Η ιστορία είναι παλιά. Τον Οκτώβρη του 2004, η διοίκηση της INTRACOM ανακοινώνει την υλοποίηση «προγράμματος μείωσης του υφιστάμενου προσωπικού, με εθελούσια έξοδο για εργαζόμενους με συμβάσεις αορίστου χρόνου». Το πρόγραμμα θα έμπαινε σε εφαρμογή το Νοέμβρη και είχε στόχο τη μείωση της δαπάνης μισθοδοσίας κατά 15%. Αιτιολογία; Μα τι άλλο εκτός από τον ιερό στόχο -αφεντικών και εργατοπατέρων- για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της εταιρίας. Αποτέλεσμα; 420 απολύσεις.
Μόνο που το κεφάλαιο δεν χορταίνει ποτέ. Κανένα ποσοστό κέρδους δεν είναι αρκετό, καμιά «δαπάνη μισθοδοσίας» δεν είναι δεδομένη. Η εργατική δύναμη μπορεί και πρέπει να συμπιέζεται διαρκώς. Δεν πέρασε καλά-καλά τρίμηνο και σκάει το κανόνι: Η διοίκηση της εταιρίας ανακοινώνει 400 απολύσεις και η χαφιέδικη-εργοδοτική πλειοψηφία του σωματείου, έχει την απάντηση έτοιμη: μη μας απολύσετε, θα σας δουλεύουμε τζάμπα. Η λύση υπάρχει: «επέκταση του ωραρίου εργασίας κατά 35 λεπτά», προφανώς χωρίς αντίστοιχη αύξηση του μισθού. Και για να δέσει ακόμη καλύτερα τους εργαζόμενους, προχωράει σε έκτακτη γενική συνέλευση προς επικύρωση της άθλιας συναλλαγής. Ολα αυτά, η πουλημένη, εργοδοτική πλειοψηφία του σωματείου.
Τί γίνεται όμως με την αγωνιστική, ταξική μειοψηφία; Αντιγράφουμε από τον «Ριζοσπάστη» (18/1/2005): «Μοναδική φωνή αντίστασης για μια ακόμη φορά αποτελεί μέσα στην επιχείρηση η παράταξη της “Αγωνιστικής Εργατοϋπαλληλικής Ενότητας”, που με ανακοίνωσή της εξέφρασε την κατηγορηματική αντίθεσή της στην επέκταση του εργάσιμου χρόνου… Εκτιμά, πως οι απολύσεις και οι εκβιασμοί από την πλευρά της εργοδοσίας θα συνεχιστούν, ξεκαθαρίζει πως η μοναδική απάντηση είναι ο μαζικός αγώνας, προτείνει η Γ.Σ. να καταλήξει σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις και στη δημιουργία Συντονιστικής Επιτροπής που θα εκπροσωπεί τους εργαζόμενους στις διαπραγματεύσεις με την εργοδοσία και θα συντονίσει τον αγώνα με το υπόλοιπο ταξικό εργατικό κίνημα της χώρας…», που θα παλεύει, βεβαίως-βεβαίως, τα ταξικά αιτήματα του ΠΑΜΕ. Το ωραίο δεν είναι που βλέπουν οι εργατοπατέρες το «ταξικό εργατικό κίνημα της χώρας», ούτε ότι ενώ η εργοδοσία ζητάει γην και ύδωρ αυτοί ασχολούνται με προτάσεις και εκτιμήσεις για τη σκληρότητα της κατάστασης. Πάγια τακτική τους, η παραπομπή στις καλένδες και το κουβεντολόι για να «βλογάμε τα γένια μας». Είναι ότι ανάμεσα στα υπόλοιπα γενικά αιτήματα του ΠΑΜΕ, που προτείνουν στους εργαζόμενους της INTRA-KOM, είναι και το εξής: «…Να μην κόβονται χρήματα από όσους εργάζονται 7 ώρες και 40 λεπτά…». Ουσιαστικά δηλαδή, αποδέχονται εκ των προτέρων, ότι η αύξηση των ωρών εργασίας σε 8 ώρες και 15 λεπτά θα περάσει -για κάποιους τουλάχιστον- και οι «ταξικοί συνδικαλιστές» θέλουν να διασφαλίσουν πως θα πληρωθεί υπερωριακά….
Απορία; Οχι βέβαια, εδώ ολόκληρη Ολυμπιάδα σάρωσε κυριολεκτικά τη ζωή των εργατών και οι «κόκκινοι» απάντησαν με μνημόσυνα. Αλλωστε, είπαμε… ιερός ο στόχος της ανταγωνιστικότητας. Οργή όμως ναι, μαζί με την ξαναειπωμένη αγανάκτηση: «ως πότε» θα δεχόμαστε τους εργατοπατέρες να παζαρεύουν τις ζωές μας, με διαπραγματευτικό χαρτί το φόβο μας απέναντι στα «χειρότερα που έρχονται», ήρθαν και θα ξανάρθουν…
