Ο νεαρός Μπάρνεϊ περιφέρει την ανέμελη νεότητά του στην Ιταλία, ωσότου κάνει έναν αποτυχημένο γάμο στη Ρώμη. Αμέσως μετά, επιστρέφει στην ασφάλεια της εβραϊκής κοινότητας του Καναδά, της οποίας είναι γόνος και της οποίας το μότο είναι «Το Ισραήλ είναι η ασφάλειά μας», και κάνει ένα δεύτερο γάμο –σκοπιμότητας αυτή τη φορά– ενώ ταυτόχρονα ιδρύει μια εταιρία παραγωγής τηλεοπτικών σαπουνόπερων. Λίγο μετά κατηγορείται για τη δολοφονία ενός φίλου του, όμως η δική του σκέψη κυριεύεται από μια άλλη νεαρή εβραία, που μετά από πολλή επιμονή καταφέρνει επιτέλους να «κατακτήσει» και να παντρευτεί. Μεσήλικας πια και ευρισκόμενος στα πρόθυρα του αλτσχάιμερ, δίνει την δική του εκδοχή για όσα συνέβησαν στη ζωή του.
Ενα και μοναδικό σχόλιο: Αν εξαιρέσει κανείς μερικές ενδιαφέρουσες πτυχές από τη ζωή της εβραϊκής καναδικής παροικίας και την πληθωρική ερμηνεία του πρωταγωνιστή Πολ Τζιαμάτι, το ερώτημα είναι γιατί στην ευχή θα έπρεπε να συμπαθήσει κανείς αυτόν τον τύπο ή να ενδιαφερθεί για την ιστορία του; Επειδή ήταν μποέμ, επειδή έκανε καταχρήσεις, επειδή τελικά είχε καλές προθέσεις ή επειδή καψουρεύτηκε; Οχι τίποτ` άλλο, αλλά από τέτοιες κουραδομηχανές είναι γεμάτος ο τόπος.
