«Αφού το πρόβλημα του “κενού” οφείλεται στα ασφαλιστικά ταμεία, εκεί πρέπει να αναζητηθούν» τα λεφτά που λείπουν. Κυνικός ο Στουρνάρας έδωσε το έναυσμα για ένα νέο γύρο αντιασφαλιστικής προπαγάνδας, ο οποίος θα τελειώσει με τις νέες αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις. Δεν αναφερόμαστε μόνο στις ήδη αποφασισμένες και ανακοινωμένες ρυθμίσεις (μείωση επικουρικών συντάξεων και εφάπαξ), αλλά σε νέες ρυθμίσεις, για τις οποίες μέχρι τώρα δε γινόταν λόγος.
Ο,τι απέμεινε στα όρια ηλικίας
Φυσικά, στις διαβεβαιώσεις του Βρούτση, ότι «δεν πρόκειται να θιγούν τα όρια ηλικίας όπως υφίστανται σήμερα», δεν πρέπει να δώσουμε οποιαδήποτε βάση. Δεν είναι ο Βρούτσης που θα αποφασίσει. Ο Στουρνάρας με την τρόικα θα πάρουν τις αποφάσεις. Ο Βρούτσης είναι για να δίνει διαβεβαιώσεις, τις οποίες μετά θα πάρει πίσω. Είναι ο υπουργός που προσφέρεται για σάκος του μποξ.
Από την άλλη, πρέπει να επισημανθεί ότι μετά τον αντιλαϊκό-αντεργατικό πολυνόμο 4093/12, ελάχιστες εξαιρέσεις έχουν απομείνει στα όρια ηλικίας, καθώς χειροτέρευσαν όλες οι μεταβατικές διατάξεις που είχαν προβλεφτεί από τους αντιασφαλιστικούς νόμους Λοβέρδου και Παπακωνσταντίνου το 2010. Ομως, επειδή έχουμε να κάνουμε με μια αδίστακτη συμμορία, που δεν σέβεται ούτε την υπογραφή της, και επειδή η Κοινωνική Ασφάλιση βρίσκεται σταθερά στο στόχαστρο της κινεζοποίησης, δεν αποκλείεται να σαρώσουν και αυτά τα ελάχιστα που απέμειναν.
Πρόκειται για ασφαλισμένους που έχουν συγκεντρώσει τον απαραίτητο αριθμό ενσήμων για να θεμελιώσουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα, όχι όμως και το όριο ηλικίας. Παρά τις περσινές διαβεβαιώσεις, λοιπόν, μπορεί να υπάρξει νέα αύξηση των ορίων ηλικίας. Οι κατηγορίες εργαζόμενων που στοχοποιούνται είναι:
– Γυναίκες με ανήλικο παιδί.
– Εργαζόμενοι ως το τέλος του 2012 σε δημόσιο, πρώην ΔΕΚΟ και τράπεζες.
– Ασφαλισμένοι στα ΒΑΕ.
– Ασφαλισμένοι που υπάγονται σε μεταβατικά όρια ηλικίας πριν τα ανώτερα γενικά όρια (τα ανώτερα όρια σήμερα είναι τα 67 ή τα 62 με 40 χρόνια ασφάλισης).
Φυσικά, αν προχωρήσουν σε κάτι τέτοιο, δε θα πρόκειται για μια συνηθισμένη αντιασφαλιστική αλλαγή, αλλά για παραβίαση του ίδιου του «συμβόλαιου» που υποτίθεται ότι το κράτος συνάπτει με τους ασφαλισμένους. Επαναλαμβάνουμε, όμως, ότι από μια «μνημονιακή» κυβέρνηση όλα τα περιμένουμε.
Κόψιμο συντάξεων
Ο Στουρνάρας δήλωσε ότι η κυβέρνηση θεωρεί πως το «δημοσιονομικό κενό» είναι 500 εκατ. ευρώ, ενώ η τρόικα το ανεβάζει σε 2,5 δισ. Πρέπει, δηλαδή, να «κλείσουν» μια διαφορά 2 δισ. Και στη μέση να τα βρουν, θα προκύψει πάλι η ανάγκη για περικοπές ύψους 1 δισ. ευρώ στην Κοινωνική Ασφάλιση.
