«Το πιο σημαντικό από τη συνάντηση Τσίπρα-Ντράγκι είναι η ίδια η συνάντηση. Οσα δήλωσε σχετικά ο Αλ. Τσίπρας, φανερώνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αναγνωρίζεται έμπρακτα ως μια ανερχόμενη πολιτική δύναμη και στην Ελλάδα και στο ευρωπαϊκό πεδίο. Επίσης, γίνεται φανερό ότι έχει ανοίξει η συζήτηση για μια λύση στο μη διαχειρίσιμο ελληνικό χρέος αλλά και για μια διαφορετική πολιτική με στροφή προς την ανάπτυξη. Οσο κι αν δεν αρέσει στους εγχώριους κυβερνώντες και στα υποσυστήματα της διαπλοκής που τους στηρίζουν, οι μεγάλοι παίκτες στο ευρωπαϊκό πεδίο αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν πολύ μεγάλες πιθανότητες ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι στον κορμό της αυριανής κυβέρνησης. Και δεν μπορούν κάτι τέτοιο να το παρακάμψουν».
Αυτά δήλωσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, σε πρόσφατη ραδιοφωνική του συνέντευξη (Alpha 989, 11.6.14), παρουσιάζοντάς μας μια επιτομή του… ριζοσπαστικού ραγιαδισμού.
Είναι γνωστό πως σε παλιότερες εποχές του ελληνικού αστικού κοινοβουλευτισμού δεν γινόσουν πρωθυπουργός ή υπουργός, αν δεν είχες την έγκριση της αμερικάνικης πρεσβείας. Ακόμη και τώρα, οι Αμερικάνοι έχουν τη δυνατότητα να «σβήνουν» αστούς πολιτικούς ή να «ανεβάζουν» άλλους. Είναι γνωστό πώς «έσβησαν» τον Λαλιώτη ακόμη και από γραμματέα του ΠΑΣΟΚ, επειδή τόλμησε να συμμετάσχει σε μια πορεία του Πολυτεχνείου και να πορευτεί μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία. Είναι επίσης γνωστό πως «απογείωσαν» μια πολιτική ασημαντότητα, που δεν έπαιζε κανένα ηγετικό ρόλο στο ΠΑΣΟΚ και βρέθηκε να μοστράρει ακόμη και ως δελφίνος (τον Χρυσοχοΐδη εννοούμε).
Μετά τα Μνημόνια, λόγο στη διαμόρφωση της κυβερνητικής ομάδας παίζουν και οι Γερμανοί. Είναι χαρακτηριστικό αυτό που ομολόγησε (εν τη πολιτική του αφελεία) ο Στουρνάρας: με τον Σαμαρά δεν γνωρίζονταν, μια-δυο φορές είχαν συναντηθεί σ’ ένα σινεμά, αλλά ο Σαμαράς του εμπιστεύθηκε το πανίσχυρο και κρίσιμο υπουργείο Οικονομικών, θέτοντάς τον ουσιαστικά στην κεφαλή της καθημερινής κυβερνητικής διαχείρισης, αφού τα περισσότερα υπουργεία αναφέρονταν πρώτα στον Στουρνάρα και αυτός καθόριζε την πολιτική τους. Δεν εμπιστεύεσαι τέτοιο πόστο σ’ έναν άγνωστο, αν δεν σου τον έχει επιβάλει κάποιο ιμπεριαλιστικό κέντρο.
