Αυτόν τον άρρωστο / Τον άφησαν οι εχτροί μου πάνω στο τραπέζι. / Χάνει αίμα από δεκαεφτά πληγές και μες στον πυρετό παραμιλάει. / Πώς να τολμήσω να του δέσω τις πληγές του; / Σίγουρα θα τον βασανίσουν. / Τίποτα δεν πρέπει να του κάνω. (Μπ. Μπρεχτ: «Ο γιατρός» – απόδοση: Νάντια Βαλαβάνη)
ΔΕΝ Π.Α.Μ.Ε. Μ.Ε.Σ.Α. (μαλάκες είμαστε;)
KE I SLOVENIA PSIFIZI TSIPRA
Και τι ΠΕΔΥ, ποιος ΕΟΠΥΥ, και ποια λαού υγεία / με τον Κριστό για το λαό, μας gamisan tin panaia…
Μισοί γιατροί, μισό ΠΕΔΥ = ΠΕ (ος) στην υγεία
Για να μην ξεχνάμε τις κωλοφυλλάδες: «Εξεκενώθη το Πολυτεχνείο – Επενέβησαν άρματα μάχης – Προηγήθηκαν αιματηρές οδομαχίες με ομάδες σπουδαστών και πολιτών – 4 νεκροί και 130 τραυματίες» (ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 1973)
♦ «Σκέτη απογοήτευση το ματς με τον Ολυμπιακό και οι παίκτες καθώς και οι οπαδοί πόνεσαν μετά το παιχνίδι. Ομως, πριν τον αγώνα, είμαστε περήφανοι που είμαστε με την ManUnited, όταν είδαμε τους οικοδεσπότες μας και α-κούσαμε τις απόψεις τους για τους παίκτες και των δύο ομάδων»(Adam Marshall, 28-2-14, "Guests in Greece", ManUtd.com, 28-2-14). Τα δύο τεμάχια τσού-ζουν. Πολύ…
♦ Ηγουμενίτσα: 400 κιλά χασίς σε φορτηγό με πορτοκάλια: δηλαδή τι θα γραφόταν αν ήταν 400 κιλά πορτοκάλια σε φορτηγό με χασίς;
♦ «Οι Εβραίοι γείτονες του Μπέιτ Νταράς μίλαγαν άπταιστα την τοπική διάλεκτο των χωρικών του Μπέιτ Νταράς. Υπήρχαν όμως δύο σοβαρά ζητήματα που μπέρδευαν τους κατοίκους του χωριού: ακούγονταν σποραδικά πυρά πίσω από το ενισχυμένο τείχος των εποίκων. Και, δεύτερον, υπήρχαν στενοί όσο και παράξενοι δεσμοί ανάμεσα στη βρετανική αστυνομία και τους εβραίους αποίκους της Ταμπίγια, αν και δεν είχαν σημειωθεί ποτέ περιστατικά βίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων… Με φωνή που την διέκοπτε μερικές φορές ένα φοβισμένο χαχάνισμα η Ουμ’ Αντέλ μου είπε: "Κάθε βράδυ μια ομάδα Αγγλων αστυνομικών περιπολούσε τους δρόμους του χωριού μας – προέρχονταν από την Κουμπανίγια (την εβραΪκή αποικία). Ετρεχαν πάνω στ’ άλογά τους ξέφρενα μέσα στο χωριό. Ολοι μας τρέχαμε να προφυλαχτούμε στα σοκάκια όταν τους βλέπαμε. Συνήθως καθόμουν ως αργά με το γιο μου που ήταν μωρό τότε στο σπίτι μιας γειτόνισσας. Μόλις, όμως, κάποιος φώναζε "Ερχονται οι Αγγλοι", έπαιρνα το γιο μου και τόβαζα στα πόδια". Μετά μούπε: "υπήρχαν κάνα-δυο πράγματα που μας ανησυχούσαν για τις προθέσεις των γειτόνων μας (σ.σ.: εβραίων) στην Ταμπίγια. Αλλά γιατί να τους φοβόμαστε, παιδί μου;" Και πρόσθεσε: "Τους βοηθήσαμε πάρα πολύ και ο γιατρός ο Τσέμεχ (εβραίος γιατρός που ζούσε στην Ταμπίγια) ερχόταν και φρόντιζε τους αρρώστους μας όταν τον χρειαζόμαστε". Το όνομα του γιατρού Τσέμεχ το ξαναείδα διαβάζοντας για το Μπέιτ Νταράς. Πολλές φορές. Ο παλαιστίνιος συγγραφέας Αμπντουλλάχ Ταγιέχ –που καταγόταν από το Μπέιτ Νταράς– αναφέρει το γιατρό Τσέμεχ στο ιστορικό μυθιστόρημά του "Το φεγγάρι βγήκε στο Μπέιτ Νταράς". Ενα από τα πρόσωπα του έργου του, ο Αμπντούλ Αζίζ Μαχμούντ, απελπισμένος εγκαταλείπει το χωριό με την οικογένειά του το 1948, μετά την επίθεση από την Ταμπίγια κατά του Μπέιτ Νταράς και τον διωγμό των κατοίκων του. Αναρωτιέται: "Τι έγινε; Πώς φτάσαμε εδώ; Δεν είχαμε εμπορικά πάρε-δώσε με τους κατοίκους της Κουμπανίγια, δεν μας δίναν και τους δίναμε σπόρους και ζώα; Και ο γιατρός ο Τσέμεχ; Δεν ήταν αυτός που φρόντιζε τους κατοίκους του Μπέιτ Νταράς και των γύρω χωριών; Κι εκείνο το tibin (=λίπασμα) που τούστειλα για να τον ευχαριστήσω; Που όταν το παρέλαβε ήταν πανευτυχής; Ποιος ήθελε να καταστρέψει τα πάντα;"» (Ramzy Baroud: "My father was a freedom fighter – Gaza’s untold story").