Τα 500 εκατ. υποτίθεται ότι θα τα εξασφαλίσουν από το «νοικοκύρεμα» στην οργάνωση του ασφαλιστικού, όπως δήλωσε ο Βρούτσης. Ακόμη, όμως, δεν κατέθεσε το νομοσχέδιο με το οποίο υποτίθεται ότι θα γίνει το «νοικοκύρεμα» και θα εξοικονομηθούν τα 500 εκατ. Η τρόικα απλούστατα δεν το δέχεται. Το αντιμετωπίζει ως ευχολόγιο. Πώς θα μαζέψουν τα Ταμεία επιπλέον 500 εκατ. από ασφαλιστικές εισφορές, όταν η ανεργία αναμένεται να αυξηθεί, όταν οργιάζει η μαύρη εργασία, όταν οι επιχειρηματίες κάνουν όργια με την εισφοροκλοπή (εξασφαλίζουν έτσι «ζεστό» χρήμα, καθώς οι κάνουλες των τραπεζών είναι κλειστές και η κρίση βαθιά), ενώ οι «μικρομεσαίοι» αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο του λουκέτου; Η διακήρυξη του Βρούτση («η τήρηση της νομιμότητας και η μηδενική ανοχή στις εστίες ανομίας, εξασφαλίζουν ότι δε θα χρειαστεί να πάρουμε στο μέλλον καμία επώδυνη απόφαση για τις συντάξεις») θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν τόσο δραματικά τα πράγματα για εργαζόμενους, ανέργους και συνταξιούχους.
Η ΠΟΣΕ ΙΚΑ εκτιμά ότι η εισφοροδιαφυγή του 2013 θα φτάσει τα 6 δισ. ευρώ! Οι συσσωρευμένες οφειλές των επιχειρήσεων προς το ΙΚΑ έχουν φτάσει τα 8 δισ. Η κυβέρνηση, διά στόματος Βρούτση και Ρ. Σπυρόπουλου εκτιμά ότι μπορεί να εισπράξει τα μισά. Ομως, σε ρύθμιση έχουν μπει μόνο 1,8 δισ. ευρώ. Κι απ’ αυτά, όμως, μόνο ένα μικρό μέρος αναμένεται να πληρωθεί, γιατί οι καπιταλιστές μπαίνουν στη ρύθμιση για να πάρουν ασφαλιστική ενημερότητα και μετά παύουν να πληρώνουν τις δόσεις. Γι’ αυτό και οι ρυθμίσεις διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ στους καπιταλιστές που δεν τήρησαν τους όρους μιας ρύθμισης επιτρέπεται να μπουν στην επόμενη, σα να μην τρέχει τίποτα, και να ξαναπάρουν ασφαλιστική ενημερότητα για να εισπράξουν λεφτά που τους χρωστούν φορείς του δημοσίου ή για να εξυπηρετήσουν άλλες επιχειρηματικές ανάγκες τους.
Και βέβαια, είναι χοντρές ψευτιές οι λεονταρισμοί του Βρούτση περί «τήρησης της νομιμότητας και μηδενικής ανοχής στην ανομία». Δε χρειάζεται ν’ ανατρέξουμε σ’ αυτά που κάθε εργαζόμενος γνωρίζει. Αρκεί να σημειώσουμε ότι οι έλεγχοι κάθε χρόνο μειώνονται, γιατί μειώνεται το προσωπικό του ΙΚΑ, αλλά και γιατί εξασθενίζει και η πολιτική βούληση. Περίπου 75.000 έλεγχοι είχαν γίνει το 2009 (τελευταίο «προμνημονιακό» χρόνο), στους περίπου 38.000 έπεσαν το 2012!
Ακόμη, όμως, κι αν η τρόικα δεχτεί το ευχολόγιο του Βρούτση, πώς θα καλυφτεί το υπόλοιπο «δημοσιονομικό κενό»; Είναι δεδομένο ότι θα χτυπήσουν τα εφάπαξ. «Από 1/1/2014 με την εφαρμογή του μαθηματικού τύπου εξορθολογίζεται το σύστημα και πράγματι εδώ θα υπάρχει μια απομείωση του εφάπαξ. Δεν είμαι έτοιμος να πω ποσοστό. Θα προσπαθήσουμε να είναι όσο το δυνατόν πιο ήπια η προσαρμογή», δήλωσε ο Βρούτσης. Είναι επίσης βέβαιο ότι θα μειωθούν ξανά οι επικουρικές συντάξεις. Αυτά, όμως, ήταν προϋπολογισμένα. Αρα, θα χτυπήσουν και τις κύριες συντάξεις, για να πιάσουν το στόχο που θα συμφωνήσουν με την τρόικα.
