♦ Αχ, αυτή η συναίνεση
«Δεν είναι φρασεολογία με την οποία συμφωνεί η κυβέρνηση», δήλωσε ο Ρουσόπουλος, αδειάζοντας τον Γιακουμάτο για όσα είχε πει περί «λαμόγιων του ΠΑΣΟΚ». Τους έπιασαν ξαφνικά τα κυριλίκια; Οχι, τη συναίνεση θέλουν να σώσουν. Τη σταθερή συμμαχία που έχει διαμορφωθεί με το ΠΑΣΟΚ στο ζήτημα της αναθεώρησης του άρθρου 16 του συντάγματος, που τόσο την έχει ανάγκη η κυβέρνηση αυτή την εποχή, που η κρίση στην Παιδεία φούντωσε και πάλι, με τα πανεπιστήμια κλειστά από καταλήψεις φοιτητών και τους πανεπιστημιακούς να ξεκινούν απεργία διάρκειας. Ενα μόνο σύμμαχο έχει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση: το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και το μέγαρο Μαξίμου αποδοκίμασε τόσο χοντρά τον Μάκαρο, που με την αμετροέπειά του και την αγωνία του να κερδίσει πόντους στο στενό κομματικό ακροατήριο πάει να βάλει φυτίλια.
♦ Δεν τους βγήκε
Παρά την εκκωφαντική εκστρατεία των ΜΜΕ ενάντια στο πανεπιστημιακό άσυλο, εκστρατεία που τον τελευταίο μήνα πήρε το χαρακτήρα τρομοϋστερίας, ένα γκάλοπ που παρήγγειλε η συντηρητική «Καθημερινή» στη VPRC δεν έβγαλε το αποτέλεσμα που ήθελαν. Το 51% των ερωτηθέντων απάντησε ότι μάλλον πρέπει να υπάρχει το πανεπιστημιακό άσυλο. Στις δε ηλικίες 18-24 το ποσοστό εκτινάχτηκε στο 82%! Επίσης, το 50% απάντησε ότι το άσυλο είναι από τα λιγότερα σημαντικά προβλήματα της Παιδείας!
Κι ακόμη: το 70% θεωρεί ότι στη σημερινή Ελλάδα αρκετές φορές τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του πολίτη δεν προστατεύονται. Ενα 31% θεωρεί ότι οι άνθρωποι πρέπει να ακολουθούν τη συνείδησή τους ακόμη και παραβαίνοντας το νόμο (εντυπωσιακότατο ποσοστό!). Και η πλειοψηφία θεωρεί πως τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των πολιτών είναι σημαντικότερα από την τάξη και την ασφάλεια.
Οταν δεν τους βγαίνουν ακόμα και τα κατευθυνόμενα γκάλοπ, σε συνθήκες έντασης της τρομοϋστερίας, φανταστείτε τι αποτέλεσμα θα έβγαινε αν ρωτούσαν πώς είδε ο κόσμος την επίθεση με ρουκέτα ενάντια στην αμερικάνικη πρεσβεία. Αυτά που κάνουν τζιζ, όμως, δεν τα ακουμπάνε, δεν τα θέτουν υπό μορφή ερωτημάτων.
♦ Ριζο-σπαστικά!
«Πίσω από τη ρουκέτα της τρομοκρατίας έρχονται οι πύραυλοι από τις ΗΠΑ ενάντια στα δικαιώματα και τις ελευθερίες, διότι οι ρουκέτες αυτές δημιουργούν ένα κατάλληλο πλαίσιο για να επιτεθούν ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα, στις δημοκρατικές ελευθερίες των πολιτών, στο όνομα της ασφάλειας» (Α. Αλαβάνος, 25.1.07).
«Ρουκέτες ολοκληρωτισμού σε άσυλο και ελευθερίες: Συνολικά, μετά τη “ληγμένη” ρουκέτα στην αμερικανική πρεσβεία η κυβέρνηση και οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν τρομερή επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες… Ποτέ μια ρουκέτα δεν προκάλεσε τόσες λίγες ζημιές και τόσο μεγάλες “παράπλευρες απώλειες”» (ΠΡΙΝ, 21.1.07).
Δεν ξέρουμε ποιος αντιγράφει ποιον. Εκείνο που διαπιστώνουμε είναι πως τα μεγάλα πνεύματα της… ριζοσπαστικής Αριστεράς συναντήθηκαν και πάλι. Συναντήθηκαν στη γνωστή δουλοπρεπή και ηττοπαθή θεωρία, ότι για την καταστολή ευθύνονται οι πράξεις αντίστασης.
