Οσο «υπεύθυνος» και συγκρατημένος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ στις ανακοινώσεις του για τη νέα συγκυβέρνηση τόσο ξεσαλωμένος δείχνει στις ανακοινώσεις και τις παρεμβάσεις του για το θέμα της αναθεώρησης του Κανονισμού της Βουλής, που αποτελεί ένα από τα σημεία της «προγραμματικής συμφωνίας» των τριών κομμάτων της συγκυβέρνησης. Χωρίς καν να έχει γίνει καμιά κίνηση από τη μεριά των κομμάτων αυτών (η Βουλή, άλλωστε, ακόμα δεν είχε συγκληθεί), ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να καταγγέλει «θεσμική εκτροπή», ενώ τριμελής αντιπροσωπεία βουλευτών του (Λαφαζάνης, Κουράκης, Δρίτσας) επισκέφτηκε τον Πολύδωρα, που τύποις εκτελεί χρέη προέδρου της Βουλής, μέχρι να ορκιστεί ο καινούργιος πρόεδρος, για να του «εκφράσει την δυσφορία της από την αιφνιδιαστική και εκτός θεσμικών προβλέψεων, εξαγγελία των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση να αλλάξουν τον Κανονισμό της Βουλής». Ο Βύρων, σαν έτοιμος από καιρό που λέει και ο ποιητής, «εξέφρασε “την έκπληξή του και κατ’ ακολουθίαν την αντίρρησή του για τυχόν τροποποιήσεις του κανονισμού χωρίς διαβούλευση μεταξύ όλων των κομμάτων της Βουλής, χωρίς την λειτουργία της Επιτροπής Κανονισμού και με αγνόηση του κοινοβουλευτικού όρου της επίτευξης της μέγιστης δυνατής συναίνεσης αν όχι ομοφωνίας”»!
Πρόκειται, βέβαια, για θέατρο. Ο Πολύδωρας είναι χολωμένος που ο Σαμαράς τον έγραψε κανονικότατα (όπως λέει, τον πείραξε περισσότερο που κανένας δεν τον ενημέρωσε και έμαθε τα σχετικά με την εκλογή του Μεϊμαράκη από την τηλεόραση) και ο ΣΥΡΙΖΑ συνεννοήθηκε μαζί του για να κάνει η αντιπροσωπεία του την επίσκεψη και να εισπράξει την «έκπληξη», ώστε να γίνει ο σχετικός προπαγανδιστικός ντόρος, μιας και η ανακοίνωση περί «θεσμικής εκτροπής», που έκανε η Κωνσταντοπούλου, πέρασε στο ντούκου από τα ΜΜΕ. «Ποια θεσμική εκτροπή και πράσιν’ άλογα», δήλωσε ο Βαγγέλας (Μεϊμαράκης) στον Παπαχρήστου των «Νέων», για να συμπληρώσει καρφώνοντας εύστοχα τον ΣΥΡΙΖΑ: «Οι αλλαγές στον Κανονισμό της Βουλής περιλαμβάνονται στο κείμενο της συμφωνίας των τριών κομμάτων και αν είναι μόνο σε αυτό το σημείο η κόντρα του ΣΥΡΙΖΑ, σημαίνει ότι όλο το υπόλοιπο κείμενο είναι εξαιρετικό».
Ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως να γνωρίζει κάτι για τις προθέσεις των κομμάτων της συγκυβέρνησης ως προς την αναθεώρηση του Κανονισμού της Βουλής ή ίσως να υποψιάζεται κάτι. Οτι δηλαδή θα του περιορίσουν τα δικαιώματα ως αξιωματική αντιπολίτευση. Γι’ αυτό και το τονίζει ιδιαίτερα αυτό: «Η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ/EKM υπογράμμισε στον Πρόεδρο της Βουλής τη ριζική αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ/EKM σε κάθε αλλαγή του Κανονισμού της Βουλής, που αγνοεί τις θεσμικές διαδικασίες, διαβουλεύσεις και συναινέσεις και έχει ως στόχο την υποβάθμιση του ρόλου της αντιπολίτευσης στη βουλή και ειδικότερα της αξιωματικής». Μένει να δούμε, όμως, αν αυτός ο περιορισμός θα γίνει υπέρ της κυβερνητικής πλειοψηφίας ή θα καμουφλαριστεί με διεύρυνση των δικαιωμάτων των κομμάτων της ελάσσονος αντιπολίτευσης, ώστε να ευνοηθούν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ και κατά συνέπεια η συγκυβέρνηση. Και βέβαια, η ανακοίνωση της πρόθεσης για αλλαγή του Κανονισμού της Βουλής, που έγινε με το κείμενο της «προγραμματικής συμφωνίας» δε συνιστά «θεσμική εκτροπή», όπως δήλωσε η Κωνσταντοπούλου. Δήλωση πολιτικής πρόθεσης είναι. Οπως ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά να μην αλλάξει ο Κανονισμός, έτσι και οι άλλοι έχουν δικαίωμα να ζητούν ν’ αλλάξει και διαθέτοντας μια μεγάλη πλειοψηφία ευελπιστούν ότι θα τον αλλάξουν. Αν τα κόμματα της συγκυβέρνησης ακολουθήσουν τις προβλεπόμενες διαδικασίες, θα κριθούν πολιτικά για το περιεχόμενο των αλλαγών που θα επιφέρουν, αλλά θεσμικά θα είναι εντάξει. Αλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν έτοιμος ν’ αρπάξει το μπόνους των 50 εδρών, αν έβγαινε πρώτο κόμμα. Πολιτικά θα κρινόταν γι’ αυτό, αλλά θεσμικά θα ήταν απολύτως εντάξει, αφού αυτό προβλέπεται από το νόμο. Οι 50 έδρες δε θα του κακόπεφταν, θα του κακοπέσει όμως τυχόν αναθεώρηση του Κανονισμού της Βουλής, που θα περιορίσει τα δικαιώματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που είναι ρυθμισμένα προκειμένου να ευνοούν τη λειτουργία του πάλαι ποτέ δικομματισμού.
Προς τι, λοιπόν, όλος αυτός ο εκνευρισμός των ΣΥΡΙΖΑίων, που παίρνει μορφή υστερίας; «Η εξαγγελία αυτή συνιστά από μόνη της θεσμική εκτροπή και αποτελεί ομολογία ότι στόχος είναι, και πάλι, η δημιουργία «Κυβερνητικής Βουλής», σε πλήρη αναντιστοιχία με τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς», δήλωσε η Κωνσταντοπούλου. Από πότε είναι «θεσμική εκτροπή» η ανακοίνωση τριών κομμάτων που έχουν 179 βουλευτές, ότι θα τροποποιήσουν τον Κανονισμό της Βουλής; Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει πολιτική καταγγελία, αλλά λέει όλες αυτές τις μπούρδες περί θεσμών, περί νομοθετικής εξουσίας που «ασκείται ανεξάρτητα από την εκτελεστική», περί «περιφρόνησης της συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθερίας συνείδησης και ψήφου των βουλευτών» κ.λπ.; Γιατί κατηγορούνται τα κόμματα της συγκυβέρνησης ότι «λησμόνησαν ακόμη και την κοινοβουλευτική παράδοση συναίνεσης των πολιτικών δυνάμεων σε οποιαδήποτε αλλαγή του Κανονισμού της Βουλής»;
Ολος αυτός ο καυγάς μας επιτρέπει ένα γενικότερο σχόλιο πάνω στη λειτουργία της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του πολιτικού της συστήματος, που δεν είναι παρά η δικτατορία της αστικής τάξης. Υπάρχει περίπτωση η πλειοψηφία της Βουλής να μη στηρίζει την κυβέρνηση που η ίδια έχει εκλέξει, εκτός βέβαια από τις περιπτώσεις που ξεσπά πολιτική κρίση;Ολη αυτή η κοροϊδία της κοινοβουλευτικής διαδικασίας δεν ενοχλεί τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον ενοχλεί ο τυχόν περιορισμός των προνομίων της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τον ενοχλεί τώρα που έχει αυτή τη θέση. Παλιότερα εξεστράτευε ενάντια στις προβλέψεις ενίσχυσης του δικομματισμού, που περιέχει ο Κανονισμός της Βουλής, και ζητούσε ενίσχυση των δικαιωμάτων των μικρότερων κομμάτων. Ο καυγάς γίνεται για το πάπλωμα, λοιπόν, και όχι για την ανύπαρκτη δημοκρατία.