Τι μας λέει ο ΣΥΡΙΖΑ; Οτι είναι πολύ σημαντικό που ο Ντράγκι δέχτηκε τον Τσίπρα (δεν έχει καν σημασία τι συζήτησαν), διότι αυτό σημαίνει αναγνώριση από τους «μεγάλους παίκτες». Ποιοι είναι οι «μεγάλοι παίκτες»; Οι ηγέτες των ιμπεριαλιστικών κρατών και οργανισμών. Και γιατί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει ανάγκη από την αναγνώριση αυτών των ηγετών; Θα του δώσει μήπως αυτή η αναγνώριση περισσότερη ισχύ από αυτή που θα του δώσει η λαϊκή ψήφος που θα τον εκλέξει;
Εμμέσως πλην σαφώς, ο Παπαδημούλης είπε δύο πράγματα:
Πρώτο, πως δεν μπορείς να γίνεις πρωθυπουργός αν προηγουμένως δεν σε αναγνωρίσουν και δεν σε αποδεχτούν οι ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως η λαϊκή ψήφος δεν μετράει τόσο όσο μετράει η αποδοχή από τις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες! Υπονοείται, όμως, και κάτι άλλο: ότι η αποδοχή από τις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες φέρνει ψήφους. Πείθει εγχώρια μιντιακά κέντρα να σου φερθούν με μεγαλύτερη «συμπάθεια», να απόσχουν από την αντι-προπαγάνδα και να τηρήσουν ένα κάποιο fairplay απέναντί σου, γεγονός που θα σου επιτρέψει να αντλήσεις ψήφους από τη συντηρητική δεξαμενή. Το ερώτημα είναι: γίνεται αυτό χωρίς εσύ να καταβάλεις κάποιο «κόστος»;
Δεύτερο, πως ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να πείσει τις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες πως δεν είναι το «άτακτο παιδί» της Ευρωζώνης, πως δεν έχει σκοπό να προκαλέσει ρήξεις, αλλά θα περάσει την πολιτική του με θεσμικό τρόπο, σύμφωνα με το καθεστώς που ισχύει στις κοινοτικές σχέσεις. Τότε, βέβαια, δε θα πρόκειται για την πολιτική που τάζουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στον ελληνικό λαό από τα προεκλογικά μπαλκόνια, αλλά για μια ελαφρώς βελτιωμένη παραλλαγή της μνημονιακής πολιτικής.
Αποσμητικό
Ο μακαρίτης Θανασάκης Κανελλόπουλος είχε δώσει κάποτε τον ορισμό του κυβερνητικού εκπρόσωπου: «ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι το αποσμητικό στην τουαλέτα της κυβέρνησης». Παραφράζοντάς τον θα λέγαμε πως η από τα αριστερά κριτική στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι το αποσμητικό για τη δεξιά πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, πολιτική διαχείρισης του ελληνικού καπιταλισμού.
Φούντωσαν πάλι τα σενάρια για εσωτερική κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αυτή τη φορά κριτική από τ’ αριστερά στην ηγετική ομάδα δεν ασκεί μόνο η «Αριστερή Πλατφόρμα» των Λαφαζανικών, αλλά και 53 στελέχη της πλειοψηφίας. Βέβαια, αν προσέξει κανείς τα ονόματα των 53, θα διαπιστώσει ότι δεν πρόκειται για κλασικούς «Τσιπραίους». Είναι στελέχη της ΑΚΟΑ, του Δικτύου και του πολιτικού τους περίγυρου, που ενεργώντας καθαρά οπορτουνιστικά εντάχθηκαν στην προεδρική πλειοψηφία, εισπράττοντας και τα ανάλογα ανταλλάγματα (θέσεις στον κομματικό μηχανισμό και όχι μόνο).
Το κείμενο που έβγαλαν δεν λέει τίποτα καινούργιο, ούτε πρόκειται να επιφέρει καμιά αναταραχή στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι «Τσιπραίοι» θα βγουν, θα υιοθετήσουν φραστικά κάποιες από τις επισημάνσεις των 53, θα γίνουν τα παρασκηνιακά παζάρια, θα δοθούν οι απαραίτητες διαβεβαιώσεις και όλα θα συνεχιστούν όπως πριν. Δε θα ‘ναι, άλλωστε, η πρώτη φορά.
Αυτό που συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κάποια διαμάχη ανάμεσα σε μια δεξιά και μια αριστερή πτέρυγα (η παρασκηνιακή συμφωνία με τον μεγαλοκαπιταλιστή Μελισσανίδη, στην οποία πρωταγωνίστησαν στελέχη και των δύο πτερύγων, διέλυσε αυτή τη δοξασία), αλλά ένας συνεχής καυγάς για τον έλεγχο του κόμματος, του μηχανισμού του, των βουλευτικών λιστών, της κατευθυνόμενης σταυροδοσίας. Οταν κάποιοι της πλειοψηφίας διαπιστώνουν ότι οι «Τσιπραίοι» ξεφεύ-γουν, ξεφουρνίζουν ένα τέτοιο κείμενο, για να επιβεβαιωθούν τα αποτελέσματα του προηγούμενου παζαριού.