♦ Σφίγγει ο κλοιός
Εμείς έχουμε όλη την καλή διάθεση να πιστέψουμε τον υφυπουργό Μιχαλολιάκο που του την πέφτουν οι Πασόκοι. Να πιστέψουμε, δηλαδή, ότι δεν έστησε τη δουλειά σε μια δίκη με τροχαίο, για να κονομήσει την αποζημίωση (με δικηγόρο τον Μαντούβαλο, μάλιστα, με τον οποίο πλέον είναι στα μαχαίρια). Να πιστέψουμε ότι ο Σαλούφας, που κατέθεσε στη δίκη, ήταν όντως αυτόπτης μάρτυρας και δεν είχε καμιά γνωριμία με τον υφυπουργό και τον διευθυντή του γραφείου του Λύτρα. Το ότι ο Σαλούφας εργάζεται κοντά στον υφυπουργό από την πρώτη μέρα που αυτός διορίστηκε σ’ αυτή τη θέση από τον Καραμανλή, είναι προφανώς συμπτωματικό. Γνωρίστηκε με τον άγνωστό του Σαλούφα σε εκείνη τη δίκη, προφανώς εκτίμησε τα προσόντα του και έκτοτε τον έκανε συνεργάτη του. Αυτά που καταγγέλλουν οι Πασόκοι, ότι ο Σαλούφας ήταν κολλητάρι του Λύτρα από τα χρόνια της ΟΝΝΕΔ, είναι κακοήθειες. Συμπτωματικά είναι όλα, έστω κι αν από τον κοινό νου αλλιώς κατανοούνται.
Εμείς άλλο «νταλκά» έχουμε, άλλες απαντήσεις θέλουμε. Μπορεί να μας εξηγήσει ο υφυπουργός Μιχαλολιάκος γιατί εξακολουθεί να παριστάνει το «θύμα της τρομοκρατίας», όταν πλέον και οι δικαστικές αρχές έχουν αποφανθεί με τον πιο επίσημο τρόπο (εισήγηση του ειδικού εφέτη ανακριτή Λ. Ζερβομπεάκου και απόφαση του Συμβουλίου Εφετών), ότι ο Β. Μιχαλολιάκος δεν υπήρξε θύμα επίθεσης από καμιά «τρομοκρατική» οργάνωση, αλλά από κυκλώματα της νύχτας;
Ο υφυπουργός έσπευσε να απαντήσει αμέσως στις κατηγορίες των Πασόκων ότι έστησε δίκη για τροχαίο με μαϊμού μάρτυρα, όμως στην άλλη κατηγορία, την πολύ σοβαρότερη, ότι τον χτύπησαν κυκλώματα της νύχτας, με τα οποία προφανώς κάποιες δοσοληψίες, κάποιον ανταγωνισμό είχε, εξακολουθεί να σιωπά. Και αυτός, και ο Πολύδωρας που είχε προσπαθήσει να τον καλύψει με δηλώσεις ψευτιάς, και ο Καραμανλής που τους καλύπτει και τους δύο. Και βέβαια, πρέπει να συμπληρώσουμε ότι την πάπια κάνουν και οι Πασόκοι σ’ αυτή την περίπτωση. Για ευνόητους λόγους: ο Μιχαλολιάκος βγήκε «θύμα της τρομοκρατίας» επί των ημερών της δικής τους κυβέρνησης. Κάτι ήξεραν από τότε, αλλά έπαιξαν το παιχνίδι της συγκάλυψης.
♦ Βύρωνος πετριά
Λες και έφαγε ο ίδιος κατακούτελα τη ρουκέτα συμπεριφέρεται ο Βύρων Πολύδωρας μετά το χτύπημα του «Επαναστατικού Αγώνα» στην αμερικάνικη πρεσβεία. Φυσικά, δε μπορούσε αυτός ο μέγας διανοούμενος να μην έχει άποψη για το συγγραφέα της προκήρυξης: «Ο τρόπος γραφής του δείχνει διανοούμενο που προέρχεται από το χώρο των πολιτικών επιστημών. Δεν κάνει “βουτιά” στα οικονομικά, ενώ αναφέρεται εκτενώς σε θέματα διεθνούς δικαίου», απεφάνθη στην κυριακάτικη έκδοση της φυλλάδας της Τεγοπούλου.
