Την πρόθεσή του να ξαναρετουσάρει το γερασμένο πρόσωπο της λεγόμενης τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης έχει εκφράσει το υπουργείο Παιδείας. Τόσα χρόνια τώρα όλες οι κυβερνήσεις επιχειρούν, δωρίζοντας καθρεφτάκια και χάντρες στους ιθαγενείς, να στρέψουν τα παιδιά των φτωχών λαϊκών στρωμάτων από τα άγουρα ακόμη χρόνια τους στα καπιταλιστικά κάτεργα και να απαλλάξουν το κράτος από την πίεση που δέχεται λόγω της ιστορικά διαμορφωμένης τάσης της ελληνικής εργαζόμενης κοινωνίας για πανεπιστημιακή μόρφωση. Η ισχυρή αυτή τάση μπορεί να έχει διαμορφωθεί λόγω αντικειμενικών συνθηκών (παντελής σχεδόν έλλειψη βιομηχανικών και παραγωγικών μονάδων, που στις μέρες μας έχει αγγίξει το ναδίρ), όμως εμπεριέχει έστω και εκ παραδρομής έστω και στρεβλά το σπέρμα της αναζήτησης γενικής μόρφωσης έως την ηλικία των 18 ετών και όχι πρώιμης εξειδίκευσης και απλά κατάκτησης κάποιων δεξιοτήτων. Αυτό ανησυχεί βαθύτατα το αστικό σύστημα, που διαισθάνεται ότι εκτρέφει ένα αυριανό εργατικό δυναμικό με αυξημένες απαιτήσεις από τη ζωή και την εργασία του, έναν «στρατό της κοινωνικής ανατροπής», όπως ειπώθηκε κάποτε ση Βουλή.
Γι’ αυτό τώρα και η σημερινή πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας θα επιχειρήσει ένα ακόμη λουστράρισμα της τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης, επαναλαμβάνοντας σα χαλασμένο γραμμόφωνο χιλιοειπωμένα επιχειρήματα για το «σημαντικό –δήθεν- ρόλο της τεχνικής-επαγγελματικής εκπαίδευσης, που έχει ως μέλημα τη δημιουργία επαγγελματιών μεσαίου επιπέδου προσόντων για τη στελέχωση των επιχειρήσεων».
Η σχετική προπαγάνδα ξεκίνησε με τη δημοσίευση της έρευνας που έγινε κατά παραγγελία του υπουργείου, στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση 2007-2013». Οι ανάλγητοι Πασόκοι, που έχουν καταδικάσει μαζικά τη νεολαία στην ανεργία, στην αμάθεια (με όσα προωθούν τώρα στο σχολείο, το Λύκειο και το Πανεπιστήμιο) και έχουν ξεπατώσει κάθε ίχνος παραγωγικής δραστηριότητας, της βγάζουν τώρα κοροϊδευτικά τη γλώσσα, νομίζοντας ότι απευθύνονται σε χαχόλους, μιλώντας για «τη δύναμη άμυνας και προόδου» που αποτελούν οι νέοι άνθρωποι ακόμη και «σε περιόδους ύφεσης ή οικονομικής κρίσης». Στη συνέχεια, όμως, ομολογούν ότι «δυστυχώς» στην Ελλάδα οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν στο πεδίο της τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης υπήρξαν «αναποτελεσματικές» και οδήγησαν «σε συρρίκνωση του μαθητικού της δυναμικού». Ετσι, σημειώθηκε «δραματική μείωση» του αριθμού των μαθητών της τεχνικής-επαγγελματικής εκπαίδευσης. Το 75% του μαθητικού δυναμικού επιλέγει το Γενικό Λύκειο και μόνο το 25% το Επαγγελματικό. Από το ποσοστό που κατευθύνεται στην τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση το 83% επιλέγει το ΕΠΑΛ και μόνο το 17% επιλέγει τις ΕΠΑΣ, αφού οι ΕΠΑΣ δεν προσφέρουν απολυτήριο τίτλο Λυκείου και επαγγελματική ανέλιξη μέσω ανώτερων σπουδών.
Η έρευνα, όμως, αναφέρεται και σε στοιχεία, όπως ολιγομελή τμήματα μαθητών στα Επαγγελματικά Λύκεια και στο «πλεονάζον» εκπαιδευτικό προσωπικό, γεγονός που προϊδεάζει για έναν νέο «Καλλικράτη» στην τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση.
Γιούλα Γκεσούλη
