Οταν γυναίκες προσφέρονται να γίνουν ασπίδα προστασίας εγκλωβισμένων μαχητών, αψηφώντας τις σφαίρες των κατακτητών που διαπερνούν τα κορμιά τους, όταν γυναίκα αποφασίζει να ανατιναχθεί κοντά σε ισραηλινή περίπολο, όταν παρά τα συντριπτικά πλήγματα που οι νεοναζιστές του Ισραήλ έχουν επιφέρει στην Παλαιστινιακή Αντίσταση οι ρουκέτες εξακολουθούν να πλήττουν τους εβραϊκούς εποικισμούς και οι μαχητές συνεχίζουν να πολεμούν ένα «παντοδύναμο» στρατό, τι απομένει να πει κανείς; Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σκύψει με σεβασμό και να αποτίσει φόρο τιμής σ’ αυτούς που με το αίμα τους στέλνουν το μήνυμα της Αντίστασης σε όλους τους λαούς του κόσμου.
Τα γεγονότα που συνέβησαν το τελευταίο δεκαήμερο στην Παλαιστίνη με επίκεντρο τη Μπέιτ Χανούν, τη βορειότερη συνοριακή πόλη της Λωρίδας της Γάζας, δεν ήταν μόνο συγκλονιστικά, αλλά κατέδειξαν τη δύναμη και την αποφασιστικότητα ενός λαού που βρίσκεται στην πρωτοπορία της παγκόσμιας αντίστασης ενάντια στην εθνική καταπίεση και την κοινωνική βαρβαρότητα αυτών που έχουν το πάνω χέρι στον πλανήτη. Οι 200 γυναίκες της Μπέιτ Χανούν, που έσπευσαν να προστατεύσουν τους πάνω από 60 μαχητές που εγκλωβίστηκαν σ’ ένα τζαμί από τον ισραηλινό στρατό, ανταποκρινόμενες στις εκκλήσεις του τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού της Χαμάς, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο απ’ αυτές και να τραυματιστούν τουλάχιστον έξι, η νεαρή γυναίκα που αυτο-ανατινάχτηκε στην ίδια πόλη, τραυματίζοντας έναν ισραηλινό στρατιώτη, οι πιτσιρικάδες που με κάθε ευκαιρία πετροβολούν τα σιωνιστικά τανκς κι οι μαχητές που δε λυγίζουν ακόμα κι όταν έχουν δεχτεί τόσα πλήγματα, δεν είναι μονάχα οι ήρωες ενός καταπιεσμένου λαού, αλλά και η δυνατή γροθιά των κολασμένων της Γης, που κάνει τους πάνοπλους «Ράμπο» να σαστίζουν και να συνειδητοποιούν ότι τα όπλα τους, η στρατιωτική υπεροπλία κι ο οικονομικός στραγγαλισμός είναι ανίσχυρα, όταν ο λαός οπλίζεται με αποφασιστικότητα και μάχεται συλλογικά, ο ένας πλάι στον άλλο, για ένα κοινό σκοπό, τη λευτεριά απ’ τους δυνάστες του.
Πόσο μακρινά ακούγονται όλα αυτά στο δυτικό κόσμο και δυστυχώς ακόμα και στις καταπιεζόμενες τάξεις του, που παρά τις όποιες αντιδράσεις τους αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν τη δύναμη της μαζικής αντίστασης, έχοντας αποδεχτεί την υπεροπλία των υποτιθέμενων νικητών της μεγάλης αναμέτρησης που συνεχίζει να συντελείται στον πλανήτη μας. Της αναμέτρησης μεταξύ αυτών που κατέχουν τον πλούτο και τη στρατιωτική πυγμή και αυτών που είναι μόνιμα κολασμένοι κι ας παράγουν όλον αυτό τον πλούτο. Τα μηνύματα του μέλλοντος έρχονται τόσο απ’ τη ματοκυλισμένη Μπέιτ Χανούν όσο κι απ’ τη βομβαρδισμένη Βηρυτό, το κατακτημένο αλλά ατίθασο Ιράκ, αλλά και απ’ την ακόμα πιο μακρινή Οαχάκα, προκαλώντας τους ισχυρούς και υπενθυμίζοντας στους «από κάτω», ότι η λευτεριά δεν έρχεται ούτε με τις εκλογές ούτε με την υποταγή στους νόμους που φτιάχνονται απ’ τους οικονομικά ισχυρούς. Η λευτεριά μπορεί να έρθει μόνο μέσα απ’ τη γνώση της αναγκαιότητας, που δεν είναι άλλη εκτός απ’ τη συλλογική αντίσταση.
Μια αντίσταση που δεν αφορά μόνο τις χώρες που βιώνουν τη μεγαλύτερη βαρβαρότητα, αλλά κάθε γωνιά του πλανήτη που υπάρχει εκμετάλλευση και μισθωτή σκλαβιά. Αν στις πρώτες πέφτουν κορμιά από τα πυρά των πολυβόλων και των τανκς, στις δεύτερες πέφτουν κορμιά απ’ τα εργατικά «ατυχήματα», απ’ τις επαγγελματικές ασθένειες, απ’ το ξεζούμισμα των μεταναστών, απ’ την εξοντωτική εργασία κι απ’ το καθημερινό κυνήγι της επιβίωσης. Αν στις πρώτες είναι ο ακαριαίος και βάρβαρος θάνατος ή η στέρηση στοιχειωδών συνθηκών διαβίωσης των πληβειακών μαζών, στις δεύτερες είναι ο αργός θάνατος κι η στέρηση της πραγματικής χαράς της ζωής των προλεταριακών μαζών, που θα πρέπει να ενώνει όλους τους λαούς στον αγώνα για την ανατροπή της βαρβαρότητας που έχει ταξικό στίγμα και θα πρέπει να λάβει την απαραίτητη απάντηση.
