Ορθιοι! Οχι πια στα τέσσερα.
Κι άλλο καλοκαίρι πέρασε, που τραγουδούσε κι ο Γερμανός (ποιος δανειστής ρε;). Βιαστικό, όπως κάθε χαρά πια. Γλιστρώντας πάνω από παραλίες και βουνά, σκύβοντας πάνω από τη Λαμία για να ακούσει καλύτερα μία από τις κορυφαίες θερινές ατάκες: «Οσοι δεν πιστεύουν ότι υπηρετούμε τον πολίτη δεν έχουν θέση στην ΕΛΑΣ» βροντοφώναξε ο Βασίλης Κικίλιας και σείστηκε η Ρούμελη. Υποθέτουμε ότι μετά από μια τέτοια δήλωση, πείστηκαν ακόμη και οι ελάχιστοι αμφίβολοι. Παρακεί ο Κώστας Κουκοδήμος, λίγο πριν πηδήξει έξω από τα σκάμμα, υπερέβαινε τα εσκαμμένα με τη δήλωση ότι τα νηπιαγωγεία λίγο-πολύ δεν κάνουν τίποτε, προσπαθώντας να σκάψει τον δρόμο για το μέλλον τους, αλλά συμμετέχοντας τελικά πρώτα στο σκάψιμο του πολιτικού λάκκου του…
Μαυρισμένοι επέστρεψαν όσοι είχαν την πολυτέλεια του φευγιού. Και βρήκαν ακόμη πιο μαυρισμένους όσους έμειναν πίσω! Σ’ αυτή τη χώρα των θαυμάτων (μέχρι και ο Αλέξης έκανε ένα, πηγαίνοντας στο Αγιο Ορος. Κρατώντας τα επόμενα για το φθινόπωρο) που κάθε μέρα είναι και μια έκπληξη, στη χώρα της Αμφίπολης, του αμφί και του επαμφοτερισμού, εκεί όπου κανείς δεν πρόκειται να πεθάνει από πλήξη ή από έλλειψη γέλιου.
Μέσα σ’ όλα τ’ άλλα, ολοκληρώθηκε και ο μεγάλος ποιητικός διαγωνισμός του καλοκαιριού χωρίς τη συμμετοχή της λαϊκής μούσας (ήταν εκτός ορίων ηλικίας). Νικήτρια αναδείχθηκε η φέρελπις νεανίδα Χρυσή Αυγητίδου από τη Χρυσαυγή Λαγκαδά, ένα από τα χωριά που το αντάρτικο του μέλλοντος θα κάψει για ανεξήγητους –για τους ιστορικούς– λόγους, με το ακώλουθο (η λέξη είναι ορθογραφικά και ετυμολογικά ηλεγμένη από τη γράφουσα) εξάστιχο:
Το καλωκέρι τ’ αγαπό αν κε δεν κάνο μπάνεια
ακωλλουθώ τον αρχυγώ σε μηστυκοί καμπάνηα.
Πειγένουμαι σ’ ακρωγυαηληές, πυγένουμαι και σ’ όρει (sorry)
κι αικπεδεβώμασται σκλυρρά να γήνουμαι μαστώρει
σε ώπλα κε σε δήναμι κε σε δεξηοταιχνήα
αφφού σε λήγω θα ‘χουμαι τις χόρας τα υνήα.
Η λαϊκή μούσα, άφραγκη καθότι δεν υπάρχουν πια φράγκα –κυριολεκτικά και μεταφορικά– και επειδή κανείς δεν εκτιμά τη λαϊκή τέχνη εκτός Πλάκας και Μοναστηρακίου, παρέμεινε εντός των τειχών δέσμια των τυχών της. Ωστόσο είχε κι αυτή τις μικρές αποδράσεις της, έστω κι αν δεν ήταν στη Μουτσούνα της Νάξου ή όπου αλλού πηγαίνουν οι κοσμικές και άλλες μουτσούνες. Αλλωστε το έγραψαν και οι κοσμικές στήλες, στην προσπάθειά τους να βγάλουν την είδηση. Ομως τελικά η μούσα μετάνιωσε και δεν έδωσε τροφή στα ροζ έντυπα, πέρα από το μεγάλο ερωτηματικό που δημιουργεί το όνομα της ηρωίδας της:
Στης θάλασσας την αγκαλιά πάνω σε στρώμα πλέει
η μούσα. Κι ονειρεύεται και τη Σοφία κλαίει.
– Σοφία είσαι κακάσχημη κι όχι μόνο απ’ έξω
γι’ αυτό και αποφάσισα ίαμβο να σου πλέξω.
Οι μέρες όμως κύλησαν μες σε βαθιά ραστώνη
η μούσα ξανασκέφτεται κι αρχίζει να μουντζώνει
«άντεχες ους κατ’ ω! φάτσα, μαύρη σκιά σ’ ευδία»
λέει και ρίχνει μια βουτιά, φτύνοντας μ’ αηδία.
Κάποια στιγμή, η λαϊκή μούσα βρέθηκε και στην επαρχία. Κι από ένα ψηλό λόφο άρχισε να συγγράφει την «Ωδή CIA», συνεχίζοντας τη συγγραφή της ως σήμερα και περιμένοντας τα νέα στοιχεία ώστε να την ολοκληρώσει. Ιδού ένα μικρό απόσπασμα – προϊόν εγκλήματος που εξασφάλισαν οι χάκερς της στήλης:
Ο Τρελαντώνης ζήλεψε τον Ιντιάνα Τζόουνς!
Σ’ αρχαίους τάφους έτρεχε μαζί με την κυρά του
κι είναι απλή η διάγνωση μεσούντος του Αυγούστου…
Δεν βρήκε άγριες φυλές και πύρινα ποτάμια
ούτε διαμαρτυρόμενους (αυτοί ήταν για μπάνια)
μόνο μία ιθαγενή που του ‘δειξε τον δρόμο
στον τάφο μέσα για να μπει. Μα ‘κείνος ξαναβγήκε…
Και τώρα; Τώρα έχουμε τα εγκαίνια της έκθεσης ιδεών (οικονομικών) και σοφισμάτων παροχολογίας της Θεσσαλονίκης. Τις μεγάλες ετήσιες λιτανείες της συμβασιλεύουσας.
Για τη συνέχεια, έχει ο φαιός…
Κοκκινοσκουφίτσα
