Αστραψαν και βρόντηξαν οι λαφαζανικοί του ΣΥΡΙΖΑ. «Πως Γ. Βαρουφάκης και Τζ. Γκαλμπρέιθ "μεταλάσσουν" τον ΣΥΡΙΖΑ σε "αμερικανόφιλο" κόμμα» ήταν ο τίτλος του οργισμένου σχολίου που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Iskra.gr, μέσω της οποίας διοχετεύεται ο ιδεολογικοπολιτικός λόγος αυτής της φράξιας. Αξίζει τον κόπο να δημοσιεύσουμε τις τρεις πρώτες παραγράφους του σχολίου:
«Αν μέχρι πρότινος διετείνετο κάποιος ότι θα μπορούσαν οι New York Times να ασχοληθούν με τον ΣΥΡΙΖΑ και πολύ περισσότερο να φιλοξενήσουν άρθρο υπό τον τίτλο "Μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να σώσει την Ελλάδα", θα εθεωρείτο , περίπου, τρελλός.
Κι όμως, οι New York Times , σύμφωνα με πληθώρα ιστοσελίδων, δημοσιεύουν απλόχερα άρθρο υπό αυτόν τον "προκλητικό" τίτλο, των Γιάννη Βαρουφάκη και Τζέημς Γκαλμπραίηθ.
Το εξαιρετικά εντυπωσιακό με το κείμενο των Γ. Βαρουφάκη και Τ. Γκαλμπραίηθ είναι ότι, προκειμένου να γίνουν "πειστικοί" για το σωτήριο ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ , μετατρέπουν τον τελευταίο σε ένα περίπου "φιλοαμερικανικό" κόμμα, αν όχι και ένα κόμμα του οποίου η άνοδος στην κυβέρνηση θα συνιστά ευλογία για τις ΗΠΑ».
«Θα μπορούσαμε, ίσως, να προβούμε και σε άλλους αρνητικούς σχολιασμούς, για το επίμαχο άρθρο, για όσα γράφουν σχετικά με τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με την ευρωζώνη και την ΕΕ , θα περιμένουμε, όμως, να δούμε ολόκληρο το κείμενο των συγγραφέων», είναι η κατακλείδα του σχολίου. Είναι απορίας άξιο, όμως, γιατί οι της Iskra.gr δεν κατέφυγαν στην ιστοσελίδα των New York Times, όπου θα έβρισκαν δημοσιευμένο το πόνημα των Γκαλμπρέιθ-Βαρουφάκη, στην προβεβλημένη στήλη «The Οpinion Ρages». Μάλλον θέλησαν να δώσουν μια ευκαιρία στους προεδρικούς του ΣΥΡΙΖΑ να βγάλουν κάποια καταγγελία διαφοροποιούμενοι από τους αρθρογράφους.
Πώς διάολο βρέθηκε ο προβεβλημένος Τζέιμς Γκαλμπρέιθ να συνεργάζεται με τον γνωστό έλληνα παπαρολόγο (εξού και το προσωνύμιο Μπαρουφάκης); Επαγγελματίες είναι οι άνθρωποι κι όταν πληρώνονται κάνουν τη δουλειά τους. Ποιος βρήκε τον άλλο ή αν συναντήθηκαν μέσω μεσάζοντα δεν το γνωρίζουμε κι ούτε έχει καμιά σημασία. Ο Τζ. Γκαλμπρέιθ δεν μας είναι άγνωστος στην Ελλάδα. Εχει διατελέσει σύμβουλος και του Γιωργάκη, είχε χειροκροτήσει ως αναγκαία τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα των αρχών του 2010 και ήταν απ’ αυτούς που ζητούσαν να φτιαχτεί ο Μηχανισμός Στήριξης (που οδήγησε στο Μνημόνιο). Ενάμιση χρόνο μετά εκείνη την επίσκεψή του, εξηγούσε ο ίδιος στο «Βήμα» (16.10.2011) τις απόψεις του, διαφωνώντας μόνο στο ότι δεν έγιναν όσα έπρεπε:
