Στις 31 Μάη εκδικάστηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά η αγωγή πέντε εργατών της εταιρίας Παπαστράτος εναντίον της, γιατί πιέστηκαν με την απειλή της απόλυσης να υπογράψουν τις ατομικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας, από τις 4 μέχρι τις 19 Απρίλη του 2005. Οι εργάτες ζητούν να ακυρωθούν οι ατομικές τους συμβάσεις και να πληρώνονται με τις παλιές συμβάσεις, δεδομένου ότι ισχύει τελεσίδικα η απόφαση 1959/2006 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, με την οποία ακυρώθηκε η ξεπουληματική επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας.
Η εταιρία κινητοποίησε στελέχη της και εργατοπατέρες για να δηλώσουν ψευδώς, ότι δεν υπήρξαν πιέσεις και απειλές για απολύσεις εργατών που θα αρνηθούν να υπογράψουν τις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Απ’ όλους ακούστηκε η ίδια φράση: «Γενικότερα, στο εργοστάσιο, που όλα μαθαίνονται, δεν διαπιστώθηκε ποτέ η παραμικρή απειλή για να υπογράψει οιοσδήποτε την ατομική σύμβαση εργασίας του, ούτε υπήρξε κανένα εκβιαστικό κλίμα ή και κανένας εκβιασμός». Ανάμεσα στους εργατοπατέρες που έσπευσαν να δώσουν ένορκες καταθέσεις στο Ειρηνοδικείο του Πειραιά είναι και ο Κόντος που αποχώρησε από την εταιρία εδώ και ένα χρόνο περίπου παίρνοντας το παχυλό «πακέτο» για τις υπηρεσίες που πρόσφερε.
Ολοι αυτοί οι κύριοι γνωρίζουν ότι λένε ψέματα, όταν ισχυρίζονται, ότι δεν διαπιστώθηκε η παραμικρή απειλή για να υπογραφεί η ατομική σύμβαση εργασίας και δεν υπήρξε κανένας εκβιασμός. Γιατί γνωρίζουν ότι συνέβησαν ορισμένα γεγονότα που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Πρώτο, τα δύο εξώδικα που στάλθηκαν το Μάη του 2005 σε εφτά εργάτες (που είναι και στελέχη της συνδικαλιστικής παράταξης Αμεση Δημοκρατία), με την απειλή της απόλυσης εάν δεν υπογράψουν τις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Δεν τους απέλυσε τελικά η εταιρία όχι γιατί τους λυπήθηκε, αλλά γιατί δεν τόλμησε, μια και καλύπτονταν είτε ως συνδικαλιστές είτε ως εργαζόμενοι που είχαν κάνει προσφυγές σε βάρος της εταιρίας. Δεύτερο, ότι από τους 213 εργάτες που στις 23 Μάρτη με μυστική ψηφοφορία εναντιώθηκαν στην ξεπουληματική συλλογική σύμβαση εργασίας, οι 206 υπέγραψαν τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, που ήταν πιστό αντίγραφο της επιχειρησιακής σύμβασης. Τις υπέγραψαν την περίοδο 4-19 Απρίλη 2005, δηλαδή ούτε μήνα μετά την εναντίωσή τους στην επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση. Τις υπέγραψαν, γιατί απειλήθηκαν από στελέχη της εταιρίας και από τους εργατοπατέρες που έχουν φτιάξει με την εταιρία μαύρο αντεργατικό μέτωπο.Τρίτο, η θέση που διατυπώνει ο δικαστής του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά (που έβγαλε την τελεσίδικη απόφαση 1959/2006): «Τέλος, κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας παραβρέθηκαν πρόσωπα που δεν ήταν μέλη του εναγομένου και ειδικότερα διευθυντές της εργοδότριας εταιρίας “ΠΑΠΑΣΤΡΑΤΟΣ ΑΒΕΕ”, των οποίων η παρουσία επηρέασε το αποτέλεσμά της δεδομένου ότι απειλούσαν τα μέλη του σωματείου με το ενδεχόμενο της απόλυσής τους στην περίπτωση της καταψήφισης του σχεδίου της επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης». Οταν ο δικαστής καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι διευθυντές της εταιρίας απειλούσαν φανερά τους εργαζόμενους να υπογράψουν την επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας, χρειάζονται άλλα αποδεικτικά στοιχεία για να υποστηρίξουμε τον ισχυρισμό των πέντε εργατών ότι πράγματι απειλήθηκαν; Ακόμη, αποδεικνύεται ότι όλα τα διευθυντικά στελέχη και οι εργατοπατέρες που έδωσαν ένορκες καταθέσεις λένε συνειδητά ψέματα, ότι δεν απειλήθηκε κανένας εργάτης του Παπαστράτου. Τα διευθυντικά στελέχη και οι εργατοπατέρες διαπράττουν τουλάχιστον το αδίκημα της ψευδορκίας, γι’ αυτό και ρωτάμε: Θα κινηθεί αυταπάγγελτα η εισαγγελία Πειραιά σε βάρος τους;
