Θυμάσαι που στην τράτα μας σε τράταρα μια τάρτα;
Προσέχετε σεις που ‘χετε ήδη κίτρινη κάρτα.
Με ένα προ-φυτικό και μετα-ζωικό δίστιχο, δυστυχώς, ανοίγουμε το σημερινό μας σόου. So, καλώς ήρθατε στα πεδία της διακριτικής κριτικής που ασκεί το ελεγχόμενο μέσα μας στο ανεξέλεγκτο έξω μας. Εν αρχή οινολόγος, σύμφωνα με τας γραφάς. Τη συνοδεία κοντραμπάτσου και λοιπών οργάνων. Θα ασκήσουμε Ενοπλη –Λεκτικώς- Αντιβία (ΕΛΑ) στα τεκταινόμενα παρά των τεκτόνων της νέας εποχής και αρχιτεκτόνων της πανάρχαιας ενοχής.
Για “μοβόρα γουρουνόσκυλα της πλατείας Ομονοίας” κάνει λόγο στην “Ε” ο Ανδρέας Ρουμελιώτης, για “βρικόλακες” άλλοι, για Γκουανταναμόνοια ο δάμαλος, για διχόνοια ο κυρ-Καιρός, όλοι κατέθεσαν τη γνώμη τους για το τμήμα παρανοίας. Βέβαια οι γνώμες είναι δωρεάν και ατελέσφορες, αλλά δεν έχει σημασία. Ο δε Byron –που ως λόρδος αδιαφορεί περί τη λόρδα- το πήγε μακρύτερα μιλώντας για τους αχρείους του ιππουργείου στο οποίο κάνει την θητεία – αγγαρεία του (εναλλακτικός τύπος θητείας για τους ολικούς αρνητές στράτευσης μετά της λογικής). Μίλησε για τα όργανά του, για δημοσιοσχεσίτες και δημοσιοταξίτες, για τους κάμακες και τους βλάχους και απορώ (από ρο) που δεν απαντήθηκε αυτή η ιταμή ρατσιστική πρόκληση που πολοιδωρεί την περήφανη φυλή των βλάχων (για τα καμάκια είναι εβραίος* γνωστό ότι εχέσθημεν). Το θέμα –που άπτεται ως συνήθως μεμονωμένων και περιστασιακών περιστατικών- άνοιξε για να “καεί” και να κλείσει εκεί. Χαλαρώστε να ακροαστούμε τα ακρο-αστικά σας, να σας κάνουμε και μια ΕΔΕ για το τυπικό, δεν πονάει, δεν θα καταλάβετε τίποτα…
Μέσα σε τρεις σύντομες φράσεις χώρεσε πέντε “μου” ο Αλεξ Αλαβέινος, σε συνέντευξή του στην “Ε” την περασμένη Κυριακή. Οταν τόσα “μου” δεν λέγονται από αγελάδα, μάλλον υπάρχει πρόβλημα, ε; Οσο για τους κακοήθεις που θα σπεύσουν να πολοιδωρήσουν τις τόσες αναφορές μας στην κυριακάτικη “Ε”, όταν βρεθούν σε καύσωνα χωρίς σκιά γύρω, να δούμε με τι θα καλυφθούν.
Γη! Είναι όνομα αυτό για πλανήτη; Πλανιέστε. Για κινέζικη αστεία δυναστεία καλό είναι. Πού γη, Που Γι; Αν το ψάξουμε, όλα θέλουν αλλα-γή, γιοι του πυρός, αδέλφια μας εσείς, γιοι της επαγγελίας. Ο γαλάζιος πλανήτης αργοπεθαίνει (τα γαλάζια παιδιά κάθε άλλο) παρά τις πολλαπλασιαζόμενες αναφορές στο πρόβλημά του, από εκείνους που το δημιουργούν και που έχουν όνομα και ταυτότητα –με capital γράμματα- παρά την κατ’ αντιμισθία αποσιώπησή τους.
Αυτό τον καιρό η συμβασιλεύουσα είναι χάρμα ειδέσθαι. Θες άλλο Νίκη; Πέραν του ότι εξακολουθεί να είναι η πιο τσιμεντοκαλυμμένη ευρωπαϊκή πόλη (με το ασύλληπτο ποσοστό του 87%) είναι και η πιο τρυπημένη, καθώς εκατοντάδες λακούβες, τάφροι και φρεάτια έχουν ανοιχτεί παντού δίνοντάς της την όψη ελβετικού τυριού. Η χαρά κάθε ποντικού. Μετροπόντικες, τυφλοπόντικες, μπαγαπόντικες μέθοδοι, όλα εκεί, στην μητρόπολη των βλακανίων. Η πόλη ανασκάπτεται και αναδομείται εκ βόθρων, έργα και τρύπες παντού, ένα απέραντο Yellowstone. Γήλοφοι χαλικιών στο Ναβαρίνο (να βαρύνω) όπου επιχειρείται Εξαρχειώτικη και εξαχρειωτική ανάπλαση, τρύπες σε κάθε δρόμο με προεξάρχουσα την via Egnatia. Κι από πάνω να κρέμεται πύρινος ο καύσωνας, παντού πεταμένοι άνθρωποι χωρίς ανάσα, με μουσκεμένα μπλουζάκια. Η χαρά των απανταχού ματάκηδων και η φρίκη όσων διασώζουν ακόμα την αίσθηση της όσφρησης, που στα αστεία άστεα είναι σαφώς αμβλυμένη. Α ναι, ο πολιτισμός είναι πανταχού παρών, ακόμα και στο άβατο του σιδηροδρομικού σταθμού. Α, τι ωραία happenings, τι σπουδαία events, νοιώθω τόσο glamorous έτσι που μετατρέπομαι σε έναν από τους πολλούς πετυχημένους celebrities αυτής της πόλης (είδατε τι καλά μιλάω τη γλώσσα, καθ’ οδόν για τον αστακό;). Ελπίζω να με δω κάποτε στις κοσμικές σελίδες, να σκάσουν οι φθονερές φίλες μου από τη ζήλεια τους (με πρώτη την αχώνευτη Χιονάτη που παραμένει κάτασπρη παρά το solarium, τον καύσωνα και τις “αποδράσεις” στον πρησμένο μαστό του μακεδονικού χάρτη, την Χαλκιδική). Είπα μακεδονικού και πάλι ο νους μου έτρεξε στον ηλίθιο…τέλος πάντων.
Μετά από την επικοινωνιακή έκρηξη, μετά από τόσες πληροφορίες και τόσα λόγια στα αόρατα σύρματα των κινητών, οι άνθρωποι άρχισαν να χάνουν ακριβώς αυτή την ικανότητα επικοινωνίας. Ακούστε, προσέξτε, τελειώνουν συχνά τις φράσεις τους ρωτώντας: Κατάλαβες; Είναι τραγελαφικό. Λες και μόλις σου ανέλυσαν το σκεπτικό της κβαντομηχανικής, ενώ απλά σου είπαν τι φόρεσαν! Και πούστε ακόμα…
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
* εκάς οι βάρβαροι διορθωτές
