Μόλις τρεις ναυτεργάτες από τους συνολικά 11 του πληρώματος του «Lady O» σώθηκαν ύστερα από το ναυάγιο του πλοίου 14 ναυτικά μίλια βόρεια των Ψαρών. Οι συνθήκες του ναυάγιου δεν έχουν διευκρινιστεί και ουδείς συνέχισε να ασχολείται. Βλέπετε, το πλοίο μπορεί να έκανε δρομολόγιο Χαλκίδα-Ισταμπούλ, όμως ήταν υπό κορεάτικη σημαία (εμφανώς δεν είχε ανάμιξη καμιά ελληνική εφοπλιστική εταιρία), ενώ το πλήρωμα ήταν Αιγύπτιοι και Λιβανέζοι (το γεγονός ότι οι δύο από τους τρεις διασωθέντες μιλούσαν σπαστά ελληνικά δείχνει ότι δούλευαν καιρό στα μέρη μας).
Ολα, όμως, δείχνουν ότι πρόκειται για ένα ακόμη έγκλημα της εφοπλιστικής απληστίας, μπορεί και προμελετημένο. Το πλοίο ήταν ένα υπέργηρο σαπάκι ηλικίας 39 ετών, μικρό σε μέγεθος (μόλις 1673 κόρων) και κουβαλούσε ένα από τα πιο επικίνδυνα φορτία (σίδερα). Αυτό το ερείπιο, λοιπόν, απέπλευσε παρά τον πολύ άσχημο καιρό και το απαγορευτικό απόπλου που είχε εκδοθεί από το ΥΕΝ. Βλέπετε, τα απαγορευτικά ισχύουν μόνο για τα επιβατηγά πλοία, ενώ τα εμπορικά μπορούν να αποπλεύσουν με ευθύνη του πλοιάρχου τους. Και ποιος πλοίαρχος θα τολμήσει να υψώσει ανάστημα στην εταιρία και να αρνηθεί απόπλου, όταν ο χρόνος για την εταιρία είναι χρήμα.
Η ηλεκτρονική εφημερίδα της Μυτιλήνης «Aigiantimes» έδωσε μια σειρά στοιχεία που γεννούν την υποψία ότι μπορεί το ναυάγιο να ήταν και σκοπούμενο. Είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ότι το υπέργηρο «Lady O» άξιζε περισσότερα ναυαγισμένο, παρά «ζωντανό». Το φορτίο που κουβαλούσε είναι το ιδανικό για ελεγχόμενο ναυάγιο. Κοντά στο «Lady O» έπλεε το «Lady Hind», όνομα που παραπέμπει στον ίδιο εφοπλιστικό όμιλο (αυτό περισυνέλεξε τον ένα από τους διασωθέντες ναυαγούς). Γιατί, λοιπόν, να μην το βούλιαξαν; Οτι χάθηκαν οχτώ ζωές είναι το τελευταίο που τους ενδιαφέρει.