«Επισκέφτηκα την Ελλάδα για μερικές ημέρες και είχα μια σειρά συναντήσεων τον Ιανουάριο του 2010. Προχώρησα τότε σε μια δήλωση προς τους εκπροσώπους τού Τύπου, η οποία αντανακλούσε και το περιεχόμενο των συζητήσεών μου με την ελληνική κυβέρνηση. Είχα πει ότι η κυβέρνηση αξίζει την αλληλεγγύη των ελλήνων πολιτών, καθώς προχωρεί σε ένα δύσκολο μονοπάτι, το οποίο έχει επιβληθεί απ’ έξω προς την Ελλάδα. Είχα τονίσει ότι δεν υπάρχει τρόπος να αποφευχθούν οι θυσίες και ότι το μοναδικό ζήτημα ήταν το πώς θα ελαχιστοποιηθούν, πώς θα γίνει η διαχείρισή τους και πώς θα αξιοποιηθούν, σημειώνοντας ότι οι περικοπές είναι σκληρές και ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν αυταπάτες επ’ αυτού. Ωστόσο, είχα σημειώσει ότι οι περικοπές δεν αποτελούν πολιτική ανάκαμψης, ούτε κατευνάζουν τις αγορές, ούτε επαναφέρουν τα επιτόκια σε λογικά επίπεδα. Η μόνη τους λειτουργία είναι η σκληρή δοκιμασία της ελληνικής κυβέρνησης και των πολιτών και συνεπώς η δοκιμασία τού αν η Ευρώπη είναι ή δεν είναι τελικά μια κοινότητα. Είχα επίσης τονίσει ότι με τα δρακόντεια μέτρα που ελήφθησαν, η Ελλάδα είχε καταφέρει να στερήσει από τα κέντρα των Βρυξελλών, της Φραγκφούρτης, του Παρισιού και του Βερολίνου κάθε δικαιολογία στην οποία μπορεί να κατέφευγαν για να μη βοηθήσουν τη χώρα. Ηδη από τότε θα έπρεπε η ανταπόκρισή τους να ήταν άμεση. Θα έπρεπε να εκδοθούν ευρωομόλογα, να εκδοθούν διμερή δάνεια και να απελευθερωθούν όσα κοινοτικά κεφάλαια είχαν ήδη προβλεφθεί για πολιτικές ανάπτυξης στην Ελλάδα. Τα ως σήμερα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους».
Ο Γιωργάκης έφυγε, αλλά ο Γκαλμπρέιθ δεν έμεινε χωρίς δουλειά. Τον είδαμε στις 8-9 Μάρτη να συμμετέχει στη διημερίδα που οργάνωσε το «μαγαζί» του Αρσένη και της Κατσέλη (ΙΝΕΡΠΟΣΤ), σε συνεργασία με το αμερικάνικο Ινστιτούτο Levy, που έχει ρίξει δίχτυα στην Ελλάδα. Στη διημερίδα το «κλου» ήταν η συμμετοχή του Τσίπρα. Συμμετείχε και ο Βαρουφάκης, αλλά χωρίς ιδιαίτερη προβολή. Και μόλις πριν λίγες μέρες, είδαμε τους Γκαλμπρέιθ-Βαρουφάκη να συμμετέχουν μαζί με τον Τσίπρα σε εκδήλωση που οργάνωσε το συριζικό «Ινστιτούτο Ν. Πουλαντζάς» στη Θεσσαλονίκη. Αμέσως μετά γύρισαν στην Αμερική και δημοσίευσαν στους New York Times το άρθρο με τίτλο «Μόνο η Αριστερά μπορεί να σώσει την Ελλάδα». Τι έλεγε, όμως, αυτό το άρθρο; Υποστήριζε πως ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η ΕΕ, ούτε το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο πρέπει να φοβούνται από μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί μόνο να κερδίσουν έχουν απ’ αυτή. Ιδού τα χαρακτηριστικότερα αποσπάσματα:
«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η εναλλακτική λύση και ο κ. Τσίπρας τώρα έχει μια ευκαιρία να γίνει πρωθυπουργός. Αν το πετύχει, τίποτα ζωτικό δεν πρόκειται ν’ αλλάξει για τις ΗΠΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προτίθεται να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ ή να κλείσει τις αμερικάνικες στρατιωτικές βάσεις. Βέβαια, η αμερικάνικη εμπλοκή στην ελληνική δικτατορία του 1967-74 δεν έχει ξεχαστεί, και κάθε ελληνική κυβέρνηση θα διαφωνεί, φυσικά, σ’ ένα βαθμό με τις ΗΠΑ για τα θέματα της Μέσης Ανατολής. Αλλά το γεγονός είναι πως το πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα είναι με την Ευρώπη και ο κ. Τσίπρας δεν θέλει να ξεκινήσει διαμάχη με την Ουάσιγκτον.