Οι πρώτες συντάξεις που θα χτυπηθούν είναι μάλλον αυτές του πρώην ΤΕΒΕ, με πρόσχημα την άσχημη οικονομική κατάσταση του Ταμείου. Ο λογαριασμός, όμως, δε θα βγει, γι’ αυτό θα έχουμε και άλλες «στοχευμένες παρεμβάσεις». Ηδη διοχετεύονται σενάρια για μείωση στις συντάξεις όσων βρίσκονται κάτω από τα γενικά όρια, καθώς και για μειώσεις συντάξεων στα λεγόμενα «ευγενή ταμεία». Μιλώντας στις 21 Οκτώβρη σε συνέδριο του ΣΕΤΕ, ο Στουρνάρας έδωσε μια γενική περιγραφή των σχεδιαζόμενων ανατροπών, λέγοντας με νόημα: «Υπάρχουν περιθώρια στοχευμένων περικοπών σε δαπάνες καταργώντας, π.χ. κοστοβόρες εξαιρέσεις στο ασφαλιστικό σύστημα από τους γενικούς κανόνες, εξαιρέσεις που δεν είναι κοινωνικά δίκαιες και χωρίζουν τους πολίτες σε πατρίκιους και πληβείους».
Ολοι στο στόχαστρο
Η κυβερνητική προπαγάνδα, εφαρμόζοντας το δόγμα «διαίρει και βασίλευε», καθησυχάζει τους χαμηλοσυνταξιούχους, λέγοντάς τους με νόημα πως αυτοί δεν έχουν να φοβούνται τίποτα, γιατί το «νοικοκύρεμα» θα αφορά μόνο τους «πατρίκιους» του ασφαλιστικού συστήματος. Η πείρα, βέβαια, άλλα πράγματα δείχνει. Ποτέ δε χτυπήθηκαν οι «πατρίκιοι» χωρίς να χτυπηθούν ταυτόχρονα και οι «πληβείοι». Και η λογική λέει πως όπως στην παραγωγή υπάρχουν διαφοροποιήσεις ανάμεσα στους εργάτες (κλάδοι, ειδικότητες, δημόσιος ή ιδιωτικός τομέας), όπως επίσης και ανάμεσα σε εργάτες και ασφαλισμένους άλλων κατηγοριών (ελευθεροεπαγγελματίες κτλ.), έτσι και στην ασφάλιση θα υπάρχουν πάντοτε διαφοροποιήσεις. Αυτό που συμβαίνει χρόνια τώρα δεν είναι κάποιο κλείσιμο της ψαλίδας, αλλά μια συνεχής μετατόπιση όλων των συντάξεων προς όλο και κατώτερα επίπεδα.
Το δεύτερο που πρέπει να επισημανθεί είναι πως οι νόμοι Λοβέρδου-Παπακωνσταντίνου δεν πρόκειται να παραμείνουν ως έχουν, παρά τον αντιασφαλιστικό τους χαρακτήρα. Θα αλλαχτούν σε ακόμη πιο αντιασφαλιστική κατεύθυνση, με μείωση όλων των συντάξεων. Αλλωστε, περιέχουν μέσα τους το σπέρμα των συνεχών αντιασφαλιστικών ανατροπών. Αυτές οι ανατροπές δε θ’ αργήσουν. Το μόνο που δεν είναι γνωστό είναι η ακριβής διαδρομή που θα ακολουθηθεί. Εχει, όμως, καμιά σημασία αυτό, όταν οι ανατροπές είναι παραπάνω από σίγουρες;
Τη βεβαιότητα νέων, ευρέων αντιασφαλιστικών ανατροπών μας τη δίνει πρώτο η κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα Ταμεία και δεύτερο τα όσα προβλέπονται στο Μνημόνιο και τις επικαιροποιήσεις του.
Υπό χρεοκοπία
Τα ασφαλιστικά ταμεία βρίσκονται διαρκώς υπό χρεοκοπία, ενώ η κρίση επιτάχυνε αυτή την πορεία κατάπτωσης. Επιγραμματικά, οι αιτίες που επιταχύνουν τη χρεοκοπία είναι οι εξής:
– Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών λόγω του καλπασμού της ανεργίας, αλλά και της συνεχούς μείωσης των μισθών.
– Εκρηξη της αδήλωτης εργασίας, της εισφοροδιαφυγής και της εισφοροκλοπής.
– Αδυναμία των μεσαίων στρωμάτων, λόγω της κρίσης, να ανταποκριθούν στις ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις.
