Στο προηγούμενο φύλλο αναφερθήκαμε στη μπίζνα που προσπαθεί να στήσει ο ισχυρός άντρας της ΑΕΚ Δημήτρης Μελισσανίδης με την ανέγερση του γηπέδου της ομάδας στη Νέα Φιλαδέλφεια. Γράψαμε ότι εκμεταλλευόμενος στο έπακρο την επιθυμία των κιτρινόμαυρων οπαδών να επιστρέψει η ομάδα τους στην φυσική της έδρα, μιλάει για χαμένες πατρίδες, ιδανικά και προσφυγιά, ότι λανσάρει τη θεωρία του λαϊκού καπιταλισμού, ζητώντας από τον απλό κόσμο της ΑΕΚ να βάλει το χέρι στην τσέπη και να συνεισφέρει για να καλυφθεί ο προϋπολογισμός του έργου, και ότι θα χρησιμοποιήσει τη δυναμική των οπαδών της ΑΕΚ για να προωθήσει εκτός από το θέμα του γηπέδου και τα προσωπικά του επιχειρηματικά συμφέροντα. Εκτός από αυτά που έγιναν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του νέου γηπέδου, υπάρχουν και άλλα γεγονότα που ενισχύουν την άποψή μας.
Την είδηση τη μάθαμε με αρκετή καθυστέρηση, αλλά αποτελεί ένα κομμάτι του παζλ των επιχειρηματικών σχεδίων του «Τίγρη». Την Κυριακή 26 Οκτώβρη, ο Μελισσανίδης επισκέφτηκε το χώρο του γηπέδου και το Αλσος Νέας Φιλαδέλφειας και ο λόγος είναι προφανής. Το νέο γήπεδο πρέπει να πάει πακέτο με την «αξιοποίηση» του Αλσους. Σύμφωνα με τα παλιότερα σχέδια, ένα κομμάτι του Αλσους έπρεπε να καταστραφεί, προκειμένου να γίνει το νέο γήπεδο, γεγονός που είχε ξεσηκώσει αντιδράσεις από τους κατοίκους της πόλης. Ο Μελισσανίδης, γνωρίζοντας τις αντιδράσεις, αποφάσισε να προχωρήσει σε ένα μικρότερο γήπεδο, με τις ελάχιστες εμπορικές χρήσεις, και να μη συνδέσει την ανέγερσή του με το Αλσος, πουλώντας εκτός των άλλων και οικολογική ευαισθησία. Ομως, επειδή πάνω απ’ όλα είναι καπιταλιστής και ό,τι σχεδιάζει έχει σαν τελική κατάληξη το κέρδος, δε θα μπορούσε να αφήσει αναξιοποίητο ένα «φιλέτο» σαν το Αλσος της Νέας Φιλαδέλφειας.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια για την «ανάπλαση» του συγκεκριμένου χώρου και την εμπορική του αξιοποίηση. Ο Μελισσανίδης έχει ενημερώσει για τα σχέδιά του τον δεξιό υποψήφιο δήμαρχο Χάρη Τομπούλογλου (διόλου απίθανο να είναι και ο εκλεκτός του στις επόμενες εκλογές), ο οποίος είναι απόλυτα σύμφωνος και αρωγός στην προσπάθειά του. Του έχει πει ότι η ΑΕΚ θα επωμιστεί το κόστος της «ανάπλασης» του Αλσους, προκειμένου να είναι αυτή που στη συνέχεια θα το διαχειριστεί.
Με απλά λόγια, το σχέδιο αποσυνδέει το γήπεδο από τις εμπορικές του χρήσεις και τις μεταφέρει στο γειτονικό Αλσος, μέσω της «ανάπλασης» και της «αξιοποίησής» του. Με τον τρόπο αυτό μειώνονται στο ελάχιστο οι πιθανότητες να υπάρξουν αντιδράσεις από τους κατοίκους ή και προσφυγές για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις από την ανέγερση του γηπέδου. Στη συνέχεια, έχοντας ικανοποιήσει το λαϊκό αίσθημα για την επιστροφή της ΑΕΚ στη φυσική της έδρα, ο Μελισσανίδης θα έρθει σε συμφωνία με τη Δημοτική Αρχή και θα «αποκτήσει» το Αλσος για να το εκμεταλλευτεί εμπορικά. Ισως μετά την «Αγιά Σοφιά» να δούμε και το Αλσος να γίνεται… «Μόντε Κάρλο», στο οποίο θα υπάρχουν επιχειρηματικές δραστηριότητες που θα επιφέρουν κέρδη ολόκληρη τη βδομάδα και όχι μόνο το Σάββατο ή την Κυριακή που θα παίζει η ΑΕΚ. Σύμφωνα με όσα διαρρέουν για το θέμα, στόχος είναι να δημιουργηθούν μέσα στο Αλσος ένα πανοραμικό εστιατόριο, χώροι άθλησης, το Μουσείο της ΑΕΚ, αλλά και το μουσείο προσφυγικού και ποντιακού ελληνισμού.
