Σε μια προσπάθεια να αποκτήσει κάποια νομιμοποίηση και να εκτονώσει τη λαϊκή οργή, η μεταβατική κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», ύστερα από την πρώτη σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου στις 20 Ιανουαρίου, ανακοίνωσε τη νομιμοποίηση όλων των κομμάτων, γενική αμνηστία (με νομοσχέδιο που θα κατατεθεί στη βουλή) και την κρατικοποίηση όλων των κτιρίων του κυβερνητικού κόμματος, του μισητού «Δημοκρατικού Συνταγματικού Συναγερμού». Την ίδια μέρα, ο Μοχάμεντ Γανούσι, πρωθυπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης και δεξί χέρι επί 20ετία του ανατραπέντος δικτάτορα Μπεν Αλι, σε συνέντευξή του στην κρατική τηλεόραση, υποσχέθηκε ότι θα αποσυρθεί από την πολιτική μετά τις εκλογές, που θα γίνουν όσο το δυνατόν συντομότερα (χωρίς να προσδιορίζει το χρόνο) και δήλωσε ότι όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Μπεν Αλι στο εξωτερικό έχουν παγώσει και θα επιστραφούν στη χώρα μετά από έρευνα. Μάταια όμως. Οι εξεγερμένοι επιμένουν. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, οι διαδηλώσεις συνεχίζονται, ενώ έχουν αρχίσει και απεργίες με βασικό αίτημα την παραίτηση της μεταβατικής κυβέρνησης.
Παράλληλα, υπάρχουν πληροφορίες ότι σε εργασιακούς χώρους οι εργαζόμενοι πε- τούν έξω προϊσταμένους και διευθυντές που συνδέονται με το μισητό καθεστώς Μπεν Αλι, ενώ σε κάποιους δήμους εκλεγμένα Προσωρινά Συμβούλια αναλαμβάνουν να καλύψουν το διοικητικό κενό που άφησαν οι άνθρωποι του καθεστώτος. Τέτοια τοπικά συμβούλια δημιουργήθηκαν στην πόλη Sidi Bou Ali και στην πόλη και την περιφέρεια της Siliana στα βορειοδυτικά της χώρας.
Σε κρατικές επιχειρήσεις, υπουργεία, τράπεζες και ιδιωτικές επιχειρήσεις που συνδέονται με την οικογένεια Τραμπελσί, της γυναίκας του δικτάτορα, οι εργαζόμενοι κάνουν συνελεύσεις και απεργίες και πετούν έξω διευθυντές και διευθύνοντες συμβούλους.
Στις 18 Ιανουαρίου, οι εργαζόμενοι στην εταιρία STAR, μια από τις μεγαλύτερες ασφαλιστικές εταιρίες, κατέβηκαν σε απεργία και πέταξαν κυριολεκτικά έξω από το γραφείο του, τραγουδώντας τον εθνικό ύ-μνο, το διευθύνοντα σύμβουλο, Abdelkarim Merdassi, λόγω των στενών δεσμών του με την οικογένεια Τραμπελσί. Για τον ίδιο λόγο, οι εργάτες στην εταιρία διανομής πετρελαίου SNDP πέταξαν κυριολεκτικά με τις κλωτσιές έξω από το γραφείο του το διευθύνοντα σύμβουλο Rafaa Dkhul. O Dkhul είχε παραχωρήσει στην οικογένεια Τραμπελσί πρατήρια καυσίμων αξίας εκατομμυρίων ευρώ. Στην Τράπεζα της Τυνησίας, οι εργαζόμενοι έκλεισαν έξω τον γενικό διευθυντή και όλους τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους για να εμποδίσουν την καταστροφή ενοχοποιητικών εγγράφων. Ολα τα ντοκουμέντα και οι υπολογιστές πέρασαν στην κατοχή των εργαζόμενων. Επίσης, εκδιώχτηκαν από τις θέσεις τους, ύστερα από αγωνιστικές παρεμβάσεις των εργαζόμενων, οι διευθύνοντες σύμβουλοι της κρατικής υπηρεσίας Φορολογίας, της Εθνικής Αγροτικής Τράπεζας, των Τηλεπικοινωνιών της Τυνησίας, ενώ ο απερχόμενος υπουργός Αθλητισμού, εμποδίστηκε από τους εργαζόμενους στο υπουργείο να μπει στο γραφείο του και να πάρει τα πράγματά του. Ο κατάλογος των εταιριών στις οποίες οι εργαζόμενοι έχουν αναπτύξει τέτοιες δράσεις είναι μακρύς. Ο τυνησιακός επιχειρηματικός Τύπος είναι γεμάτος με άρθρα, στα οποία εκφράζονται διαμαρτυρίες για την «έλλειψη σεβασμού απέναντι στους νόμους» και θέτουν το ερώτημα «τι κάνει το Υπουργείο Εσωτερικών;» για τις ενέργειες αυτές από την πλευρά των εργαζόμενων.