– Κλοπή και των τελευταίων αποθεματικών με το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους.
– Συνεχής μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, ακόμη και πέρα από τα μνημονιακά όρια. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο προσχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού για το 2014 η κυβέρνηση μείωσε τη χρηματοδότηση των Ταμείων κατά 2,1 δισ. ευρώ (κάπως έτσι θα προκύψει το «πρωτογενές πλεόνασμα»).
Οι συνεχείς μειώσεις των συντάξεων και οι αυξήσεις των ορίων ηλικίας επέφεραν μεν πλήγματα στους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, όμως δεν επέφεραν καμιά ισορροπία στους ισολογισμούς των Ταμείων. Δεν μπορούν, δηλαδή, να αντιρροπήσουν τη μεγάλη πτώση των εσόδων τους και την απουσία αποθεματικών λόγω καταλήστευσης. Κάπως πρέπει να καλυφθούν τα ελλείμματα που δημιουργούνται. Υπάρχει περίπτωση να τα καλύψει το κράτος; Την απάντηση δίνουν τα Μνημόνια.
Απαγορεύεται η στήριξη των Ταμείων
Τα Μνημόνια δεν αφήνουν αμφιβολία ότι ο στόχος τους είναι η παραπέρα καταλήστευση κάθε περιουσιακής ικμάδας των ασφαλιστικών ταμείων. Διαβάστε και φρίξτε: «Η κυβέρνηση θα διασφαλίσει ότι τα περιουσιακά στοιχεία της κοινωνικής ασφάλισης συμπεριλαμβανόμενης και της ρευστότητας που προκύπτει από τη συνεχιζόμενη ανταλλαγή χρέους, θα επενδύονται σε έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου, καταθέσεις στο υπουργείο Οικονομικών ή οποιοδήποτε άλλο μέσο περιορίζει το δημόσιο χρέος»! Τα Ταμεία δεν επιτρέπεται ούτε την περιουσία τους να ρευστοποιήσουν για ν’ ανταποκριθούν στις ανάγκες καταβολής συντάξεων και λοιπών παροχών. Τα πάντα δεσμεύονται προς όφελος των δανειστών!
Μπορεί οι συντάξεις και οι υπόλοιπες ασφαλιστικές παροχές να βρίσκονται διαρκώς στην κλίνη του Προκρούστη, κυβέρνηση και τροϊκανοί όμως είναι πολύ… «λαρτζ» όταν πρόκειται για τις ανάγκες του κεφαλαίου, υποσχόμενοι μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, σε βάρος των ασφαλισμένων: «Θα θεσπίσουμε νομοθεσία για τη μείωση των εισφορών κοινωνικής ασφάλισης για τους εργοδότες στο ΙΚΑ κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες και θα λάβουμε μέτρα για να διασφαλίσουμε ότι η μείωση αυτή δεν θα έχει δημοσιονομική επίπτωση». Τι σημαίνει ότι η μείωση κατά πέντε μονάδες των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών δε θα έχει δημοσιονομική επίπτωση; Σημαίνει ότι όχι μόνο δε θα την καλύψει ο κρατικός προϋπολογισμός, αλλά αυτή δεν πρέπει να καταγραφεί ούτε ως έλλειμμα στο ΙΚΑ (διότι το όποιο έλλειμμα του ΙΚΑ μετράει στο έλλειμμα της λεγόμενης γενικής κυβέρνησης). Αρα, η μείωση των εσόδων από την κατά πέντε μονάδες μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών πρέπει να ισοφαριστεί με ισόποση μείωση δαπανών της ασφάλισης, δηλαδή μείωση συντάξεων και λοιπών ασφαλιστικών παροχών.
Στην τελευταία επικαιροποίηση του Μνημόνιου (Μάης 2013), στο σημείο 2.5.4 διαβάζουμε: «Η κυβέρνηση θα εξασφαλίσει τη συνεχή ισορροπία μεταξύ ασφαλιστικών και παροχών». Πώς θα εξασφαλιστεί αυτή η ισορροπία; Σαν άμεσο μέτρο αναφέρεται η μεταφορά «νωρίτερα, τον Ιούνιο του 2014, της έναρξης ισχύος του δεσμευτικού μηχανισμού (για τις επικουρικές συντάξεις) που έχει ήδη νομοθετήσει για να τεθεί σε ισχύ από το 2015».