Ο παγκόσμιος χρηματοπιστωτικός τομέας θα έβλεπε με τρόμο μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά οι τράπεζες και τα hedge funds γνωρίζουν ότι το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού χρέους κατέχουν οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ενώ το υπόλοιπο κρατείται από επενδυτές, γιατί γνωρίζουν ότι θα αποπληρωθεί. Το μεγάλο κεφάλαιο αναρωτιέται τι θα συμβεί σε άλλες χώρες, αν ένα αριστερό κόμμα κερδίσει στην Ελλάδα. Πρόκειται για φυσιολογική αντίδραση των τραπεζιτών. Αλλά θα αποτελούσε στρατηγικό, κοντόθωρο σφάλμα της αμερικανικής κυβέρνησης, αν υιοθετούσε μια ανάλογη στάση.
Πράγματι, αυτή τη στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως αποτελεί την καλύτερη ελπίδα της Ευρώπης. Οι Ελληνες ούτε θέλουν να εγκαταλείψουν το ευρώ ούτε να δουν την ευρωζώνη να διαλύεται. Γνωρίζουν επίσης ότι η προσέγγιση της Ευρώπης στην κρίση, με την όλο και πιο σκληρή λιτότητα και τα όλο και μεγαλύτερα δάνεια, έχει αποτύχει παταγωδώς.
Εάν αυτές οι πολιτικές δεν αλλάξουν, η συνολική κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας είναι επικείμενη. Οι βασικές απαιτήσεις για αλλαγή μπορούν να ικανοποιηθούν από τις υφιστάμενες ευρωπαϊκές συνθήκες. Περιλαμβάνουν μια αμοιβαιότητα στην εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, με τη μεσολάβηση της ΕΚΤ. Αναδιάρθρωση των ευρωπαϊκών τραπεζών από ένα Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας μετασχηματισμένο σε ευρωπαϊκό ισοδύναμο του Προγράμματος των ΗΠΑ μετά την κρίση. Ενα πρόγραμμα επενδύσεων και θέσεων εργασίας. Και μια πανευρωπαϊκή πρωτοβουλία για την αντιμετώπιση της κοινωνικής και της ανθρωπιστικής κρίσης, με την ενίσχυση της ασφάλισης των ανέργων, βασικές συντάξεις, εγγύηση των καταθέσεων και βασικών δημόσιων υπηρεσιών όπως η εκπαίδευση και η υγεία».
Νομίζουμε πως το άρθρο των Γκαλμπρέιθ-Βαρουφάκη δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Ανέλαβαν (όχι αζημίως) να «προμοτάρουν» τον ΣΥΡΙΖΑ στην αμερικάνικη (και όχι μόνο) κυβέρνηση. Ανέλαβαν να καθησυχάσουν τις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού ενόψει μιας ανάδειξης του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση. Να τις διαβεβαιώσουν ότι το ιμπεριαλιστικό στάτους δεν πρόκειται ν’ αλλάξει, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα το σεβαστεί σε όλες τις πλευρές του, ασκώντας πολιτική αποκλειστικά εντός της ΕΕ και της Ευρωζώνης, όπως και εντός του ΝΑΤΟ και σεβόμενος τα αμερικάνικα συμφέροντα στην Ελλάδα.
