Πατάτες απάτες αυταπάτες
Φόβος και ανάθεση και κάργα αυταπάτη, μας έχουν από κάτω και μας τραβούν το μάτι
Λοιπόν, και πάλιν εκλογές, και πάλι κάποια ψήφος και η φανφάρα πλιο κρατεί με ήφος και με ύθος
Δεν έχουμε κυβέρνηση, μα κάθε είδους μέτρα, έλα λαέ στο δρόμο σου και πιάσε καμιά πέτρα
♦ «Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος ο Φρόιντ, μιλώντας στα τελευταία του έργα για την αποτελεσματικότητα της ψυχανάλυσης, ομολόγησε ότι όταν αυτή συγκριθεί με άλλες μεθόδους δεν είναι παρά μια πρίμα ίντερ πάρες. Το γεγονός είναι ότι και μετά τον ερχομό της ψυχανάλυσης, τα μέσα επέμβασης στην ψυχιατρική παραμένουν τόσο ανεπαρκή όσο ήταν και πριν. Το πρόβλημα που τίθεται σε αυτό το πεδίο ξεπερνάει πιθανώς τα πλαίσια τόσο των ψυχολογικών και φυσιολογικών μεθόδων θεραπευτικής όταν τις πάρει κανείς ξεχωριστά, όσο και των μεθόδων που αρκούνται να τις συνδυάσουν χωρίς να παίρνουν υπόψιν τις αντικειμενικές ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύσσεται ο ψυχοπαθής σαν κοινωνικό φαινόμενο και την ανάγκη επέμβασης στις ίδιες τις συνθήκες». (Ζωρζ Πόλιτζερ – «Το τέλος της ψυχανάλυσης» – Επιθεώρηση Τέχνης, Πρωτοχρονιά 1956).
♦ Να, λοιπόν που ο ποικιλώνυμος οπορτουνισμός φαντασιώνεται –ακόμα μια φορά– αριστερές στροφές και κυβερνήσεις… (με λαϊκή δεξιά και… μαγική ψήφο).
♦ Αν κοιτάξει κανείς την Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν της 24-4-2012 (περί Ευρώπης ο λόγος) και τις εκτιμήσεις του Π. Παπακωνσταντίνου στην Καθημερινή και στο Μάο.τζιαρ θα διακρίνει μια πραγματική κοινότητα θέσεων…
♦ Και που το πήρε το ποσοστό, τι το ‘κανε, κοινώς πού το ‘βαλε…
♦ Φυσικά πρέπει να συμπεριλάβουμε και τον Περισσό σ’ αυτούς που έδωσαν αέρα στα πανιά της Χρυσαύγουλης μπάζοντάς την καταρχήν σε μια απεργία (τέλος πάντων, έχουμε τις σοβαρές επιφυλάξεις μας για τον χαρακτηρισμό).
♦ Τις παπαριές του Νόρμαν Φίνκελστιν κατακεραυνώνει ο Γκίλαντ Ατζμοντ (βλέπε στο σάιτ του) με τίτλο «Λέει την αλήθεια ο Φίνκελστιν;» (ουδείς άσφαλτος που ‘λεγε και η λαϊκή αηδός, από το αηδία).
♦ «Οσο αφορά εμένα, είμαι απλά και μόνο μαθητής του Λένιν και σκοπός της ζωής μου είναι να γίνω άξιος μαθητής του… Ο μαρξισμός δεν αρνείται το ρόλο που έπαιξαν εξαιρετικές προσωπικότητες ή το ότι την ιστορία την φτιάχνουν οι άνθρωποι. Η αναγνώριση όμως της αξίας των προσωπικοτήτων δεν υπερβαίνει το γεγονός ότι μπόρεσαν σωστά να αντιληφθούν τις συγκεκριμένες καταστάσεις και πώς να τις αλλάξουν. Εάν δεν αντιληφθούν τις δεδομένες συνθήκες και προσπαθήσουν να τις αλλάξουν με βάση τη φαντασία τους, θα βρεθούν στη θέση του Δον Κιχώτη… Τα άτομα δεν αποφασίζουν. Οι αποφάσεις των ατόμων είναι πάντα ή σχεδόν πάντα μονόπλευρες… Σε κάθε συλλογικότητα υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η γνώμη πρέπει να λαμβάνεται υπόψη… Από την εμπειρία τριών επαναστάσεων στις εκατό αποφάσεις που παίρνουν άτομα χωρίς να δοκιμαστούν και να διορθωθούν συλλογικά, περίπου το 90% είναι μονόπλευρες… Ποτέ και υπό οιεσδήποτε συνθήκες δεν πρέπει οι εργάτες μας να ανεχθούν η εξουσία να είναι στα χέρια ενός ατόμου. Σ’ εμάς οι προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη εγκυρότητα περιορίζονται σε κάτι ανύπαρκτο, όταν δε χαίρουν πλέον της εμπιστοσύνης των εργατικών μαζών». (Στάλιν, Εργα, τόμος 13, Μόσχα 1955, «Γράμμα στο σύντροφο Σατουνόφσκι»).
♦ «Αυτή η ρίμα δεν ήταν/ απαραίτητη,/ ούτε για του ρυθμού την αρμονία/ ούτε για την οικονομία του πόνου./ Είναι περίσσεια, ανώφελη,/ όπως μια μύγα πάνω στο τραπέζι». Μαχμούντ Νταρουίς, «Λαμ τακάν χάδα αλ καφία» από την «Κατάσταση Πολιορκίας/ Χάλα Χατάρ».
♦ «Η ανώνυμος εταιρία είναι ένα είδος δημοκρατίας όπου πολίται είναι οι αποκτήσαντες πολιτικά δικαιώματα διά μιας χρηματικής καταβολής ή παρεμφερούς προς ταύτην. Οι μέτοχοι, δηλαδή οι πολίται της δημοκρατίας αυτής έχουν μόνοι το δικαίωμα να καθορίσουν την τύχη των». Κόππερ Ρόγιερ – στο βιβλίο της Αλίκης Βαξεβάνογλου «Οι Ελληνες κεφαλαιούχοι 1900-1940, κοινωνική και οικονομική προσέγγιση».
Βασίλης