Φυσικά, δεν περιμέναμε από έναν παλιό ΕΚΟΦίτη, που απλώς μηρυκάζει κάποιες ελληνικούρες και λατινικούρες, τις περισσότερες φορές χωρίς κανένα περιεχόμενο, να γνωρίζει ότι χιλιάδες άνθρωποι στην Αριστερά, χωρίς να έχουν πάει στο «Χάρβαρντ», έχουν τη μόρφωση και την ικανότητα να γράψουν μια προκήρυξη σαν κι αυτή του «Επαναστατικού Αγώνα». Περιμέναμε, όμως, να έχει την πονηριά να μην εκτίθεται. Αποκάλυψε ότι μετά τον απαγχονισμό του Σαντάμ Χουσεΐν είχαν δοθεί εντολές για επιφυλακή. Παραδέχτηκε, δηλαδή, ότι οι «πραίτορές» του και ο εσμός των μυστικών υπηρεσιών έγιναν δυο φορές ρόμπες! Φανταστείτε να μη βρίσκονταν σε επιφυλακή!
♦ Φτύνει και τα κουκούτσια…
Οπως μας πληροφορεί η Χρ. Ταβουλάρη από τον Ελεύθερο Τύπο, «το Μαξίμου είναι κάθετο. Τόσο, που μπαίνει πια θέμα πολιτικού εγωισμού. “Το να υποκύψει μια κυβέρνηση να αποσύρει νομοσχέδιο γιατί γίνονται διαδηλώσεις είναι ακύρωση του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος” λένε».
Πρέπει να πληροφορήσουμε τους συνομιλητές της κας Ταβουλάρη (λέμε τώρα, γιατί το γνωρίζουν πολύ καλά, δεν έχουν ανάγκη πληροφόρησης), ότι ο θείος του σημερινού πρωθυπουργού, όταν ήταν παντοδύναμος πρωθυπουργός, πήρε πίσω όχι νομοσχέδιο, αλλά ψηφισμένο νόμο και τον έβαλε… (ξέρετε που). Ηταν ο νόμος 815 του 1979, κατά σύμπτωση νόμος-πλαίσιο για τα πανεπιστήμια κι αυτός. Η κατσίκα όχι μόνο μασάει ταραμά, αλλά φτύνει και τα κουκούτσια, κύριε Ρουσόπουλε (ή μήπως κυρία Μαριέττα, που μιλάς στο όνομα του Μαξίμου;).
♦ Τεράστιε!
«Η Αστυνομία είναι η ήρεμη δύναμη της δημοκρατικής νομιμότητας και ο αυθεντικός εκφραστής της (σε επίπεδο πρόληψης και καταστολής). Ο εφαρμοστής του νόμου προ και μετά τη Δικαιοσύνη»! «Εγραψε» πάλι ο ποιητής Βύρων (καμιά σχέση με τον Byron) σε επιστολή του στη διοίκηση της ΝΕΤ. Ας μαζέψει κάποιος όσα λέει και γράφει, να τα βγάλει βιβλίο. Ανάρπαστο θα γίνει το καλοκαίρι.
♦ Αφελής απορία
Εκείνοι οι 1.000 πανεπιστημιακοί (δεν ξέρουμε πόσες φορές μετρήθηκε ο καθένας τους, αλλά και δεν μας ενδιαφέρει) που υπογράφουν ενάντια στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, γιατί δεν πήγαν στα συνδικαλιστικά τους όργανα να πάρουν απόφαση ενάντια στην απεργία διάρκειας της ΠΟΣΔΕΠ;
♦ Aγωνιστική αισιοδοξία
«Με την αριστερά συμφωνούμε στα βασικά εθνικά θέματα, ενώ δυστυχώς με τη Φάταχ υπάρχουν διαφωνίες. Η αριστερά και η Χαμάς πιστεύουν ότι ο αγώνας είναι αντιιμπεριαλιστικός και δεν χωράνε οι άδικοι συμβιβασμοί. Δυστυχώς στη Φάταχ ισχυρή θέση στο κέντρο λήψεως αποφάσεων κατέχουν οι καπιταλιστές, και όχι οι έντιμοι και οι αγωνιστές της. Αυτή η ισχυρή ομάδα έχει πια συμφέρον να λυθεί το παλαιστινιακό, ακόμα και εις βάρος των συμφερόντων του λαού».
Ο καθηγητής Αζάμ Αλ-Ταμίμι σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Νασίμ Αλατράς («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία»). Οποιος παρακολούθησε την κοινή εμφάνιση του παλαιστίνιου διανοούμενου, που εκφράζει στην Ευρώπη τις θέσεις της Χαμάς, μαζί με εκπροσώπους του Λαϊκού και του Δημοκρατικού Μετώπου, διαπίστωνε μια βασική διαφορά. Ο Ταμίμι απέπνεε έναν αέρα επαναστατικής αισιοδοξίας, ενώ οι εκπρόσωποι των δυο ιστορικών οργανώσεων απέπνεαν μιζέρια, πολιτική κακομοιριά, μούχλα και πολιτικαντισμό. Ετσι εξηγείται και η εξέλιξή τους, η περιθωριοποίησή τους από τον Παλαιστινιακό λαό.
