«Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα» (κοινωνική πολιτική προς όφελος δήθεν των ανέργων, μοιράζοντας τα λεφτά των ασφαλισμένων στους καπιταλιστές) εξακολουθούν να κάνουν οι αστικές κυβερνήσεις, γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο, σχολιάζοντας τους ισολογισμούς του ΙΚΑ για έτη 2000 έως και 2005, που με τόση καθυστέρηση δόθηκαν στη δημοσιότητα.
Στον πίνακα 4, οι δυο πρώτες στήλες είναι παρμένες ατόφιες από τους ισολογισμούς του ΙΚΑ και αποτυπώνουν τα πραγματικά μεγέθη των εργατικών και εργοδοτικών εισφορών που εισέπραξε το ΙΚΑ. Στην τρίτη στήλη καταγράφουμε τις εργοδοτικές εισφορές που έπρεπε να καταβληθούν, αν δεν υπήρχαν οι χαριστικές ρυθμίσεις προς τους εργοδότες. Αυτό δεν είναι δύσκολο να υπολογιστεί, αφού οι εργοδοτικές εισφορές, χωρίς τις μειώσεις, είναι διπλάσιες από τις εργατικές. Στην τέταρτη στήλη καταγράφουμε τις απώλειες του ΙΚΑ, που δεν αναπληρώθηκαν από τον κρατικό προϋπολογισμό. Οπως βλέπουμε, την πενταετία 2001-2005 το ΙΚΑ έχασε απ’ αυτές τις ρυθμίσεις 1.840 εκατ. ευρώ.
Ας δούμε, όμως, και την πορεία των δαπανών, όπως καταγράφηκε στους ισολογισμούς. Στον Πίνακα 5 καταγράφονται οι δαπάνες για το ΕΚΑΣ και διαπιστώνουμε ότι, εκτός από τις δύο προεκλογικές χρονιές (2000 και 2004), υπάρχει σημαντική απόκλιση ανάμεσα στην προϋπολογισθείσα και την απολογιστική δαπάνη. Το 2001 είχαμε απόκλιση 21,32, το 2002 36,29, το 2003 19,66 και το 2005 69,82 εκατ. ευρώ. Ενώ στις δύο προεκλογικές χρονιές είχαμε υπέρβαση 2,08 και 71,2 εκατ. ευρώ αντίστοιχα. Θυμίζουμε πως σε πολλά άρθρα μας τα προηγούμενα χρόνια, χωρίς να έχουμε στοιχεία, υποστηρίζαμε ότι μπλε και πράσινες κυβερνήσεις εμφανίζουν στους προϋπολογισμούς υπερτιμολογημένες τις δαπάνες για το ΕΚΑΣ για να δημιουργείται η εντύπωση ότι από χρόνο σε χρόνο αυξάνεται ο αριθμός των δικαιούχων συνταξιούχων. Η πραγματικότητα, όπως καταγράφηκε, στους ισολογισμούς, είναι τελείως διαφορετική. Θυμίζουμε, ότι οι συνταξιούχοι του ΙΚΑ (γήρατος και αναπηρίας) που παίρνουν την κατώτερη σύνταξη (κύρια και επικουρική) χάνουν το ΕΚΑΣ, γιατί το ετήσιο καθαρό εισόδημά τους από τις συντάξεις ξεπερνά κατά μερικές δεκάδες ευρώ το πλαφόν. Πάγιο αίτημα του εργατικού κινήματος (που πρωτοδιατυπώθηκε στα μέσα του 1990) είναι να ισούται η κατώτερη σύνταξη του ΙΚΑ με τα 20 ημερομίσθια της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Οι συνταξιούχοι, κατά την πρώτη πενταετία (1991-1996) εφαρμογής του νέου τρόπου εξέλιξης των κατώτερων συντάξεων, έχασαν πάνω από 1 δισ. ευρώ.
Τέλος, στον Πίνακα 6 καταγράφουμε τις δαπάνες για ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη, βάσει των ισολογισμών. Οπως διαπιστώνουμε, οι δαπάνες για ιατρική περίθαλψη αυξήθηκαν κατά 6,24% το 2003 και 10,42% το 2004, ενώ το 2005 μειώθηκαν κατά 0,57 %. Στη φαρμακευτική περίθαλψη, από το 2004 αρχίζουν να μειώνονται ποσοστιαία οι αυξήσεις των δαπανών (κατά 0,78% το 2004 και 4,98% το 2005). Στη νοσοκομειακή περίθαλψη, από το 2004 πέφτουν οι ρυθμοί αύξησης των δαπανών, ενώ το 2003 αυξήθηκαν κατά 25,32%, το 2003 κατά 8,72%. Από το 2004 μπήκε σε εφαρμογή το σχέδιο «εξορθολογισμού» των δαπανών επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο τους ασφαλισμένους.
SCRIPTA
«Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ οι αλλαγές στο συνταξιοδοτικό που εφάρμοσαν τα περισσότερα κράτη μέλη του οργανισμού κατά τα προηγούμενα χρόνια ήταν επώδυνες, οδηγώντας σε μείωση των συντάξεων και σε περισσότερα έτη παραμονής στην εργασία. Στον ίδιο δύσκολο δρόμο θα πορευτεί και η κυβέρνηση που θα προκύψει μετά τις εκλογές στη χώρα μας» («Ελεύθερος Τύπος», 13.6.07).