Γράφτηκε ότι Γκαλμπρέιθ και Βαρουφάκης είναι άτυποι οικονομικοί σύμβουλοι του Τσίπρα. Δεν το γνωρίζουμε και δεν μας ενδιαφέρει. Εκείνο που ξέρουμε είναι πως άνθρωποι σαν τον Γκαλμπρέιθ δεν κάνουν τέτοιες δουλειές τζάμπα. Πληρώνονται και μάλιστα αδρά για να συμμετάσχουν σε μια εκδήλωση και να γράψουν άρθρα-ύμνους. Γι’ αυτό και αλλάζουν αφεντικά με την ίδια ευκολία που αλλάζουν πουκάμισα. Ας βρουν οι διαμαρτυρόμενοι του ΣΥΡΙΖΑ πόσο τους πλήρωσε η προεδρική ομάδα.
Διαβάσαμε επίσης πρόσφατο ύμνο του Βαρουφάκη για τη συμπεριφορά του ΔΝΤ: «Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι η ΕΕ ενδιαφέρεται ελάχιστα για τη χρηστή χρήση των ευρωπαϊκών πόρων. Πολύ περισσότερο την ενδιαφέρει η εξασφάλιση της επικυριαρχίας της πτωχοτραπεζοκρατίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ηπείρου μας. Να άλλος ένας λόγος που το ΔΝΤ καταγγέλλει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις πρόσφατες εκθέσεις του και ετοιμάζει την έξοδό του από την Ευρώπη» (Hot Doc, A’ Ιουνίου 2013)!
Ο Μπαρουφάκης, ένας άσημος οικονομολόγος που έγινε φίρμα όταν υπογράφτηκε το Μνημόνιο, όπως και διάφοροι άλλοι παπαρολόγοι των ΜΜΕ και της «κάτω πλατείας», έχει «μεταναστεύσει» στις ΗΠΑ, όπου συμμετέχει σε διάφορα προγράμματα, πίσω από τα οποία υπάρχει πάντοτε το αμερικάνικο χρηματιστικό κεφάλαιο. Τυχαίο είναι ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε να υποστηρίζει την «αυτοκριτική» του ΔΝΤ, κάνοντας ότι δεν βλέπει τι ακριβώς κρύβεται πίσω από την όψιμη «αυτοκριτική» του ΔΝΤ;
Τυχαίο είναι ότι το περιοδικό «Επίκαιρα» (6.6.2013) ανέθεσε στον Γ. Δελαστίκ να φιλοτεχνήσει δισέλιδο ύμνο στη σημαντικότητα των «Ανεξαρτήτων Ελλήνων» και στην… «πολιτική ευφυΐα» του Καμμένου; Σ’ αυτόν τον ύμνο ο Δελαστίκ, μεταξύ άλλων, σημείωνε με νόημα: «Σε περίπτωση κυβερνητικής συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αυτονόητο είναι ότι ο Πάνος Καμμένος θα αναδειχθεί αυτοδικαίως ως ο πολιτικός εγγυητής του συστήματος (…) Επιπροσθέτως, ο Π. Καμμένος παραμένει πολιτικά προσανατολισμένος προς τις ΗΠΑ, σε αντίθεση με τη ΝΔ, η οποία υπό την ηγεσία Σαμαρά εκτελεί πειθήνια όλες τις εντολές και τις υποδείξεις της Γερμανίας. Υποτιθέμενη συμμετοχή των ΑΝΕΛ σε κυβέρνηση Τσίπρα αυξάνει τις πιθανότητες να ενισχύσουν οι Αμερικανοί μελλοντικά τους ΑΝΕΛ ως το πλησιέστερο προς τα συμφέροντά τους κόμμα της ελληνικής Δεξιάς, κάτι, βεβαίως, που θα διευρύνει την επιρροή τους».
Σαν πολλές… συμπτώσεις δεν μαζεύτηκαν;
