Οποιος παρακολουθεί τον γραφικό Αλέφαντο τον έχει σίγουρα ακούσει να περιγράφει πώς πρέπει ν’ αντιδρούν οι παίχτες όταν θέλουν να κρατήσουν ένα αποτέλεσμα και το παιχνίδι διανύει τα τελευταία του λεπτά: «Πέφτεις κάτω, κράμπες, την καταπίνεις τη μπάλα…». Της σχολής Αλέφαντου είναι προφανώς ο κυρ-Φώτης ο Κουβέλης, ο οποίος προσπαθεί να ροκανίσει το χρόνο των επόμενων μηνών, μέχρι να έρθει η ώρα της προεδρικής εκλογής, αφού προηγουμένως έχει ξεκαθαρίσει λίγο το τοπίο και έχουν κατασταλάξει κάπως οι εξελίξεις και η έντονη κινητικότητα στο πολιτικό σκηνικό. Προς το παρόν, κατάφερε να «καταπιεί τη μπάλα» μέχρι το Σεπτέμβρη, που η ΔΗΜΑΡ θα κάνει συνέδριο. Στο μεταξύ θα έχουν φύγει, βέβαια, Λυκούδης, Ψαριανός, Παπαδόπουλος, Γεωργάτος και μερικοί ακόμα (ο Οικονόμου την έκανε πρώτος), αλλά αυτοί έτσι κι αλλιώς φευγάτοι ήταν. Και στο κάτω-κάτω, όταν έρθει η ώρα της προεδρικής εκλογής, αυτοί Κουβέλη θα ψηφίσουν.
Οι υπόλοιποι, αυτοί που μένουν στη ΔΗΜΑΡ, είναι μοιρασμένοι στα δύο. Οι μισοί θέλουν ΠΑΣΟΚ, οι άλλοι μισοί ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και ο Κουβέλης τους ευχαρίστησε όλους, μιλώντας –για πρώτη φορά– για διάλογο και με το ΠΑΣΟΚ, και με την Ελιά, και με το Ποτάμι, αλλά και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτοί «δεν έκαναν αποδεκτή την παραίτησή του», κρίνοντας ότι αυτός αποτελεί το καλύτερο περιουσιακό στοιχείο της ΔΗΜΑΡ, μέχρις ότου ξεκαθαρίσει το τοπίο και αποφασίσει η κάθε ομάδα και ο κάθε παράγοντας προς τα πού θα κατευθυνθεί (ΠΑΣΟΚ ή ΣΥΡΙΖΑ;).
Οσοι έσπευσαν να προεξοφλήσουν ότι ο Κουβέλης δεν πάει για πρόεδρος της Δημοκρατίας ας ξαναδιαβάσουν τι είπε. Δεν είπε ότι αποκλείεται να πάει για ΠτΔ, αλλά ότι δεν τον ενδιαφέρει. Το «δεν με ενδιαφέρει» αφήνει ορθάνοιχτες πόρτες και παράθυρα, αν «του ζητηθεί» και αν «το απαιτήσει το συμφέρον της χώρας». Οι αστοί πολιτικοί είναι «μανούλες» στο να στήνουν τέτοια σκηνικά. Και ο Κουβέλης ενδιαφέρεται να έχει μαζί του μια κοινοβουλευτική ομάδα έστω και με 10-11 βουλευτές, για να μπορέσει να την προσφέρει ως αντάλλαγμα για την εκλογή του ως ΠτΔ τον ερχόμενο Μάρτη (ίσως και νωρίτερα, αν έτσι κριθεί). Το παραμύθι ότι την προεδρολογία δεν την προκάλεσε αυτός, αλλά οι πολιτικοί του αντίπαλοι, για να κάνουν ζημιά στη ΔΗΜΑΡ, είναι καλό μόνο για αφελείς. Αν ήθελε, τη σχετική φιλολογία θα μπορούσε να την κλείσει ο ίδιος, εδώ και καιρό, με μια κατηγορηματική δήλωση και όχι με δηλώσεις «επιθυμιών», οι οποίες φουντώνουν τη φιλολογία, γιατί ερμηνεύονται (σωστά) ως επιβεβαίωση της πραγματικής επιθυμίας του.
Υπάρχουν, βέβαια, και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο Κουβέλης θα ήθελε να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά από εκλογές, με την υποστήριξη και του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό μπορεί να προκύψει εκ των πραγμάτων, αλλά ενέχει τόσο ρίσκο που οδηγεί τον Κουβέλη στην επιλογή του «εδώ και τώρα» και όχι του «αύριο και βλέπουμε». Αν τα «αόρατα» κέντρα εξουσίας του συστήματος απαιτήσουν εκλογή ΠτΔ από τη σημερινή Βουλή και αν τα κουκιά βγαίνουν, με την προσθήκη μιας ντουζίνας ανεξαρτητοποιηθέντων βουλευτών που θα θελήσουν να παρατείνουν τη βουλευτική τους θητεία, υπάρχει περίπτωση ο Κουβέλης να πει όχι; Θα προτιμήσει, δηλαδή, να μην βγει ΠτΔ τώρα, με 180 ψήφους, αλλά να βγει μετά από εκλογές με 151, οι οποίες μπορεί και να μην υπάρχουν, αν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προτείνουν άλλο πρόσωπο και ο ΣΥΡΙΖΑ με τους συμμάχους του δεν βγάζουν 151; Από τη βεβαιότητα των 180 θα πάει στην αβεβαιότητα των μετεκλογικών 151; Η μόνη περίπτωση να μη βγουν τα 180 «κουκιά» είναι οι «φιλο-ΣΥΡΙΖΑ» ΔΗΜΑΡίτες βουλευτές να στηλώσουν τα πόδια, γιατί αυτό θα είναι το αντάλλαγμα που θα τους ζητήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για να τους περιλάβει στους κόλπους του.
Ο Κουβέλης επαναλαμβάνει συνεχώς τα περί ανάγκης να παραμείνει η ΔΗΜΑΡ αυτόνομη και διακριτή. Είναι το μόνο που μπορεί να κάνει αυτή τη στιγμή. Και ο ίδιος, όμως, και τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ ξέρουν πολύ καλά ότι αυτά είναι μπούρδες. Η ΔΗΜΑΡ «τους τελείωσε». Με 1,2% στις ευρωεκλογές δεν μπορούν να ελπίζουν σε τίποτα. Ο Λυκούδης με τους δικούς του έχουν ήδη βάλει πλώρη για το ΠΑΣΟΚ, στο οποίο δε θα ενταχθούν οργανικά, αλλά θα παραμείνουν ως «ισότιμοι εταίροι» της Ελιάς. Αυτοί που έμειναν γύρω από τον Κουβέλη πρέπει να διαλέξουν στρατόπεδο. Οσοι θέλουν νταραβέρι με την «Κεντροαριστερά» ξέρουν ότι χρειάζεται «παιχνιδάκι» και με τον ΣΥΡΙΖΑ, για να μην τους καταπιεί αμάσητους ο Βενιζέλος. Οσοι θέλουν «νταραβέρι» με τον ΣΥΡΙΖΑ κάνουν το ίδιο από την ανάποδη. Αποφάσισαν να μείνουν συσπειρωμένοι γύρω από τον κυρ-Φώτη και να «πουλήσουν» όσο πιο ακριβά γίνεται την «πραμάτεια» που διαθέτουν. Το σκηνικό είναι ακόμη ρευστό και δεν έχουν λόγο να βιαστούν αυτοί, πριν ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ και πριν αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες ο ΣΥΡΙΖΑ.
