργανώσεις που δρουν στην περιοχή της βόρειας και κεντρικής Αφρικής.
Αυτή τη στιγμή, οι Δυτικοί δεν εξετάζουν το ενδεχόμενο μια νέας επέμβασης στην περιοχή, οι πρώτες φωνές όμως προς μια τέτοια κατεύθυνση έχουν αρχίσει να ακούγονται από τη Γαλλία, που μετά την επέμβασή της στο Μάλι ενάντια στους ισλαμιστές σταθμεύει εκεί αρκετές μονάδες του γαλλικού στρατού, τις οποίες θα μπορούσε, με τη συνεργασία της Αλγερίας ή του Τσαντ να στρέψει εναντίον των ισλαμιστών στη Λιβύη.
