Αγαπητά μου παιδιά
Σας στέλνω χαιρετίσματα από έναν γερασμένο κόσμο που παραπαίει, περιμένοντας να πάει ή από πέσιμο ή από χέσιμο, βαδίζοντας πάνω σε τόνους περιττωμάτων. Από έναν κόσμο που ερήμωσε τους άγιους δρόμους, που αντάλλαξε μια αυλή γεμάτη γνώση και συναισθήματα, μ’ ένα κλουβί γεμάτο μιζέρια κι απάθεια, για να παραφράσω και ολίγον Γ. Παπαδόπουλο-Τετράδη. Η πληρότητα των αστικών κλουβιών αγγίζει το 100%, ενώ τα λευκά ή κάτωχρα living rooms με τη συνδρομή του δολοφονικού τηλεοπτικού ημίφωτος έχουν καταφέρει ήδη σε υψηλό βαθμό την αποδόμηση της προσωπικότητας των κρατουμένων. Τόσο, που έχουν μπερδέψει τις βούρτσες με τις ούπτσες, με συνέπεια να χτενίζονται με τις δεύτερες και να ερωτοτροπούν με τις πρώτες.
Βέβαια, τα πράγματα στις δικές μας υψίστης ασφαλείας φυλακές, πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι καλύτερα. Στους εδώ κρατούμενους επιτρέπεται ο προαυλισμός στο βυθό των πολυκατοικιών, απ’ όπου μπορούν να δουν ένα κομμάτι ουρανού, τις διαυγείς μέρες που αραιώνει το φωτοχημικό συρματόπλεγμα. Επίσης, δίνονται μικροάδειες για αποδράσεις εκτός των τειχών (και μόνο η λέξη «αποδράσεις» που χρησιμοποιείται πάντα για το γεγονός, αποδεικνύει την ύπαρξη της φυλακής μας). Οι κρατούμενοι, συντεταγμένοι μέχρι τα διόδια, αφήνονται για μερικές μέρες και συντεταγμένοι επιστρέφουν ξανά στα κελιά τους. Κάποιοι από αυτούς διαθέτουν κελιά και στην επαρχία, ενώ κάποιοι άλλοι κάνουν χρήση μη ιδιωτικών κελιών, για να επισκεφτούν νέους τόπους και να δουν από εκεί τηλεόραση, να ψωνίσουν από τις εκεί αγορές και να διασκεδάσουν στα εκεί μαγαζιά, επιστρέφοντας με φωτογραφίες για να δουν πού είχαν πάει.
Τα χαλαρά μέτρα κράτησης στην επαρχία δεν συνιστούν κίνδυνο, αφού οι εκεί συνθήκες επιμερίζουν τα καθήκοντα του δεσμοφύλακα στο σύνολο της κοινωνίας. Το βαθύ θρησκευτικό συναίσθημα υπάρχει και εκεί, με το βωμό της τηλεόρασης καταμεσής του κάθε σπιτιού και τις καθημερινές τελετές της αγίας Κατανάλωσης και προσπάθειας συμμετοχής στα επιβαλλόμενα και υποχρεωτικά μυστήρια του βαπτίσματος στο lifestyle και της δημόσιας εξομολόγησης, καθώς και στα προαιρετικά της εξουσιαστικής μετάληψης, του γάμου με την απάθεια και της θείας Αχαριστίας.
Οπως βλέπετε καλοί μου σύντροφοι, υπάρχουν πολλά κοινά αλλά και πολλές διαφορές στις συνθήκες κράτησής μας. Οι κρατούμενοι εδώ αγωνίστηκαν για το οκτάωρο και δουλεύουν δωδεκάωρο, δείχνοντας πως η νίκη κατά της εξουσίας τους ενδιαφέρει περισσότερο από το αποτέλεσμα. Επίσης, αγωνίστηκαν για δωρεάν παιδεία την οποία έκτοτε πληρώνουν όλο και πιο αδρά. Και συνεχίζουν φυσικά ν’ αγωνίζονται για μια συμβολική δημόσια καρέκλα την οποία καθημερινά βρίζουν και για ένα αυτοκίνητο-σύμβολο ελευθερίας, πιστοί στο επαναστατικό λεσέ πασέ-λεσέ φερ των γάλλων. Με το οποίο (αυτοκίνητο) συμμετέχουν στις προσπάθειες εγγραφής στις λίστες των ηρωικώς πεσόντων στις εθνικές οδούς, τύμβοι των οποίων υπάρχουν στα στοιχειωμένα χιλιόμετρα του άξονα Π.Α.Θ.Ε., με την ενδεικτική αυτή προστακτική για όνομα (όπου να’ ναι ολοκληρώνονται ο Χ.Ε.Σ.Ε – Χαλκίδα-Εδεσσα-Σέρρες-Εβρος και ο Σ.Κ.Α.Σ.Ε. – Σπάρτη-Καλάβρυτα-Αγρίνιο-Σαμαρίνα-Εγνατία).
Και βέβαια, οι εδώ κρατούμενοι έχουν το δικαίωμα της ψυχαγωγίας, αν είναι διατεθειμένοι να καταθέσουν το ημερομίσθιό τους στην βραδινή τους έξοδο, ανταλλάσσοντας δέκα ώρες δουλειάς με τρεις ώρες απερισκεψίας.
Πριν κλείσω, να μην ξεχάσω τα προγράμματα αθλοπαιδιών, στα οποία συνήθως οι κρατούμενοι χωρίζονται σε πολλές ομάδες και αντιμετωπίζουν τους δεσμοφύλακές τους, γυμνάζοντας νου και σώμα. Δυστυχώς όμως, όλο και λιγότεροι κρατούμενοι συμμετέχουν σ’ αυτά τα εξαιρετικά προγράμματα εκγύμνασης. Τους έχουμε δώσει και την ονομασία «τω περδομένω αντιπέρδεσθαι χρη» προς τιμήν του Χριστόδουλου (όχι φυσικά του αρχιεπίσκοπου, ο οποίος ανήκει στην άλλη ομάδα, αλλά του πρώην συμπαίκτη μας που η αθλητική ηγεσία ενέταξε σ’ εσάς). Βέβαια, συνήθως χάνουμε από τους αντιπάλους μας, αλλά αυτό δεν μας στεναχωρεί γιατί το έπαθλο που παίρνουν προς το παρόν είναι ένα ραχίδι. Οταν φτάσουμε στον μεγάλο τελικό, όπου θα συμμετέχουν όλοι, τότε θα δούμε.
Αυτά είχα να σας γράψω από το σομόν κελί μου, του οποίου τα κλειδιά βρίσκονται στο καλαθάκι. Σας αφήνω, γιατί έχω να σηκωθώ νωρίς το πρωί, αφού όπως ξέρετε τιμώ όλες τις επετείους κι αύριο έχουμε πολλές. Εχω να τηλεγραφήσω στο Μπάκιγχαμ για τα 53χρονα της Ελισάβετ στον αγγλικό θρόνο, να συλλυπηθώ για τα 24χρονα από το θάνατο της βασίλισσας Φρειδερίκης και να γιορτάσω τα 23χρονα από την κατάργηση της ποδιάς των μαθητριών στα σχολεία, γεγονός που επέτρεψε σε κάποιους ανέραστους εξ έδρας χειραγωγούς, να έχουν μια υποψία ζωής πριν το θάνατο.
Λουβοδίκος των Καταγωγείων
