Αν μείνει κανείς στα όσα μεγαλόστομα εκτοξεύουν έναντι αλλήλων τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τότε θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ΝΔ ετοιμάζεται με τσαμπουκά να σαρώσει εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις, ενώ το ΠΑΣΟΚ σηκώνει την παντιέρα της αντίστασης στη νεοφιλελεύθερη επέλαση. Επειδή, όμως, η πραγματική πολιτική δεν γίνεται με τις ανούσιες δηλώσεις, αλλά είναι πολύ πιο σύνθετο φαινόμενο, όποιος θέλει να διερευνήσει το πολιτικό παιχνίδι αυτής της περιόδου, πρέπει να πάει στην ουσία των θέσεων κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γιατί εκείνο που συμβαίνει δεν είναι μια κόντρα με αντικείμενο τα εργατικά δικαιώματα αλλά ένας ανούσιος δικομματικός καυγάς, που στόχο έχει να επιτρέψει να περάσει η νεοφιλελεύθερη επίθεση.
Η συζήτηση για ψήφο εμπιστοσύνης ήταν το πιο χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της συμπαιγνίας. Την ώρα που ο Γιωργάκης εμφανιζόταν ως… πεζοδρομιακός ηγέτης, έκλεινε ταυτόχρονα το μάτι στην κυβέρνηση, κατηγορώντας την όχι γιατί κάνει μεταρρυθμίσεις αλλά γιατί τις κάνει «χωρίς σχέδιο και στρατηγική». Μια μέρα πριν στο Γαλάτσι, σε περιφερειακό συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, τάχθηκε αναφανδόν υπέρ των μεταρρυθμίσεων, προβάλλοντας το ΠΑΣΟΚ ως τη μοναδική πολιτική δύναμη που μπορεί να κάνει «συμμέτοχο τον ίδιο τον ελληνικό λαό για τις μεγάλες αλλαγές»! Στον δε Πειραιά έκανε ένα βήμα παραπέρα, δηλώνοντας ότι το ΠΑΣΟΚ «θέλει να γίνει το συνδικαλιστικό κίνημα μεγάλη μεταρρυθμιστική δύναμη για όλους τους Ελληνες, για όλη την Ελλάδα, για τον δημόσιο τομέα, για τον ιδιωτικό τομέα».
Ακόμα πιο χαρακτηριστική ήταν η απάντηση που έδωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, που κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι «υποκινεί απεργίες». Ο Ν. Αθανασάκης κάλεσε τον Θ. Ρουσόπουλο «να διαβάζει προσεκτικά τις ομιλίες του προέδρου του ΠΑΣΟΚ» και «να μην τις παρερμηνεύει»! Και για να μη μείνει καμιά απορία πρόσθεσε: «Τα περί υποκινήσεως και αύριο μεθαύριο τα περί πεζοδρομίου, ας τα αναζητήσουν αλλού, σε άλλες εποχές»! Θα κλείσουμε αυτή τη σύντομη περιπλάνηση στις συναινετικές προς το νεοφιλελευθερισμό διακηρύξεις του ΠΑΣΟΚ με μερικές ατάκες του Γιωργάκη από την ομιλία του στο Γαλάτσι: «Εμείς θέλουμε τη συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Δε φοβόμαστε την αγορά. Εμείς μπορούμε να διοχετεύσουμε το δυναμισμό της αγοράς προς όφελος του πολίτη».
Τη στάση του ΠΑΣΟΚ κατανοεί απόλυτα και το συνδικάτο των καπιταλιστών, ο ΣΕΒ. Στην τακτική συνάντηση της διοίκησής του με τους δημοσιογράφους, ο πρόεδρος του ΣΕΒ αισθάνθηκε την ανάγκη να στηρίξει την κυβέρνηση και να ασκήσει κριτική στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, όμως δεν είπε λέξη ενάντια στο ΠΑΣΟΚ. Γιατί οι καπιταλιστές κατανοούν ότι το πολιτικό παιχνίδι πρέπει να παιχτεί, για να μπορέσουν να ελέγξουν καλύτερα τα πράγματα. Αλίμονο αν έβγαινε το ΠΑΣΟΚ και χτυπούσε παλαμάκια στην κυβέρνηση. Τότε θα αποδεσμευόταν ένα μεγάλο κοινωνικό δυναμικό, το οποίο θα κινούνταν προς τα αριστερά και προς μαχητικές εκδηλώσεις στο δρόμο. Ενώ τώρα αυτό το δυναμικό είναι ζαλισμένο, σε σύγχυση, και εναποθέτει τις ελπίδες του στο ΠΑΣΟΚ και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Σ’ αυτό τον εγκλωβισμό συνεισφέρουν και οι δυνάμεις του Περισσού, αρκετά ισχυρές στο συνδικαλιστικό σύστημα, που εμφανίζονται με ανοιχτό μέτωπο ενάντια και στις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και στη δικομματική στήριξή τους. Γιατί δεν χαράζουν καμιά προοπτική σύγκρουσης και ρήξης αλλά δείχνουν καθαρά πως το μόνο που θέλουν να αποκομίσουν είναι πολιτική (κοινοβουλευτική) υπεραξία, τακτική που «περνάει» στον κόσμο και τον σπρώχνει στην αδρανοποίηση και περιθωριοποίηση.
