Ο Παύλος ζει, τσακίζει τους ναζί!
Τη Χρυσή Αυγή – η αστική η τάξη την καθοδηγεί
Οχι στην έκδοση των αγωνιστών Ahmet Duzgun Yuksel και Erdogan Cakir
Ρουπακιά, ρουπακιά ΚΑΙ στο Μαλανδρίνο τουφεκιά
Μωράν, μικράν, κατάπτυστον/ ψυχήν έχουν αι μάζαι,/ ιδιοτελή καρδίαν/ και παρειάν αναίσθητον/ εις τους κολάφους (Κ. Καρυωτάκης, «Εις Ανδρέαν Κάλβον») – Οι νιτσεϊσμοί σε τούτη δα την εποχή, θολώνουν την αλήθεια…
18-9-13: Οι δούλοι των αφεντικών δολοφονούν τον Παύλο Φύσσα – 20-9-13: Τα αφεντικά δολοφονούν 50χρονο εργάτη-μετανάστη στη Λ. Μαραθώνος
Να κάνεις πλερωμένο φονικό/ για ξένα και για ντόπι’ αφεντικά./ Τα πάντα πράξε και τα πάντα πούλα,/ σαν έχεις του εθνικόφρονα τη βούλα (από την «Απανταχούσα» του «Ελεύθερου Κόσμου» – Κ. Βάρναλη)
Οχι, ρε Γιάννη Αγγελάκα/ δε δίνω μία/ ούτε κάνω το μαλάκα/ τι λες τώρα για τη «βία»
Το κίνημα έχει σηκώσει ξανά και ξανά κεφάλι άσχετα από τη βιολογική (ή και πολιτική) αντοχή του καθενός
ΚΑΙ στη βουλή οι νεοναζί «εξαφανίστηκαν» (Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου) για να σπρώξουν τους εφοπλιστές
♦ Εσύ μπορεί να δουλεύεις, μα η τύχη σου κοιμάται…
♦ Εκτός από ΧΤ-ΙΚΕΑρικα κεφτεδάκια και ΧΤ-ΙΚΕΑρικοι μισθοί.
♦ Που να πάρει χαμπάρι η Λιάνα (Ριζοσπάστης, 22-9-13), ότι ο Παύλος Φύσσας ήταν ΕΡΓΑΤΗΣ.
♦ Στο πλάι (προ καιρού) με δηλώσεις τους, άμεσα ή έμμεσα, υπέρ τη Χρ. Αυγής οι: Νίκος Βέρτης – Π. Γαϊτάνος – Στ. Γονίδης – Σ. Ρουβάς – Ν. Σφακιανάκης (άπαντες/άπασες οι ψυχές…).
♦ Και βέβαια, να τη η συνέχεια της θεωρίας των δυο άκρων με το ντοκιμαντέρ του Πετρίτση για τον Μπακογιάννη, ώστε να μην αμφισβητείται το μονοπώλιο της αστικής βίας αυστηρώς και διά ροπάλου, σφαιρών, μαχαιρωμάτων, οικονομικής ανέχειας και λοιπών… δημοκρατικών δυνάμεων (Πέμπτη, 26-9-13).
♦ Να τον χαίρονται τον Ταρίκ Αλί οι ντόπιοι υποστηριχτές του: «Ο Σύριζα δεν πρέπει να τα σπάσει με την Ευρωπαϊκή Ενωση» (avgi.gr, 23-9-13).
♦ Τι έγινε, ρε παιδιά; Ο λαλίστατος (και μόνος) Κ(λ)άιν μάιν δε δήλωσε τίποτα για τη δολοφονία του Π. Φύσσα;
♦ Προκλητική η «αρχειοθήκη» της παρανοίας (;).
♦ Ενισχύθηκαν οι (αυτοαποκαλούμενες) ταξικές δυνάμεις στο μέταλλο (ΠΟΕΜ), μας πληροφορεί ο Ριζοσπάστης, 24-9-13. Ε, και; Τοξικές ήταν, τοξικές παραμένουν.
♦ Δεν πανηγύρισαν οι Συριζίστας για την τρίτη θέση του «Die Linke».
♦ Ηταν Σεπτέμβρης του 1968 όταν ο Βάρναλης τέλειωνε το θεατρικό «Ατταλος ο τρίτος».
♦ Η Ολγα (δεν) Τρέμη όταν αποκαλεί κύριο τον τοπικό φασίστα της Νίκαιας (δελτίο ειδήσεων 8.00μμ, MEGA, 24-9-13)
♦ Ανακάλυψε και ο Αντέννα αυτούς που «ανακάλυψαν πρόσφατα τον κώδικα της Χρ. Αυγής» (δελτίο ειδήσεων 8.00μμ, 24-9-13). Καλά ο Θεμα-θεμοφασίστας δεν είχε ναζί προσκεκλημένους στο κανάλι αυτό; Μας δουλεύει ο άντε…ένας; Ή μας προκαλεί;
♦ Επικροτώντας το Γ. Αγγελάκα ο Δ. Κανελλόπουλος (ΕφΣυν, 24-9-13) σημειώνει: «Δεν έχει άδικο, μόνο με επιχειρήματα κάτι τέτοια». Απόνα γραφείο πολλά τραγούδια κατά της –αόριστης–χωρίς πρόσημο βίας λέγονται. Με την –τυπική– αυτή λογική στο Β’ Παγκόσμιο οι αντάρτες του Ε.Λ.Α.Σ. θάπρεπε να κάνουν… διάλογο με τα ναζιφασιστικά στρατεύματα (κάποιους «μυστήριους» της εποχής μας θυμίζει ο κύριος αυτός…).