♦ «Ας μου επιτραπεί να αναφέρω μια σκηνή έξω από το χώρο της ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, όταν συζητήθηκε η στάση του ΚΚΕ για την αποδοχή από μέρους του ή όχι, προκειμένου να "νομιμοποιηθεί", της υπογραφής του περιβόητου νόμου του νέου καθεστώτος για πολιτική δέσμευση της δράσης των κομμουνιστών και των εργατικών δυνάμεων στα πλαίσια των "βασικών νόμων" και των "ειρηνικών διαδικασιών" του συστήματος. Τότε η αντιπροσωπεία της νεολαίας στην ολομέλεια (Γόντικας Δ., Κάππος Κ. κλπ) είχαμε ταχθεί βέβαια κατά της υπογραφής. Η ολομέλεια αποφάσισε το αντίθετο. («Θεμιτός, γόνιμος ενθουσιασμός», είπαν τελικά για τη στάση μας οι «ανώτεροι»)» (Κώστας Τζιαντζής: «Οι δύο γραμμές της Αριστεράς», 2013). Ή ένας ρεβιζιονιστής ξαναθυμάται…
♦ Πολύτιμη οικονομική-προεκλογική ενίσχυση: της COSMOTE στο ΠΡΙΝ (ολοσέλιδη διαφήμιση, σ. 12, 1-3-14). Εμπαινε, «επανάστα»…
♦ Εντάξει, εντάξει. Το ξέρουμε ότι είσαστε υπέρ της «μπολιβαριανής διαδικασίας» στη Βενεζουέλα, ρε σεις του ΝΑΡ (ΠΡΙΝ, 1-3-14, «Βενεζουέλα – Η Επανάσταση των πλουσίων», Αρης Χατζηστεφάνου…).
♦ Ρε, παπάρα, Φαρμάκη (γαμώ το… φαρμάκι σου) ο ναζιστικός χαιρετισμός του Ουκρανού φασίστα είναι ξεκάθαρος. Παπαράκι!
♦ «Είναι παγκοίνως γνωστόν και δεν ημπορεί να σταθή άρνησις, ότι η ιερά συγκέντρωσις αύτη προκαλείται ένεκα λυπηρών γεγονότων του παρελθόντος, συγκεκριμένως δε σημειωθέντων κατά Δεκέμβριον του έτους 1944. Η δε ιερά συγκέντρωσις αύτη τελείται ως ιερά υποχρέωσις. Οχι δε μόνον προς απόδοσιν τιμών, δι’ ιερών ευχών εις τιμίους νεκρούς,…» (υπογράμμιση δική μας). [Μεθοδίου Κοντοστάνου, μητροπολίτου Κερκύρας και Παξών, «Λόγος εκφωνηθείς εν τω μητροπολιτικώ ναώ Κερκύρας τη 10η Δεκεμβρίου 1961, τελεσθέντος μνημοσύνου επί τη επετείω των "Δεκεμβριανών" (1944)» – ανάτυπον εκ του περιοδικού «Αγιοι Ιάσων και Σωσίπατρος», Κέρκυρα 1961]. Τίμιοι νεκροί, λοιπόν. Οχι βέβαια οι αγωνιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ-ΚΚΕ αλλά οι ταγματαλήτες, ο «εθνικός στρατός» και όλο το σύμφυρμα (Δαμασκηνός και Σία). «Λυπηρά γεγονότα»: η ένοπλη λαϊκή αντίσταση στην ωμή επέμβαση του αγγλικού ιμπεριαλισμού και των ντόπιων λακέδων του…
♦ Ε, όχι, «Κύριοι, δυστυχώς φτωχαίνουμε», όλοι, ρε, Προβόπουλε. Ε, όχι, και ΟΛΟΙ.
♦ Ξαναψωνίσαμε από… σβέρκο: «Ολοκληρωτικός… πόλεμος – Στη συνολική αποδόμηση της κυβέρνησης και της πολιτικής της στοχεύει ο Σύριζα…» (ΕφΣΥΝ, 1-2/3/14). There will be blood… (μόνο μην βραχούν οι καλτσοδέτες).
♦ Βρε, δεν «πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες»; (δες και άρθρο Μ. Ψύλου στην ΕφΣΥΝ, 1-2/3/14, «Αντιπολιτευτικά κινήματα κατά… παραγγελία;»).
♦ Το «όραμα» του Σακελλαρίδη για την Αθήνα: μ’ ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό…
♦ Καλά, ρε, Χατζηστεφάνου Αρη (ΕφΣΥΝ, «Επιστρέφει ο φασισμός στην Ευρώπη;») προς τι το ερωτηματικό; (Οχι, και τον Ταρίκ Αλί να μας μιλάει για την «ιδέα του κομμουνισμού». Τι άλλο θα ακούσει ο… αυτιάς μας, κατά το «ο στόμας»).
Βασίλης