Εκείνο που μετράει εδώ είναι η λογική. Μόλις βλέπουν μια απόκλιση (επειδή πέφτουν τα έσοδα των Ταμείων, για τους λόγους που περιγράψαμε παραπάνω), σπεύδουν να πετσοκόψουν συντάξεις. Κι ας υπήρχε διαφορετική νομοθετική πρόβλεψη. Το ίδιο θα γίνει και με τις κύριες συντάξεις, γιατί τα έσοδα των Ταμείων εξακολουθούν να κατρακυλούν.
Θέλετε να το δούμε και σε ευρύτερη βάση; Η ίδια επικαιροποίηση του Μνημόνιου αναφέρει ρητά ότι αν υπάρξει υστέρηση στα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις «ο στόχος του πρωτογενούς πλεονάσματος θα αυξηθεί με άμεση ισχύ κατά 50% του ελλείμματος των εισπράξεων, και θα πρέπει να επιτευχθεί μέσω των περικοπών στις τρέχουσες δαπάνες της γενικής κυβέρνησης». Σε απλά λόγια αυτή η ρύθμιση επιβάλλει κάθε φορά που δεν πιάνουν τους στόχους των ιδιωτικοποιήσεων (όπως συμβαίνει φέτος, με την αποτυχία πώλησης της ΔΕΠΑ), η κυβέρνηση θα πρέπει να εξασφαλίζει αμέσως το μισό της απώλειας με ισόποση αύξηση του πρωτογενούς πλεονάσματος, μέσω μείωση των δαπανών της γενικής κυβέρνησης. Να γιατί η Κοινωνική Ασφάλιση, ως πυλώνας της γενικής κυβέρνησης, είναι αυτή που θα κληθεί να πληρώσει το μάρμαρο και των υστερήσεων στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων.
Θυμίζουμε ότι τα λεφτά από τις ιδιωτικοποιήσεις πηγαίνουν κατευθείαν και ολόκληρες στον ειδικό λογαριασμό για την αποπληρωμή του χρέους, στον οποίο επίσης πρέπει να πηγαίνει «και τουλάχιστον το 30% των απροσδόκητων εσόδων». Η κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να εκταμιεύσει ούτε σεντ απ’ αυτόν τον λογαριασμό για να μπαλώσει τρύπες. Επομένως, τα ελλείμματα που συσσωρεύονται στα ασφαλιστικά ταμεία θα οδηγήσουν με μαθηματική ακρίβεια σε νέες αντιασφαλιστικές ανατροπές, με χτύπημα των κύριων συντάξεων.
Από την κακομοιριά στην αντεπίθεση
Η εργατική τάξη δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα ν’ αποσοβήσει καμιά ανατροπή στο μέτωπο των κοινωνικοασφαλιστικών της δικαιωμάτων. Ακόμη και τότε που ματαίωσε το σχέδιο Γιαννίτση, απλά κέρδισε λίγο χρόνο. Δεν ακύρωσε προηγούμενες ανατροπές, όπως δεν ακύρωσε και τις επόμενες. Ρέππας, Πετραλιά, Λοβέρδος-Παπακωνσταντίνου έφεραν μεγάλες ανατροπές, οι οποίες ενδιάμεσα συμπληρώνονταν από σειρά νομοθετημάτων, τα οποία πάντοτε αφαιρούσαν δικαιώματα. Ουδέποτε κερδήθηκε κάτι τα 23 χρόνια που πέρασαν από την πρώτη σαρωτική επίθεση, με το νόμο 1902/90 της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ολα αυτά τα χρόνια επικράτησε και συνεχίζει να επικρατεί μια ταξική κακομοιριά, η οποία δεν εμφανίζεται μόνο στον τομέα της τακτικής, αλλά κυριαρχεί και στον τομέα των διεκδικήσεων.
Στην τακτική, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ακολουθεί πάντοτε μια γραμμή μάχης οπισθοφυλακών. Ολα είναι προδιαγεγραμμένα: το εργατικό κίνημα θα ηττηθεί, δεν μπορεί εξ ορισμού –λένε– να νικήσει μια κυβέρνηση. Ετσι, μέχρι να ψηφιστεί το εκάστοτε αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, πλακώνονται στα παζάρια με τους υπουργούς, βοηθάνε λίγο και οι «φίλοι» βουλευτές, προσπαθώντας ν’ αλλάξουν κάποιες επιμέρους διατάξεις, οριακού συνήθως χαρακτήρα. Και καμαρώνουν κιόλας, ότι κατάφεραν να μειώσουν την έκταση της επίθεσης! Οπως είναι γνωστό, σε μια επόμενη φάση της αντιασφαλιστικής επίθεσης περνάνε και αυτά τα λίγα που είχαν αποτρέψει.
