ΕΚΕΙ ΠΟΥ η κυβέρνηση ήταν στριμωγμένη με τις διάφορες καταγγελίες και αποκαλύψεις για ρουσφέτια και διαφθορά, οι οποίες μάλιστα είχαν ενδονεοδημοκρατική προέλευση, ήρθε το ΠΑΣΟΚ να της προσφέρει μια βαθιά ανάσα με τα όσα έγιναν το περασμένο Παρασκευοσάββατο και είδαν το φως της δημοσιότητας. Ετσι, η εμφάνιση του Γιωργάκη στην πανηγυρική συνεδρίαση του Εθνικού Συμβούλιου είχε ενδιαφέρον μόνο από την άποψη του αν θα απαντούσε στα όσα είχαν γίνει την προηγούμενη μέρα στο Πολιτικό Συμβούλιο και όχι από την άποψη της έναρξης μιας αντεπίθεσης για την επάνοδο στην κυβερνητική εξουσία.
Είναι φανερό ότι στο ΠΑΣΟΚ σοβεί ένας ακήρυκτος πόλεμος Γιωργάκη – βαρόνων. Ενας πόλεμος με εξάρσεις και υφέσεις, πλην όμως συνεχείς. Ενας πόλεμος χαρακωμάτων που κανένας δεν μπορεί να κερδίσει (μάλλον ο Γιωργάκης δεν μπορεί να κερδίσει, γιατί οι άλλοι σ’ αυτή τη φάση δεν έχουν τέτοια φιλοδοξία). Οσα έγιναν στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας αποτελούν μια ακόμα έξαρση σ’ αυτόν τον πόλεμο.
Ο Γιωργάκης δεν χάνει ευκαιρία από το να προσπαθεί να υποβαθμίσει τους βαρόνους. Υποχρεώθηκε να φτιάξει το Πολιτικό Συμβούλιο, όπου μαζεύτηκαν όλα τα βαριά ονόματα, όμως κάνει τα πάντα για να το κρατήσει σε ένα διακοσμητικό ρόλο. Αυτός ο οπαδός της… συμμετοχικής δημοκρατίας εφαρμόζει την ενός ανδρός αρχή. Στο όνομα του «ανοιχτού κόμματος», προσπαθεί να συγκεντρώσει την εσωκομματική εξουσία στο παραμάγαζο των αυλικών του, που δρα στην ουσία έξω από τον πυρήνα των ιστορικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Την Παρασκευή, λοιπόν, απαξίωσε να πάρει ο ίδιος μέρος στο ΠΣ και τους έστειλε την Ξενογιαννακοπούλου με μια εισήγηση για την οργανωτική ανασυγκρότηση στη βάση των παλιών κλαδικών. Μια εισήγηση την οποία δεν είχαν καν πάρει για να μελετήσουν πριν. Ηταν λογικό, λοιπόν, να αντιδράσουν. Το χορό έσυραν οι Βενιζέλος, Σκανδαλίδης και Πάγκαλος, με τον τελευταίο να λέει τα πιο σκληρά λόγια, τα οποία φυσικά διέρρευσαν εν ριπή οφθαλμού και έγιναν θέμα σε όλα τα ΜΜΕ.
Την επομένη, στην ομιλία του στο Εθνικό Συμβούλιο, ο Γιωργάκης τους έγραψε για δεύτερη φορά, αρνούμενος να σηκώσει το γάντι. Φρόντισε μόνο να δώσει έμμεσες απαντήσεις, αναφέροντας πως την ευθύνη της αρχηγίας του την ανέθεσε «η πλατιά βάση του ΠΑΣΟΚ» (ο Πάγκαλος είχε πει «ξέρουμε πως έγινε αρχηγός ο Γιώργος», υπαινισσόμενος ότι η αρχηγία ήταν δοτή και επιβλήθηκε στο κόμμα) και ζητώντας «νέο ήθος και ύφος».
Η κόντρα Γιωργάκη – βαρόνων δεν πρόκειται να σταματήσει. Οι βαρόνοι ζητούν μερίδιο στην εσωκομματική εξουσία, θέλουν τον Γιωργάκη primus inter paris (πρώτο μεταξύ ίσων) και όχι απόλυτο μονάρχη. Ο ίδιος, όμως, θέλει το αντίθετο και είναι χαρακτηριστική η απάντησή του σε (μάλλον στημένη) δημοσιογραφική ερώτηση στη Θεσσαλονίκη, στην οποία απέκλεισε τη δημιουργία μικρής και ευέλικτης ηγετικής ομάδας, που θα αναλάμβανε σε καθημερινή βάση το συντονισμό της δράσης του ΠΑΣΟΚ. Η ενότητα που επιδεικνύουν Γιωργάκης και βαρόνοι είναι πλαστή. Το μόνο που τους ενώνει είναι μια κοινή πολιτική στέγη. Κατά τα άλλα, ο καθείς δουλεύει για την πάρτη του. Αυτός ο πόλεμος θα ανάψει για τα καλά την επαύριο μιας νέας εκλογικής ήττας.