Το Σάββατο, 22 Ιανουαρίου, εκατοντάδες Τυνήσιοι αψήφισαν τη νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας και ταξίδεψαν εκατοντάδες χιλιόμετρα με το αποκαλούμενο «Καραβάνι της Ελευθερίας» για να ενωθούν με τους διαδηλωτές στην πρωτεύ-ουσα Τύνιδα. Η πορεία ξεκίνησε το Σάββατο από τη Menzel Bouzaiane, μια μικρή πόλη στην ίδια επαρχία με τη Σίντι Μπουζίντ, απ’ όπου ξεκίνησε η εξέγερση μετά την αυτοπυρπόληση του Μοχάμεντ Μπουαζίζι. Οι διαδηλωτές βάδισαν με τα πόδια 50 χλμ. πριν επιβαστούν σε λεωφορεία για την Τύνιδα, όπου έφτασαν την Κυριακή και ενώθηκαν με τους διαδηλωτές μπροστά στο υπουργείο Εσωτερικών. Οι δυνάμεις καταστολής που περιφρουρούσαν το κτίριο δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν τους διαδηλωτές, που γκρέμισαν το φράχτη με το συρματόπλεγμα και περικύκλωσαν το υπουργείο απαιτώντας τη διάλυση της μεταβατικής κυβέρνησης.
Το ίδιο βράδυ, παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας, άρχισαν να συγκεντρώνονται ξανά διαδηλωτές μπροστά στο κυβερνητικό μέγαρο όπου στεγάζεται το γραφείο του πρωθυπουργού για να μείνουν όλη τη νύχτα. Η αστυνομία είχε αποκλείσει κάθε πρόσβαση προς το κυβερνητικό κτίριο και όταν την επόμενη μέρα οι διαδηλωτές επιχείρησαν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό, οι μπάτσοι απάντησαν με γκλομπς και δακρυγόνα και οι διαδηλωτές με πέτρες. Σύμφωνα με το «Ρόιτερς», κατά τις συγκρούσεις, καταστράφηκε ένα αστυνομικό αυτοκίνητο και έσπασαν τζάμια του κυβερνητικού κτιρίου. Ηταν η πρώτη φορά μετά την ανατροπή του Μπεν Αλι που η αστυνομία έκανε χρήση, προφανώς με κυβερνητική εντολή, των γνωστών μεθόδων καταστολής.
Από το βράδυ της περασμένης Κυριακής, 23 Ιανουαρίου, μέχρι τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, εκατοντάδες διαδηλωτές, νεαρής ηλικίας, που προέρχονται κυρίως από τις φτωχότερες και υποβαθμισμένες περιοχές της κεντρικής Τυνησίας, παραμένουν έξω από το πρωθυπουργικό μέγαρο, σε πρόχειρο καταυλισμό, απαιτούν την απομάκρυνση από την κυβέρνηση όλων των υπουργών του καθεστώτος Μπεν Αλι και δηλώνουν ότι θα παραμείνουν εκεί μέχρι να εκπληρωθεί ο στόχος τους. Ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις εμποδίζουν την πρόσβαση άλλων διαδηλωτών στο σημείο αυτό και χρησιμοποιούν δακρυγόνα και αντλίες νερού για να διαλύσουν όσους προσπαθούν να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό και να προσεγγίσουν το πρωθυπουργικό μέγαρο.
Παράλληλα, κυκλοφορούν φήμες περί ανασχηματισμού της κυβέρνησης, ενώ, σε μια ακόμη προσπάθεια κατευνασμού της λαϊκής οργής, ο υπουργός Δικαιοσύνης ανακοίνωσε ότι ζητάει την έκδοση διεθνούς εντάλματος σύλληψης εναντίον του έκπτωτου δικτάτορα, που έχει καταφύγει στη Σαουδική Αραβία, για να δικαστεί για διασπάθιση δημόσιου χρήματος και μεταφορά συναλλαγματικών αποθεμάτων της χώρας σε προσωπικούς του τραπεζικούς λογαριασμούς στο εξωτερικό.
Είναι φανερό ότι οι άνθρωποι του καθεστώτος Μπεν Αλι, που κατέχουν όλα τα καίρια υπουργεία στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», δεν είναι διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν εύκολα την εξουσία. Εχοντας την υποστήριξη της στρατιωτικής ηγεσίας, της αστικής τάξης και των αμερικάνων και γάλλων πατρόνων τους, επιδιώκουν να αποτρέψουν και να περιορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές που έχει θέσει επί τάπητος η λαϊκή εξέγερση, να βάλουν φρένο στα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά αιτήματα των εξεγερμένων. Προσπαθούν, λοιπόν, να κερδίσουν χρόνο και ποντάρουν στην κούραση των εξεγερμένων και στην αποκλιμάκωση των κινητοποιήσεων.