Η εργατική τάξη συμμετέχει μοιρολατρικά σ’ αυτή την αναποτελεσματική μάχη οπισθοφυλακών, ενώ τη μέρα που ένα νομοσχέδιο ψηφίζεται στη Βουλή σταματά και κάθε κινητοποίηση. Η μοιρολατρία δεν πηγάζει μόνο από την παγιωμένη τακτική της μάχης οπισθοφυλακών. Πηγάζει και από το γεγονός ότι εδώ και δεκαετίες η εργατική τάξη δεν έχει έχει πρόγραμμα ασφαλιστικών διεκδικήσεων. Ετσι, τρέχει πίσω από τις αντιασφαλιστικές ανατροπές των κυβερνήσεων, σαν ένα τρομαγμένο κοπάδι που προσπαθεί να σωθεί. Το αποτέλεσμα είναι τα τελευταία χρόνια να κυριαρχεί το ερώτημα «με πιάνει εμένα;» και η υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης να έχει μετατραπεί σε ατομική λοταρία. Ο καθένας και η καθεμιά κοιτάζει να δει αν σώθηκε.
Μ’ αυτόν τον τρόπο, μια ολόκληρη γενιά νέων εργατών και εργατριών δεν έχει καν ασφαλιστική συνείδηση. Χτυπημένη από την ανεργία, απογοητευμένη, βλέποντας τις ασφαλιστικές προϋποθέσεις να γίνονται ολοένα και χειρότερες, υποτάσσεται στο δόγμα «εγώ δε θα πάρω ποτέ σύνταξη» και γίνεται εύκολη λεία για το σύγχρονο δουλεμπόριο της μαύρης εργασίας. Αυτοί που θα έπρεπε να είναι η ατμομηχανή των ταξικών αγώνων, θεωρούν ότι η Κοινωνική Ασφάλιση δεν τους αφορά και έτσι δεν ενημερώνονται, δεν ψάχνονται σε ταξική κατεύθυνση, δεν έχουν προγραμματική άποψη.
Πώς θα ξεφύγει η εργατική τάξη απ’ αυτή την ταξική κακομοιριά; Το ερώτημα μόνο μια απάντηση παίρνει. Η εργατική τάξη θα ξεφύγει από την κακομοιριά αν αποκτήσει ταξική ασφαλιστική συνείδηση. Ταξική ασφαλιστική συνείδηση δεν σημαίνει μόνο (ούτε κυρίως) «πρέπει να ασφαλιστώ». Ταξική ασφαλιστική συνείδηση σημαίνει κατανόηση της φύσης της Κοινωνικής Ασφάλισης και συσπείρωση γύρω από μια προγραμματική βάση η οποία μπορεί να δημιουργήσει τους όρους της ταξικής αντεπίθεσης.
Οι εργάτες είναι οι παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου. Είναι ταυτόχρονα τα υποζύγια της φορολογίας. Γι’ αυτό και η Κοινωνική Ασφάλιση δεν είναι παραχώρηση του κράτους, δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα λογιστικών υπολογισμών. Η Κοινωνική Ασφάλιση είναι δικαίωμα που απορρέει από τη θέση των εργατών ως παραγωγών του κοινωνικού πλούτου. Γι’ αυτό και πρέπει να απαιτήσουν πλήρη ασφάλιση για όλους και πλήρη χρηματοδότησή της από τους καπιταλιστές και το κράτος τους. Ούτε βήμα πίσω απ’ αυτό το θεμελιώδες προγραμματικό αίτημα. Ας κόψουν το λαιμό τους να βρουν τα κονδύλια που απαιτούνται για την Ασφάλιση.
Τα αποτελέσματα της ταξικής κακομοιριάς τα έχουμε δει. Αν αυτή συνεχιστεί, θα έχουμε ακόμα πιο δυσμενή αποτελέσματα και σύντομα μάλιστα. Είναι καιρός να διερευνήσουμε τα όρια της ταξικής αντεπίθεσης. Μπορεί να χάσουμε τις πρώτες μάχες, αλλά όταν έχουμε όραμα δε θα σταματήσουμε. Θα συνεχίσουμε μέχρι να κερδίσουμε, όπως κάνει κάθε συνειδητό κίνημα.
