Καλή χρονιά, συντρόφισσες και σύντροφοι, υγεία και μακροημέρευση (που λένε και οι άγιοι πατέρες στο Ορος). Αν και είθισται στην αρχή κάθε χρόνου να υπάρχει αισιοδοξία και καλή διάθεση, δυστυχώς τα δρώμενα στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μας επιτρέπουν τέτοιες πολυτέλειες.
Δύσκολοι καιροί για αθλητικογράφους. Κάθε χρόνο τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων φιλοξενούσαν ονόματα πρωτοκλασάτων ποδοσφαιριστών που ήταν υποψήφιοι για μεταγραφή σε κάποια ελληνική ομάδα και στα καφενεία οι οπαδοί πλακωνόντουσαν για την αξία των παιχταράδων που θα αποκτούσε η ομάδα τους (γιατί συνήθως η μεταγραφή δεν ολοκληρωνόταν) και έκαναν όνειρα για το μέλλον. Με τον τρόπο αυτό γέμιζαν οι στήλες των εφημερίδων, περνούσαν οι δύσκολες μέρες των γιορτών, που δεν υπήρχε αγωνιστική δράση, και βγάζαμε το ψωμάκι μας.
Φέτος όμως η κατάσταση είναι για να μας κλαίνε οι ρέγγες. Οπως έχετε καταλάβει, σχολιάζουμε τα δρώμενα στη χειμερινή μεταγραφική περίοδο, η οποία είναι η φτωχότερη από καταβολής επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Ουσιαστικά η μοναδική μεταγραφή που αξίζει να ασχοληθεί κάποιος, αν τελικά πραγματοποιηθεί, είναι αυτή του Καπετάνου από τον Ηρακλή στην ΑΕΚ (αν και νομίζω ότι ο ντόρος που έχει δημιουργηθεί δεν έχει να κάνει με την ποδοσφαιρική αξία του συγκεκριμένου παίχτη, αλλά με την ανυπαρξία άλλης μεταγραφής), αφού στον Ολυμπιακό ασχολούνται με την μεταγραφή του Νε (ο οποίος θα ενσωματωθεί στην ομάδα το ερχόμενο καλοκαίρι) και στον Παναθηναϊκό η μοναδική έγνοια της διοίκησης ήταν η πώληση του Ολιζαντέμπε. Σημαντική επιτυχία της ΑΕΚ είναι και η συμφωνία της με τον Σέζαρ για παράταση του συμβολαίου του, αν και επί της ουσίας δεν πρόκειται για ενίσχυση της ομάδας αλλά για διατήρηση της δυναμικότητάς της.
Το γεγονός αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει την αγωνιστική μιζέρια του πρωταθλήματος και τις φήμες ότι υπάρχει συμφωνία κυρίων ανάμεσα στις τρεις ομάδες του τέως ΠΟΚ να μη κοντραριστούν στις μεταγραφές. Η απραξία στην μεταγραφική περίοδο είναι έμπρακτη απόδειξη ότι οι καπιταλιστές που ασχολούνται με το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχουν καμία διάθεση να επενδύσουν σ’ αυτό. Οι ελληνικές ομάδες είναι κρατικοδίαιτες, βασίζονται στα έσοδα από τις κρατικές επιχορηγήσεις και δεν ασχολούνται με το πώς θα βελτιώσουν το προϊόν που προσφέρουν ώστε να αυξήσουν τα έσοδά τους από την πώλησή του. Αλλωστε, γι’ αυτό όλοι οι παράγοντες πιέζουν την κυβέρνηση να εντάξει τις ελληνικές ομάδες στο Πάμε Στοίχημα, ελπίζοντας ότι θα πάρουν επιπλέον φράγκα σαν ποσοστό από τη συμμετοχή τους στον κρατικό τζόγο. Η εισαγωγή και των ελληνικών ομάδων στο κουπόνι του στοιχήματος δείχνει να βρίσκεται στην τελική ευθεία και άπαντες θεωρούν δεδομένο ότι μέχρι το τέλος Μάρτη θα έχουμε τη δυνατότητα να ποντάρουμε στο ελληνικό πρωτάθλημα. Επειδή, όμως, το θέμα του ασυμβιβάστου του Κόκκαλη δεν έχει λυθεί ακόμη, ας κρατήσουμε τις επιφυλάξεις μας για τις αισιόδοξες προβλέψεις, οι οποίες μπορεί να είναι απλά και μόνο επιθυμίες αυτών που τις κάνουν.
Η είσοδος των ομάδων στο Πάμε Στοίχημα σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να συνδυαστεί με την ποιοτική αναβάθμιση του ελληνικού πρωταθλήματος, αφού αφενός τα φράγκα που θα μπουν στα ταμεία των ομάδων δεν είναι τόσα πολλά ώστε να τους επιτρέψουν «αναπτυξιακή» πολιτική και αφετέρου οι παρενέργειες της εισόδου μπορεί να είναι καταστροφικές.
Ο λαός λέει ότι «όποιος γυρίζει, μυρίζει». Την περίοδο των γιορτών που υπάρχει μια σχετική λάσκα, ο Κος Πάπιας επέστρεψε για λίγο στις παλιές του συνήθειες. Βόλτα στα αθλητικά και όχι μόνο στέκια του Παγκρατίου, ατελείωτες ώρες αθλητικών και αμπελοφιλοσοφικών συζητήσεων με φραπέ και τσιγάρο, λίγος τζόγος και τα σχετικά. Κατά τη διάρκεια του παραστρατήματος από την οικογενειακή ζωή, πληροφορήθηκα ότι το παράνομο στοίχημα (εννοώ το στοίχημα που παίζεται μέσω Internet) έχει φτάσει μέχρι και το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, γεγονός που μου το επιβεβαίωσαν και σύντροφοι που πέρασαν τις γιορτινές μέρες στην επαρχία. Μάλιστα, πριν λίγο καιρό η ΕΠΣ Μακεδονίας αναγκάστηκε να αναβάλει μια αγωνιστική του πρωταθλήματος υπό το βάρος καταγγελιών ότι υπάρχει κύκλωμα που στήνει παιχνίδια. Οπως καταλαβαίνετε, ακόμη και αν τα παραπάνω δεν είναι πραγματικότητα, η προκατάληψη που υπάρχει μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις.
