Απαραίτητο συμπληρωματικό στοιχείο της «κινεζοποίησης» του ελληνικού λαού είναι η ένταση της καταστολής σε όλα τα επίπεδα. Καθημερινά κάτι καινούργιο έρχεται να προστεθεί στο μακρύ γαϊτανάκι της αστυνομοκρατίας, των διώξεων, των βαριών καταδικών, των απειλών, της βίαιης διάλυσης των διαδηλώσεων και παντός είδους εργατικής διαμαρτυρίας.
Το «δόγμα της μηδενικής ανοχής» πρέπει να είναι σαφές και στη νεολαία, που συνθλίβεται κάτω από τη σιδερένια μπότα της κρίσης, που αισθάνεται πως δεν έχει μέλλον και πως κλείστηκε σε βαθύ και δυσώδη τάφο.
Το μείγμα της αντεργατικής πολιτικής-καταστολής είναι τέτοιο, που ακατάπαυστα δημιουργεί τους όρους για ένα νέο φούντωμα της λαϊκής οργής, που θα παραμερίσει το κλίμα γενικευμένης απογοήτευσης που επικρατεί στην εργαζόμενη κοινωνία και τη νεολαία, οι οποίες στέκουν τώρα ζαλισμένες από τα απανωτά χτυπήματα και τις ήττες που υπέστησαν τα αυθόρμητα ξεσπάσματά τους.
Το αστικό σύστημα το ξέρει καλά αυτό, γι’ αυτό και φροντίζει να φράξει κάθε πιθανό μονοπάτι σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Ολες οι ηλικίες έχουν μπει στο στόχαστρο. Μαθητές καλούνται στα αστυνομικά τμήματα «δι’ υπόθεσίν τους», διευθυντές σχολείων καλούνται να καταδώσουν μαθητές τους, που συμμετείχαν παλιότερα σε καταλήψεις, η ΓΑΔΑ δίνει εντολές στα αστυνομικά τμήματα να «μεθοδεύσουν προσωπικές επαφές-συναντήσεις με τους διευθυντές» των σχολείων για να φακελώσουν τους «ζωηρούς» μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς. Και όταν κάποιοι από αυτούς που δε βολεύονται σε τούτους τους καιρούς και διαμαρτύρονται και ξεσηκώνονται πέσουν στα νύχια των μηχανισμών, τότε βαρύς ο πέλεκυς πέφτει στα κεφάλια τους, προς γενικό παραδειγματισμό.
Μόλις πριν δυο εβδομάδες περίπου, στις 13 του Φλεβάρη, μετά από μια προκλητική ακροαματική διαδικασία, δικαστήριο καταδίκασε δυο νέα παιδιά, ένα κορίτσι και ένα αγόρι, μαθητές σε σχολεία της Δραπετσώνας το 2008, σε 9 και 10 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή, επειδή είχαν την ατυχία να πιαστούν «στο σωρό», μετά το τέλος της μαθητικής διαδήλωσης που είχε γίνει στις 11 του Δεκέμβρη του 2008, πέντε ημέρες μετά τη στυγερή δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα. Οι μαθητές παραπέμπονταν με τις γνωστές χαλκευμένες κατηγορίες, της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, της παρακώλυσης συγκοινωνιών και της αντίστασης κατά της αρχής, με τις οποίες οι διωκτικοί μηχανισμοί φορτώνουν τους «απείθαρχους». Με την τελευταία κατηγορία παραπέμπονταν ο μαθητής, ώστε να ισοφαριστεί το ξύλο που έφαγε από τους ΜΑΤάδες κατά την προσαγωγή του (του είχαν ανοίξει το κεφάλι).
Θυμίζουμε ότι εκείνη την ημέρα, στη μαζικότατη διαδήλωση της μαθητικής νεολαίας, δεν σημειώθηκαν επεισόδια, εκτός από κάποια μπουκάλια νερό και νεράτζια που ρίχτηκαν στις αστυνομικές δυνάμεις.
Την πρωτοφανή εξέγερση της νεολαίας, όμως, το σύστημα δε μπόρεσε ποτέ να την χωνέψει. Ειδικά οι εικόνες μικρών παιδιών να περικυκλώνουν αστυνομικά τμήματα και να τα βομβαρδίζουν μαζικά με πέτρες, στοιχειώνουν ακόμη τον ύπνο του. Γι’ αυτό και η «δικαιοσύνη» του αποδείχθηκε τόσο μνησίκακη, στέλνοντας παράλληλα το μήνυμα της καταστολής σε όποιον διανοηθεί να σηκώσει κεφάλι.