♦ «Κανείς δεν μπορεί να επιχαίρει όταν ένα κόμμα όπως ο Σύριζα που μόλις ένα χρόνο πριν εξέφρασε πολιτικά τη λαϊκή οργή "προσαρμόζεται" τόσο σύντομα στις προϋποθέσεις μιας εξ ολοκλήρου ενδοσυστημικής κοινοβουλευτικής στρατηγικής και απεμπολεί τα ό-ποια ριζοσπαστικά προγραμματικά και άλλα στοιχεία το έφεραν σε μια τέτοια θέση» (περιοδικό «Εκτός Γραμμής», ΑΡΑΝ, τεύχος 33, Ιούλιος 2013). Ξέραμε ότι υπήρχαν «συνιστώσες μέσα στο Σύριζα». Φαίνεται ότι υπάρχουν συνομιλούντες και συνιστώσες ΚΑΙ εκτός…
♦ Λάδι προσπαθεί να βγάλει ο Γ. Δελαστίκ τα κεφάλια της Χρυσής Αυγής (ξεπέρασε και τα πρώην αφεντικά ή μάλλον «his master’s voice»)…
♦ «(Ενώ) το Ισραήλ κυκλώνει τους κατοίκους της Γάζας, η Παλαιστινιακή Αρχή τους αρνείται διαβατήριο» (βίντεο από το σάιτ του Gilad Atzmon).
♦ «Οι σκληρότητες της εξουσίας είναι που ρίχνουν λίπασμα και θρέφουν τον πόλεμο των φτωχών ενάντια στους πλούσιους. Οι άνθρωποι που τους εμπιστευόμαστε προσωρινά μια εξουσία ποτέ δε θα λογάριαζαν στα σοβαρά ότι μπορεί να εξελιχθεί μια αδικία που γίνεται σε έναν άνθρωπο του λαού. Ο φτωχός, αυτός που είναι υποχρεωμένος κάθε μέρα να κερδίζει το καθημερινό του ψωμί, δεν έχει καιρό ν’ αγωνιστεί, ειν’ αλήθεια. Μα μπορεί να μιλά και βρίσκει πρόθυμα άλλους να τον ακούσουν, καρδιές που κι αυτές έχουν υποφέρει για να τον νιώσουν. Μια ανισότητα, μια αδικία πολλαπλασιάζεται αφάνταστα ανάλογα με τον αριθμό εκείνων που καταλαβαίνουν ότι έγιναν θύματά της. Και το καζάνι βράζει. Αλλά ακόμη κι αυτό δεν είναι τίποτα. Το κακό που θα προκύψει είναι πολύ πιο μεγάλο. Αυτές οι αδικίες διατηρούν στην ψυχή του λαού ένα σιωπηλό μίσος απέναντι σε κάθε εξουσία και στους κοινωνικά ανώτερους. Ο αστός γίνεται έτσι και παραμένει ο εχθρός του φτωχού, αυτός που τον κάνει παράνομο, που τον οδηγεί στην απάτη και στην κλοπή. Για τον φτωχό, η κλοπή δεν είναι πια μια παρανομία, έν’ αμάρτημα, ένα έγκλημα, αλλά γίνεται εκδίκηση. Αν για ν’ αποδώσει τάχα δικαιοσύνη, κάποιος αξιωματούχος κακομεταχειρίζεται τους φτωχούς και παραβιάζει τα αποχτημένα δικαιώματά τους, πώς μπορού-με να απαιτούμε από τους δύστυχους πεινασμένους υποταγή στην ποινή τους και σεβασμό απέναντι στην ξένη ιδιοκτησία;… Κι ύστερα υπάρχουν άνθρωποι που ποτέ δεν μέτρησαν τον πόνο που υπάρχει γύρω τους, υπάρχουν άνθρωποι που σου μιλούν για τις υπερβολές της εκδικητικότητας του λαού!!! Μα, από τη στιγμή που η κυβέρνηση προξενεί πιότερη δυστυχία από ευημερία, το γεγονός ότι παραμένει στην εξουσία οφείλεται μόνο στην τύχη. Από τη στιγμή που θα την ανατρέψει ο λαός, θα ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τον τρόπο που ξέρει. Ο ηγέτης πρέπει πάντα να σκέφτεται πως η Δικαιοσύνη επινοήθηκε από τους φτωχούς, πρώτα γι’ αυτούς κι ύστερα για οτιδήποτε άλλο…» (Ονόριος δε Βαλζάκ, «Ο επαρχιώτης γιατρός», υπογράμμιση δική μας).
Βασίλης