Τέταρτο, οι απειλές της εργοδοσίας συνεχίστηκαν και μετά το Μάη του 2005 σε βάρος εργατών που διαμαρτύρονταν για την αλλαγή ειδικότητας, ή γιατί συνεργάζονταν και έκαναν παρέα με την Αμεση Δημοκρατία και τον Κ. Βαρβεράκη. Οι απειλές αυτές -γραπτές μάλιστα- εντάθηκαν από τα μέσα Δεκέμβρη του 2006 έως τις αρχές Μάρτη του 2007 που στο προεδρείο συμμετείχε και η παράταξη της Αμεσης Δημοκρατίας. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από τη γραπτή απειλή του γενικού διευθυντή ανθρωπίνου δυναμικού του Παπαστράτου εναντίον των συνδικαλιστών του προεδρείου, σε μια χρονική στιγμή που έχει οριστικά καταργηθεί με δικαστική απόφαση, (δηλαδή τη 1959/2006) η επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση: «Οπως έχουμε δηλώσει επανειλημμένα η διοίκηση της εταιρίας συνεχίζει να επιθυμεί να τιμήσει την συμφωνία που κάναμε με τους υπαλλήλους μας για να μεταφερθούμε σε νέες εγκαταστάσεις στον Ασπρόπυργο, στη βάση ενός σαφούς συνόλου αρχών, τις οποίες θέτει η Επιχειρησιακή Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Εν τούτοις με το να μην απαντάτε στην ερώτηση, δεν μας αφήνετε άλλη εναλλακτική λύση από το να επανεξετάσουμε όλη τη στρατηγική μας γύρω από τη μεταφορά μας στο νέο εργοστάσιο, συμπεριλαμβανομένης της αναστολής των εργασιών οικοδόμησης στον Ασπρόπυργο, διότι είναι καθήκον μας να αποτρέψουμε μια τέτοια επένδυση από το να γίνει μη εφαρμόσιμη».
Ενώ οριστικά και τελεσίδικα έχει καταργηθεί η ξεπουληματική επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας, η εργοδοσία συνεχίζει να πληρώνει τους εργάτες του Παπαστράτου με τις ατομικές συμβάσεις, που είναι πιστό αντίγραφό της. Είναι σύννομο αυτό που κάνει η εργοδοσία; Σύμφωνα με το εργατικό δίκαιο και τη νομολογία, οι εργαζόμενοι πρέπει να πληρώνονται με τις καλύτερες συλλογικές συμβάσεις, ανεξάρτητα αν έχουν υπογράψει ατομικές συμβάσεις που είναι δυσμενέστερες από τις συλλογικές. Θυμίζουμε, ότι στο τέλος των συλλογικών συμβάσεων γίνεται ρητή αναφορά, ότι εάν ισχύουν και άλλες συμβάσεις που είναι επωφελέστερες για τους εργάτες, ισχύουν αυτές. Ας το ψάξουν αυτό οι εργάτες και ιδιαίτερα οι σύντροφοι της Αμεσης Δημοκρατίας και ας κινήσουν εκείνες τις διαδικασίες που είναι απαραίτητες για να αναγκαστεί η εργοδοσία να καταβάλει αναδρομικά τα κλεμμένα από την 1η Γενάρη του 2005 και να πληρώνει σύμφωνα με τις παλιές συμβάσεις και την πρακτική που ήταν κατακτημένη μέχρι τις 31 Δεκέμβρη του 2004.
Και κάτι τελευταίο. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν στο «Βήμα» της Κυριακής 10 Ιούνη, ο Παπαστράτος κέρδισε το 2006 39.234 εκατ. ευρώ και από την 52η θέση βρέθηκε στην 13η θέση κατάταξης των κερδοφόρων εταιριών. Κέρδη που βγήκαν από την απλήρωτη δουλιά των εργατών. Παρά τη μεγάλη αυτή κερδοφορία δεν εννοεί να σεβαστεί τις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, όπως αυτή με την οποία καταργήθηκε τελεσίδικα η επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση. Είναι καιρός οι εργάτες του Παπαστράτου να ξεπεράσουν τους φόβους τους και να απαιτήσουν από τον υπουργό Εργασίας να υποχρεώσει την «Φίλιπ Μόρρις» να επιστρέψει τα κλεμμένα και να πληρώνει με βάση τις παλιές συλλογικές συμβάαεις.