Είναι φανερό ότι ο Μελισσανίδης ακολουθεί τα βήματα του Κόκκαλη και χρησιμοποιώντας τις επιθυμίες του κόσμου της ΑΕΚ ασκεί πολιτική πίεση για να υλοποιήσει τα σχέδιά του. Μπορούμε να καταλάβουμε τους οπαδούς της ΑΕΚ, που θεωρούν επιτυχία να γίνει το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια και κατά συνέπεια στρατεύονται πίσω από τον Μελισσανίδη, που με τις ενέργειές του, δείχνει ότι μπορεί να κάνει το όνειρό τους πραγματικότητα. Ομως, πρέπει να τονίσουμε ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν μέχρι τώρα τον «Τίγρη» δεν μας αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Αν γυρίσουμε το χρόνο μερικά χρόνια πίσω, θα θυμηθούμε ότι ο Κόκκαλης, εκμεταλλευόμενος τα «πέτρινα χρόνια» του Ολυμπιακού, έπεισε τους ερυθρόλευκους οπαδούς να στοιχηθούν πίσω του για να διεκδικήσει η ομάδα το Καραϊσκάκη, το οποίο θα αποτελούσε το σημείο αναφοράς της απανταχού γαυροσύνης και τη βάση για την ανάκαμψη της ομάδας. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Ο Κόκκαλης, χρησιμοποιώντας τους ερυθρόλευκους οπαδούς, προώθησε τα επιχειρηματικά του σχέδια ταυτόχρονα με την κυριαρχία της ομάδας στο ελληνικό ποδόσφαιρο, επέβαλε την τακτική του No politica και άρχισε να μετατρέπει τον Ολυμπιακό από ομάδα του Πειραιά σε ομάδα των εφοπλιστών.
Κάτι ανάλογο θα επιχειρήσει να κάνει και ο Μελισσανίδης και ελπίζουμε ο κόσμος της ΑΕΚ να μην πέσει στη λού-μπα και να φανεί αντάξιος της ιστορίας της ομάδας του. Γιατί «η προσφυγιά, οι χαμένες πατρίδες και η ιστορία» του Μελισσανίδη και των υπόλοιπων καπιταλιστών της παρέας του είναι εντελώς διαφορετικές από την προσφυγιά και την ιστορία της ΑΕΚ και των οπαδών της. Πρέπει να καταλάβουν οι κιτρινόμαυροι οπαδοί ότι χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να είναι το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια το «σπίτι» τους και το σημείο αναφοράς της ΑΕΚ, των οπαδών της και της ιστορίας της φανέλας της και όχι η έδρα μιας ακόμη εμπορικής επιχείρησης του Μελισσανίδη, που θα γεμίζει με φράγκα τις τσέπες του, πουλώντας κιτρινόμαυρη ιστορία με σήμα το Δικέφαλο.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ: Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και ο αγώνας των κατοίκων της Χαλκιδικής απετέλεσαν σημείο αναφοράς και έγιναν υπόθεση αγώνα, αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας για μια μεγάλη μερίδα των οργανωμένων οπαδών αρκετών ομάδων. Τα πανό στις εξέδρες, οι ανακοινώσεις, αλλά και οι ενέργειές τους έδειξαν ότι τα δεδομένα στο χώρο του οπαδικού κινήματος αλλάζουν και η προσπάθεια της αστικής τάξης και των κολαούζων της να μετατρέψουν τις Θύρες σε χώρους επώασης του αυγού του φιδιού φαίνεται να πέφτει στο κενό. Αυτό αποδεικνύεται με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο από τον τρόπο που αντιμετώπισαν οι οργανωμένοι οπαδοί το θέμα της εκτέλεσης των δυο επίλεκτων μελών των ταγμάτων εφόδου της νεοναζιστικής συμμορίας. Παρά την προσπάθεια σύσσωμου του αστικού εσμού και των ΜΜΕ να δημιουργήσουν κλίμα συμπάθειας στον ελληνικό λαό και να παρουσιάσουν τους νεοναζί ως «άτυχα παλικάρια», που βρέθηκαν τη λάθος στιγμή σε λάθος τόπο, το αποτέλεσμα ήταν πολύ αποκαρδιωτικό γι’ αυτούς στο χώρο της νεολαίας των γηπέδων.
Στην Ελλάδα δεν σηκώθηκε κανένα πανό και μια προσπάθεια μερικών φασιστοειδών να σηκώσουν πανό στη Λεωφόρο σταμάτησε εν τη γενέσει της, με τους εμπνευστές της να εισπράττουν τις σχετικές φάπες, ενώ στην Ευρώπη μονάχα οι οπαδοί της Λάτσιο, που είναι γνωστοί για τα φασιστικά τους αισθήματα, και της Βερόνα ύψωσαν πανό αφιερωμένο στους νεοναζί. Για μια ακόμη φορά οι νεολαίοι στις εξέδρες έδειξαν ότι ακόμη και αν στην πλειοψηφία τους δεν μπορούν να κάνουν πολιτική ανάλυση σε βάθος, διαθέτουν ένστικτο και μπορούν να ξεχωρίσουν τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα μέλη της νεοναζιστικής συμμορίας και στην εκτέλεση δύο μελών των νεοναζιστικών ταγμάτων εφόδου. Σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία των «αριστερών», κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών, μνημονιακών και αντιμνημονιακών, που έσπευσαν να καταδικάσουν τη βία «από όπου και αν προέρχεται», να υιοθετήσουν την άποψη της κυβέρνησης και των μπάτσων περί «τρομοκρατίας» και επαγγελματιών εκτελεστών και να δώσουν για μια ακόμη φορά εξετάσεις στην τήρηση της αστικής νομιμότητας, οι νεολαίοι των γηπέδων έδειξαν να ξεχωρίζουν την κάθε περίπτωση και πήραν σαφή θέση στο αντιφασιστικό στρατόπεδο. Οσο γι’ αυτούς της «αριστεράς», που σαπίζει καθημερινά, ψάχνοντας για ένα καπιταλισμό «με ανθρώπινο πρόσωπο», οι οποίοι απαξιώνουν τους νεολαίους στις εξέδρες που ακολουθώντας το ένστικτό τους αμφισβητούν με έμπρακτο τρόπο την κυριαρχία της αστικής τάξης, το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι αποτελούν βαρίδια στον αγώνα για την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.
