Πολύ θα ήθελε το στρατοκρατικό καθεστώς της Τουρκίας να απαλλαγεί από το κουρδικό αγκάθι, έλα όμως που ούτε η σύλληψη του πάλαι ποτέ ηγέτη του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ούτε το χτύπημα των ένοπλων οργανώσεων στη νοτιοανατολική Τουρκία ήταν αρκετά για να εμποδίσουν ένα νέο ξέσπασμα βίας.
Τα τελευταία γεγονότα ξεκίνησαν μετά τη κηδεία 14 μελών του ΡΚΚ, την προηγούμενη Τρίτη, που είχαν σκοτωθεί σε συγκρούσεις με τον τούρκικο στρατό. Οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν γρήγορα σε πολλές πόλεις της ΝΑ Τουρκίας, από το Ντιάρμπακιρ μέχρι τη Σινώπη και το Κιζίλκεπερ, στα σύνορα με τη Συρία, φτάνοντας το Σαββατοκύριακο μέχρι την Ισταμπούλ, με αποτέλεσμα 16 νεκρούς, γύρω στους 360 τραυματίες (από τους οποίους 199 ήταν μπάτσοι) και 720 συλληφθέντες, από τους οποίους οι 418 θα δικαστούν.
Ο Ερντογάν εμφανίστηκε σκληρός, με τον αέρα ενός αδίσταχτου ηγέτη, κάνοντας λόγο για «προδότες που θάφτηκαν από την Ιστορία και τώρα βιώνουν τους τελευταίους σπασμούς τους», αρνούμενος ακόμα και να ανοίξει διάλογο με το κουρδικό «Κόμμα της Δημοκρατικής Κοινωνίας» (ΚΔΚ), που θεωρείται ότι έχει σχέσεις με το ΡΚΚ, αν το πρώτο δεν καταγγείλει ανοιχτά την «τρομοκρατία του ΡΚΚ».
Ομως, το ξέσπασμα των μεγαλύτερων διαδηλώσεων της τελευταίας δεκαετίας, παρά την καταδίκη από το ΚΔΚ των ταραχών που «βγαίνουν έξω από τα δημοκρατικά όρια», αποτελεί ένα νέο πονοκέφαλο για την «φιλελευθεροποιημένη» χούντα της Τουρκίας που διαπιστώνει ότι δεν ξεμπέρδεψε ακόμα με το Κουρδικό ζήτημα.