Μέχρι σήμερα το ενδιαφέρον του πρωταθλήματος, εξαιτίας της πολύ κακής ποιότητάς του, περιορίζεται στη βαθμολογία και στα απρόοπτα στην εξέλιξή του. Οι αποτυχίες των φαβορί μέχρι σήμερα ήταν αναγκαιότητα για να υπάρχει ενδιαφέρον από τους φιλάθλους, όμως από εδώ και πέρα οι όποιες εκπλήξεις, αντί να δώσουν ζωή στο πρωτάθλημα, θα το «δηλητηριάσουν» με υποψίες. Ας σκεφτούμε λίγο πώς θα λειτουργούσε στην πλειοψηφία των ελλήνων φιλάθλων το αποτέλεσμα των αγώνων Κυπέλλου ανάμεσα στην ΑΕΚ και τον Εθνικό. Η ΑΕΚ κατάφερε να πάρει την πρόκριση στα πέναλτι, αφού οι δυο αναμετρήσεις έληξαν ισόπαλες. Αν οι αγώνες αυτοί ήταν στο Στοίχημα, ας σκεφτούμε τις παρενέργειες που θα προκαλούσαν.
Συνεχίζουμε με το ντέρμπι των αιωνίων στο Καραϊσκάκη. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός διασταυρώνουν τα ξίφη τους σε ένα αγώνα επιβίωσης χωρίς αύριο, για διαφορετικούς λόγους. Ο Ολυμπιακός με νίκη στο ντέρμπι καθαρίζει το πρωτάθλημα από την αρχή του δεύτερου γύρου ή, για να προλάβω τις αντιδράσεις των οπαδών της ΑΕΚ, βγάζει εκτός πρωταθλήματος τον Παναθηναϊκό και με ανεβασμένη ψυχολογία τού αρκεί και μια ισοπαλία στον μετέπειτα αγώνα με την ΑΕΚ για να κατοχυρώσει τον τίτλο. Αρα, για τους γαύρους ο όρος «χωρίς αύριο» σημαίνει καθάρισα και αράζω. Για τους πράσινους τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα. Το πολύ άσχημο αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας μέχρι σήμερα έχει φέρει την ομάδα ένα βήμα πριν την οριστική αγωνιστική κατάρρευση και η νίκη στο ντέρμπι αποτελεί μονόδρομο. Οι πράσινοι πρέπει να κερδίσουν για να παραμείνουν στην «εντατική», διαφορετικά πρέπει να θεωρούνται ποδοσφαιρικά νεκροί. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η ισοπαλία είναι το πιο καλό αποτέλεσμα για τις δυο ομάδες και συνεπώς το πιο πιθανό, αν και προσωπικά δεν θα στοιχημάτιζα ούτε ένα ευρώ σε αυτό το αποτέλεσμα. Και για να μη θεωρήσουν κάποιοι ότι ο Κος Πάπιας αποφεύγει να πάρει ξεκάθαρη θέση, στο ερώτημα Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός, απαντώ: «η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία».
Κος Πάπιας
ΥΓ: Ακάθεκτη συνεχίζει την πορεία της προς την Ευρώπη η Λιβόρνο και ήδη έχει αρχίσει να κερδίζει τη δημοσιότητα που της αναλογεί. Βέβαια, οι συνάδελφοι φροντίζουν παράλληλα με την δημοσιότητα και τον σχολιασμό του φαινόμενου Λιβόρνο να κρύβουν την πολιτική διάσταση της ομάδας και αυτό που σηματοδοτεί πολιτικά η συμπεριφορά των οπαδών της. Σε καμιά περίπτωση δεν λέμε ότι η πολιτική δουλειά ή οι πολιτικές πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρουν όσοι προσπαθούν να γκρεμίσουν τον καπιταλισμό θα πρέπει να γίνουν μέσα από τις τάξεις των οργανωμένων οπαδών μιας ομάδας. Είναι όμως μια ξεκάθαρη πολιτική πράξη και μάλιστα σε ένα χώρο που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν απολιτίκ ή και άντρο των φασιστικών συμμοριών, ο τρόπος που δρουν και κινούνται οι οπαδοί της Λιβόρνο, καθώς και τα μηνύματα που βγάζουν προς τα έξω. Και δεν εννοώ τα σφυροδρέπανα ή τις φωτογραφίες των κλασικών που υψώνουν στις εξέδρες, αλλά ενέργειες όπως τη συνεργασία με άλλες ιταλικές ομάδες που οι οπαδοί τους έχουν αριστερές καταβολές. Ας σκεφτούμε ότι στην Ελλάδα το οπαδικό πιστεύω είναι πάνω από το πολιτικό και εκτός του ότι στις εξέδρες συνυπάρχουν οπαδοί με διαφορετικές πολιτικές απόψεις, υπάρχει και το φαινόμενο στο όνομα της ομάδας να έρχονται σε αντιπαράθεση άτομα του ιδίου πολιτικού χώρου (και αν για τους φασίστες ποσώς μας απασχολεί, για όσους έχουμε αναφορά στην αριστερά υπάρχει πρόβλημα), καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι αμελητέο αυτό που γίνεται στο Λιβόρνο.
